Brzydkie Kaczątko

Wychodząc ze szpitala w Warszawie, natknąłem się przy drzwiach na mężczyznę.
Przepraszam powiedział, zerkając na mnie jeszcze chwilę.
Następnie spojrzenie jego zmieniło się w lekko pogardliwą pobłażliwość, odwrócił się i, jakby nagle, zupełnie o mnie zapomniał.

Ile razy już miałam na sobie takie spojrzenia. Na szczupłe i smukłe dziewczyny patrzono inaczej. Kiedy mężczyzna zobaczył zgrabną piękność, jego oczy od razu przestawały być obojętne i stawały się przywarłe i żądne. Taka niesprawiedliwość bolała Dobrawę nie do zniesienia. Czy ona winna była tego, że tak się urodziła?

Gdy była malutka, wszyscy zachwycali się jej pękatymi policzkami, drobnymi nóżkami i okrągłym tyłkiem. W szkole, przy ustawianiu w szeregu na lekcjach WF, zawsze znajdowała się na pierwszym miejscu wśród dziewczynek.

Drażnili ją dzieci, nazywając Plumpą Kaczką i Dynią. Najbardziej poniżające przydomki wolałabym nie przywoływać dzieci potrafią być okrutne. Nauczyciele widzieli, że koledzy dokuczają Dobrawie, ale nie interweniowali.

Dobrawa próbowała różnych diet, lecz głód był stałym towarzyszem, więc zawsze poddawała się. Utracone kilogramy szybko wracały. Była całkiem ładna, lecz nadwaga psuła pierwsze wrażenie.

Marzyła o zostaniu nauczycielką, ale zrezygnowała z tego snu, bo bała się, że uczniowie i tak będą nad nią tylko wyśmiewać i nadawać przykre przydomki. Po ukończeniu szkoły wstąpiła do medycznego liceum.

Kiedy ktoś choruje, nie obchodzi go, jak wygląda lekarz, który ma przynieść ulgę. W naszej grupie nie było chłopców, a dziewczyny zajęte były sobą, zakochane, planujące małżeństwo. Dobrawa zawsze była sama. Na zajęciach koleżanki prosiły ją, by usiadła w pierwszym rzędzie, a potem chowały się za jej szeroką plecą, by nie zwrócić na siebie uwagi wykładowcy.

Patrzyła ze smutkiem na piękne sukienki wystawione w witrynach butików. Nigdy nie miała ich na sobie. Ubierała się w luźne swetry i szerokie spódnice, by zakryć sylwetkę i jej mankamenty. Uczyła się pilnie, zastrzyki wykonywała sprawnie i bezboleśnie, więc laty pacjenci ją lubili.

Pewnego razu poszła z dziewczynami na lodowisko. Młodzież rzucała pod nią niezbyt miłe uwagi. Patrzcie, zaraz będzie na rzeźnię! szydziły chłopcy. Ich szyderstwa sprawiały, że Dobrawa chciała płakać.

Mama próbowała przedstawiać córkę synom swoich przyjaciółek. Kilka razy Dobrawa szła na randki. Jeden facet, widząc ją, udawał, że niczego nie szuka, i z demonstracyjnym gestem odwrócił się. Drugi, zanim zdążył się przywitać, zaczynał ją dotykać.

Dobrawa odrzuciła go, a on spadł plecami w kałużę. Co ty, kurcze, robisz? Ja cię rozbawiłem. Kogo ty tu potrzebujesz? wykrzyknął, po czym płakała. Od tamtej pory nie chodziła na randki i odmawiała poznawania mężczyzn. Lepiej żyć sama.

Na profilu w mediach społecznościowych postawiła awatar z Fioną z Shreka. Kiedy pewien mężczyzna napisał, jak wygląda w rzeczywistości, Dobrawa odpowiedziała, że naprawdę tak wygląda, tylko nie jest zielona. Facet potraktował to jako żart. Chyba zmęczona jesteś naporem fanów i postanowiłaś ich odstraszyć taką awatarem napisał i zaproponował spotkanie. Dobrawa natychmiast zakończyła korespondencję.

Pewnego dnia w korytarzu oddziału podbiegł do niej chłopiec mający sześć lat.
Dokąd biegniesz? Tu chorzy leżą, nie hałasuj zatrzymałam go, chwytając za rękę.
Chciałem poślizgnąć się po linoleum szczerze wyznał.
Z kim przyszedłeś?
Z tatą, do babci. Gdzie jest toaleta? zapytał.
Chodźmy poprowadziłam go w stronę końca korytarza. Sam się obejdziesz?

Chłopiec spojrzał na mnie pobłażliwie, nie obraził się. Niedługo zza drzwi usłyszał się szum wody, a chłopiec podszedł do mnie.
Teraz pójdziemy, pokażesz mi, w której sali leży twoja babcia powiedziałam.
Chłopiec westchnął i płynął obok. Zatrzymał się przy jednej z sal, przybrał poważny wyraz i przycisnął palec do kącika ust. Obserwowałam go, powstrzymując uśmiech.
To chyba ta wskazał na drzwi czwartej sali.
Chyba? Nie spojrzałeś na numer? A może nie znasz cyfr? zapytałam, bo to była męska sala.
Wszystko wiem, nie jestem mały. Znam też litery. To jej drzwi pokazał na drzwi z numerem pięć.
Ała, psotniku udawałam, że się gniewam.
Chłopiec rozbawił się szczerze.
Jak masz na imię?
Ilya odpowiedział, gdy drzwi piątej sali otworzyły się i na progu pojawił się wysoki, przystojny mężczyzna.

Spojrzał surowo na Ilyę.
Ilya, co tak długo? zauważył, dostrzegając mnie. Jednym krótkim wzrokiem ocenił mój wygląd i natychmiast stracił zainteresowanie.
Bawił się? zapytał.

Ilya spojrzał na mnie z obojętnością, której już nie raz doświadczałam.
Nie bawił się. Nie gniewaj się odrzekłam i odszedłam.
Chodźmy, pożegnaj się z babcią, mamy czas usłyszałam za sobą.

Następnego dnia Ilya z tatą znowu odwiedzili babcię. Mężczyzna przeszedł obok mnie, nie patrząc. Pokazałam mu język w plecy. Wtedy Ilya odwrócił się, roześmiał się i podniósł kciuk. Uśmiechnęłam się i machnęłam mu.

Po krótkim przestaniu weszłam do piątej sali.
Dzień dobry, pani Hania, jak się panie? Czy wnuk przyszedł? zapytałam.
Widziałeś go? Naprawdę cudownego chłopca? Chciałbym zobaczyć, jak urośnie.
Na ten świat jeszcze za wcześnie. Będziesz jeszcze chwytać za wnuki odpowiedziałam żartobliwie.
Boże daj, serce mi za niego krwawi. Bez mamy rośnie westchnęła Hania.
Jego mama
Nie, ona żyje. Uciekła i zostawiła nas z synem.
Powiedziałaś swojego zdziwiłam się.
Ilya nie jest moim wnukiem, ale kochamy go jak własnego. Mój syn wziął piękną żonę. Po ślubie wyznała, że ma syna. Czy można tak zaczynać rodzinę? Mój mąż miał zawał, więc trafiłem do szpitala.

Dwa lata temu mama Ilyi dostała dobrą ofertę i wyjechała za granicę, pracując jako modelka. Dziecko jej przeszkadzało. Kobiety, które spotyka mój syn, to typy: piękne, egoistyczne. Ilya ich nie akceptuje.

Cały dzień rozmyślałam nad opowieścią Hani. Gdy weszłam do sali, by zrobić zastrzyk, przypadkiem zakasałam nos.
Hania, nie martw się, pamiętasz? rzekłam stanowczo.
Nie martwię się. Popatrz. podała mi kartkę z rysunkiem.

Na kartce był chłopiec trzymający ręce rodziców. Nie było wątpliwości, że to Ilya i jego rodzice.
Ilya szuka mamy. Wydaje mi się, że narysował panią, panią Olanę.
Nie, on narysował swoją mamę broniłam się.
Nie pamięta już swojej mamy. Była szczupła, a tu narysowano wielką mamę, wyższą od taty. To jest pani. znów łkała Hania.

Zrozumiałam, że Ilya widzi mnie większą niż ojca. Nawet dziecko rozumie, jaka jestem. Pomyślałam, że taki przystojny ojciec nie będzie mnie kochał.

Odtąd, przy każdym zastrzyku, wymienialiśmy kilka zdań. Pewnego dnia Ilya wszedł do szpitala i podszedł od razu do mnie.
Dzień dobry. Czy ma pani pewne ręce? zapytał.
Nie wiem odpowiedziałam niepewnie.
Babcia mówi, że jest w dobrych rękach. Ilya spojrzał chytrze. Czy już ją wypiszą? A w przyszłym tygodniu mam urodziny dodał.

Myślę, że wkrótce ją wypiszą. Ile masz lat?
Będzie sześć odpowiedział dumnie. Zapraszam cię na moje urodziny.
Dziękuję, przyjdę, ale muszę zapytać tatę odrzekłam.
Zaraz go zapytam. Ilya pobiegł do sali.

Zostaliśmy odciągnięci, nie widziałam, jak Ilya i ojciec odchodzą. Następnego dnia Ivan z synkiem czekali na mnie przy recepcji.
Tato, obiecałeś rzekł Ilya, chwytając rękę ojca, gdy podeszłam.
Pamiętam odpowiedział i spojrzał na mnie. Zapraszam was na urodziny mojego syna, będzie sześć. Oto adres i telefon. W sobotę, pierwsza godzina po południu, czekamy, jeśli nie macie innych planów.

Mamy dane w systemie przyznałam się, rumieniąc się. Nie mam planów na weekend.

Nie pomyślałem. Ilya będzie czekał. A jeśli nie przyjdziesz, będzie smutny i smutny będzie też moja mama. Nie może się martwić, sam to powiedziałaś.

Tydzień pełen! Muszę jeszcze trochę schudnąć pomyślałam.

W domu opowiedziałam mamie o Ilya.
Zawsze idź. Chłopcy rozumieją więcej niż dorośli. Może z jego ojcem się dogadajesz? Nie patrz na mnie. Chłopiec szuka mamy.
Jego tata nawet nie patrzy w moją stronę odrzuciłam.
Nie przesadzaj. Myślę, że zależy mu nie tylko na własnych odczuciach, ale i na dziecku. Inaczej już dawno poślubiłby modelkę.

W sobotę rano ułożyłam włosy, wybrałam sukienkę, podkreśliłam rzęsy. Patrzyłam w lustro i robiłam grymas. Jakby się nie malować, nie schudnę.

Prezenty kupiłam tydzień wcześniej, zaraz po otrzymaniu zaproszenia. Ilya będzie czekał, muszę iść westchnęłam i podeszłam do drzwi.

Naciśnęłam dzwonek, zamknął się zamek. Serce mi zabiło jak szalone.

Odtąd Dobrawa krzyknął Ilya, obejmując mnie tak, jak mogło, i podał prezent.

Wiercąc się w ozdobny box, oczy Ilya zabłysły. W pokoju stał już świątecznie nakryty stół. Po jego lewej stronie siedział Ivan, obok piękna blondynka. Z drugiej strony przy stole zasiadł starszy pan dziadek Ilya.

Blondynka, modelka, podniosła brew, patrząc na mnie od stóp po głowę.
Poznajcie, to moja ratunkowa kobieta, Dobrawa. To pan Borzysław, mój mąż. Znasz naszego syna. A to znajoma Iwana, Świetlana dodała Hania, nie patrząc na blondynkę.

Blondynka znów zmarszczyła brwi. Hania przypadkowo przewróciła kieliszek, a wino rozlało się na kolana dziewczyny. Kobieta wstała gwałtownie, a za jej plecami upadł krzesło. Zapanował zamieszanie.

Mimo przeprosin gospodarza, blondynka ruszyła do domu. Nikt jej nie powstrzymywał. Ja także chciałam odejść.

Nie obrażacie się, ale zaczął Ivan.
Po co się obrażać? odparłam. Chyba już czas iść.

Mama przygotowała swój specjalny placek. Nie obrażaj jej. Potem odprowadzę cię do domu.

W samochodzie jechaliśmy w milczeniu.
Nie prosiłam, żebyś mnie odprowadzał. Sam bym sobie pojechał przerwałam ciszę.

Mama nie wybaczyłabyWtedy, gdy samochód zatrzymał się przed domem, я оглянулась і зрозуміла, що найважливіше це бути собою, навіть якщо світ навколо продовжує кидати нам свої підкидані.