Broda siwa, lecz dusza piękna. „Wszystko mi kłamałaś! Kończę naszą korespondencję. Bardzo zawiodłem się na kobietach. Jak mogłaś tyle czasu udawać, oszukiwać? Chciałem się z tobą ożenić, a przekreśliłaś wszystko. Nie da się zacząć życia rodzinnego od kłamstwa i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz już do mnie. Nie odpowiem. Twój były dżentelmen.” Takiego maila dostałam od Anglika. Przez rok korespondowałam z Connorem. Miało dojść do spotkania u niego w Sheffield, ale… Nie wyszło. …Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Z mężem od dawna po rozwodzie. Dzieci i wnuki. Chciałam na koniec jeszcze poczuć się kobietą. Lata lecą. Dzieci mają swoje życie, swoje sprawy. Nie mogłam siedzieć w czterech ścianach i wspominać najlepsze chwile młodości. Tak to można całkiem zgnuśnieć, zacząć dziergać kilometry skarpet i haftować krzyżykiem prześcieradła. Moje koleżanki wciąż zamężne, przywiązane do domów, do rodzin. Przejrzałam wszystkich „kandydatów” w pracy – żaden nie ten. I, namówiona przez koleżankę, postanowiłam spróbować na portalu randkowym. Wypełniłam szczegółowy profil. Przedstawiłam się w najkorzystniejszym świetle, dorzuciłam ładne zdjęcie. Czekałam na cud. Sama nie wysyłałam propozycji panom – trzymałam fason. Po dwóch tygodniach – jedno (!) elektroniczne list, od Anglika. Czytam z biciem serca, siedząc w Bobrujsku. Connor, 59 lat, biznesmen, rozwiedziony, dwójka dorosłych synów. Na zdjęciu elegancki, rzutki dżentelmen przed okazałym, trzypiętrowym domem. Chce się poznać. A nuż zaprosi do Anglii, może nawet ożeni się? Beztroskie szczęście na horyzoncie – tylko dobrze napisać odpowiedź… Chciałam napisać od razu: „Zgadzam się, choćby dziś, przylecę do Sheffield i idę z tobą do ołtarza, czy jak tam u was ślub wygląda”… Ale napisałam, że muszę się zastanowić – czyli poudawać. „Wielu kandydatów, nie nadążam z odpowiedziami. Nie miej mi tego za złe, Connor.” Odpisał uprzejmie i z taktem – rozumie, taka kobieta jak ja skradła niejedno męskie serce… Słodkie angielskie komplementy unosiły mnie pod niebiosa. Mieliśmy z Connorem otwartą, pełną zaufania korespondencję. Czułam, że jesteśmy sobie pisani. Dlaczego więc urodziliśmy się w różnych krajach? Connor zwracał się do mnie: „Moja Zagadka – Róża”, ja do niego: „Mój Dżentelmen”. Tak się przyzwyczaiłam do czułych listów Connora, że już nie wyobrażałam sobie bez nich życia. W myślach już byłam jego żoną, mieszkałam w tym pięknym domu, rozmawiałam z ukochanym co rano… Im lepiej się poznawaliśmy, tym bliższe stawały się nasze dusze. Dzieciom powiedziałam, że niedługo wyjadę, zostawię im w spadku mieszkanie, rzucę pracę. Syn i córka postanowili sprowadzić mnie na ziemię: – Mamo, nie poznajemy cię. Emerytura za pasem, a ty – za mąż? Po co ci to? Twój dżentelmen zaraz zacznie sypać się ze starości, ciśnienie będzie skakać, do łazienki wstawać siedem razy w nocy… Chcesz być służącą i opiekunką u Anglika? Zaraz będzie marudzić bez przerwy. Nie śpiesz się, mamo. A ja – chcę być damą, i już! Przygotowując się do wyjazdu, zmieniłam garderobę, fryzurę, maniery… Czekałam na wizę. I nagle taki mail od Connora. „Nie jesteś już moją Różą – jesteś zwyczajną kłamczuchą. Nie pisz.” Nic nie rozumiem. Kiedy, w czym skłamałam? Przez głowę przewijają się setki scenariuszy. Napisałam do niego jeszcze raz. Nadaremnie czekałam pół roku na odpowiedź – nie nadeszła. Aż już miałam się poddać – i zmienić testament na korzyść dzieci – przyszła wiadomość: – „Zagadka – Róża”, wybacz! Leżałem długo w szpitalu, byłem o włos od śmierci. Nie chciałem cię martwić. Poprosiłem mojego syna, Olivera, by kontynuował naszą korespondencję. Powiedział, że nagle urwałaś kontakt – dlaczego? Wyzdrowiałem i jestem gotów przyjąć cię jak żonę do mojego domu! Czytałam to kilka razy i tylko płakałam. Nie wiedziałam, co odpisać. Oczywiste było jedno – to Oliver, nie chcąc, by ojciec się żenił, oczernił mnie. Pomyślałam, postanowiłam nie odpisywać Connorowi. No bo co, przyjadę do niego, a jego syn wsypie mi truciznę do kaszy albo naplotkuje ojcu niestworzone rzeczy. Connor bardziej uwierzy synowi niż mnie. A po co mi to wszystko? Niech sobie radzą. …A moi wnukowie idą po wakacjach do szkoły. Trzeba ich poduczyć, pomóc w czytaniu, matematyce. I do ogródka by się przydało – sadzić pomidory, kosić trawę, podlać kwiatki… Własny krzew zawsze najdroższy. Odpocznę od randek – za dużo energii zabierają. A życie płynie nieubłaganie. – Dzień dobry, sąsiadeczko! Nie poznałem, dawno nie było cię na działce. Coś zajęta, czy za mąż wyszłaś? – sąsiad nie dawał mi spokoju, zaglądał w oczy. – Cześć, Koluniu! Stęskniłam się. A ty się przypadkiem nie ożeniłeś? Pomóż mi drwa porąbać, zapraszam wieczorem na herbatę. Tyle się nazbierało, nie uwierzysz – ucieszyłam się na jego widok, aż chciałoby się rzucić mu na szyję. – Ty, Aniuś, jak mógłbym się ożenić, jeśli panna nie pokazywała się rok? – spojrzał zalotnie. – Jak to rozumieć? – zanuciłam, choć wszystko już wiedziałam. – Wyjdź za mnie, Aniuś. Po co się przyglądać, znamy się sto lat… Jak to mówią, stare drzewo skrzypi, ale żyje. I co? Może mój wybranek ma siwą brodę, ale duszę piękną. …Siedem lat jestem szczęśliwa z moim Nikolą…

BRODA SIWA, ALE DUSZA PIĘKNA

Okłamałaś mnie! Kończę naszą korespondencję. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś tyle czasu udawać, kłamać? Chciałem się z tobą ożenić, a ty wszystko przekreśliłaś. Nie da się budować rodziny na kłamstwie i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz już do mnie. I tak nie odpiszę. Twój były dżentelmen.

Takiego maila dostałam od Anglika. Z Konradem wymienialiśmy się listami przez prawie rok. Wszystko zdawało się prowadzić do spotkania w jego mieście w Sheffield. Niestety

Nie wyszło.

Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Z mężem rozstałam się już dawno. Miałam dzieci i wnuki. Chciałam jeszcze raz poczuć się kobietą, bo lata mijają szybciej, niż by człowiek chciał. Dzieci zajęte swoimi sprawami, a ja nie wyobrażałam sobie zaszyć się w czterech ścianach i żyć wspomnieniami. Tak można tylko zgorzknieć do reszty, zacząć dziergać kilometry skarpet albo haftować prześcieradła w krzyżyki. Moje koleżanki pozajmowane domem i rodziną, żadna nie miała czasu choćby na spacer po parku.

Przyjrzałam się też kandydatom w pracy, ale żaden mnie nie zainteresował.

Na radę znajomej weszłam więc na portal randkowy. Co mi zależy?

Wypisałam długą ankietę, opisałam się w samych superlatywach, dodałam dobre zdjęcie. Siadłam z herbatą i czekałam na cud sama nie zamierzałam narzucać się panom, trzymałam fason.

Po paru tygodniach zobaczyłam w skrzynce elektroniczny list jedyny w swoim rodzaju. Z drżeniem zaczęłam czytać wiadomość, siedząc w swoim mieszkaniu w Białymstoku.

No proszę Anglik, lat 59, biznesmen, rozwiedziony, ma dwóch dorosłych synów. Na zdjęciu elegancki, zadbany pan na tle pięknej, trzypiętrowej willi. Zaprasza do znajomości, a potem kto wie, może i do ślubu.

Widziałam już w wyobraźni to bezchmurne, spokojne szczęście wystarczy napisać odpowiedź Aż chciało się śpiewać ludowe piosenki! Chociaż miałam ochotę odpisać, że zgadzam się od razu, przyjadę nawet jutro do Sheffield i pójdziemy do ślubu albo jak to się u nich nazywa, powstrzymałam się i odpisałam, że muszę się poważnie zastanowić czyli poflirtować i poudawać niedostępną.

Napisałam, że mam wielu adoratorów, a nie każdemu mogę odpisać. Przepraszałam, ale taka już jestem. Konrad zareagował z klasą napisał, że rozumie, bo taka kobieta jak ja musi budzić zainteresowanie wielu mężczyzn, w tym jego. Po takich komplementach od Anglika czułam się na skrzydłach!

Nasza korespondencja zrobiła się szczera i serdeczna. Zdawało się, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Czemu się urodziliśmy i wychowali w różnych krajach? On nazywał mnie swoją Tajemniczą Różą, ja jego Moim Dżentelmenem. Tak przywykłam do czułych maili Konrada, że nie wyobrażałam sobie już bez nich życia. W myślach już byłam żoną Anglika, mieszkałam w jego szerokim domu, a porankami rozmawialiśmy przy herbacie.

Im więcej o sobie wiedzieliśmy, tym bardziej czułam, że zbliżamy się duszami. W którymś momencie powiedziałam dzieciom, że wyprowadzę się z Polski, oddam im mieszkanie, zrezygnuję z pracy. Syn i córka potraktowali moje plany z niedowierzaniem i niegrzecznie próbowali sprowadzić mnie na ziemię:

Mamo, nie poznajemy cię. Niedługo emerytura, a ty o ślubie marzysz? To nierozsądne. Komu ty tam potrzebna? Twój dżentelmen za chwilę będzie na lekarstwach, do toalety będzie biegał siedem razy w nocy Chcesz być pielęgniarką starego Anglika? A za chwilę będzie marudził jak stara mucha.

Nie słuchałam argumentów dzieci. Pragnęłam zostać damą i basta! Przygotowując się do dalekiej podróży, zmieniłam garderobę, fryzurę i maniery. Czekałam na wizę. I nagle otrzymałam od Konrada paskudną wiadomość: Nie jesteś żadną Tajemniczą Różą, tylko zwykłą kłamczuchą. Nie pisz więcej nie odpiszę.

Nic nie rozumiem. W czym i kiedy skłamałam? Przez głowę przewijają się setki myśli i domysłów. Napisałam mimo to list do Konrada. Na odpowiedź czekałam pół roku.

Gdy już straciłam nadzieję, nie zamierzałam nawet zostawić mieszkania dzieciom, przyszedł mail od Mojego Dżentelmena:

Tajemnicza Różo, wybacz! Długo byłem w szpitalu, żegnałem się z życiem. Było bardzo źle, niepewnie. Nie chciałem cię martwić. Poprosiłem syna Oliviera, by kontynuował naszą korespondencję i by był uprzejmy. Ale on twierdzi, że to ty nagle zerwałaś kontakt. Czemu?

Wyszedłem z choroby i jestem gotowy przyjąć cię, moja bogini, do swojego domu jako żonę.

Czytałam ten list kilkakrotnie i rozpłakałam się. Nie wiedziałam, co odpisać. Jasne było jedno: Olivier nie chciał, by ojciec się żenił. To on bezpodstawnie oskarżył mnie o kłamstwo.

Dumałam i smuciłam się, aż w końcu postanowiłam nie odpisywać Konradowi. No bo, powiedzmy, pojadę do Sheffield, a Olivier wrzuci mi coś do owsianki albo nagada ojcu o mnie bzdur. Konrad prędzej uwierzy własnemu synowi niż mi i wyrzuci boginię za drzwi. Po co mi to wszystko? Niech sobie sami radzą, w końcu są rodziną.

A mnie wnuki wracają do szkoły po wakacjach. Trzeba im pomóc z czytaniem i matematyką, na działkę wypada skoczyć posadzić pomidory, skosić trawę, podlać kwiatki Swój kawałek ziemi jest jak rodzina, nawet dla zająca.

Odpocznę od nowych znajomości, bo dużo one kosztują nerwów i energii. A życie cicho, nieubłaganie płynie dalej.

Witaj, sąsiadko! Dawno cię nie widziałem. Zajęcia czy może za mąż wyszłaś? zagadnął mnie sąsiad z działki, zaglądając w oczy.

Cześć, Mikołaju! Wiesz co, stęskniłam się za tobą. A ty, przypadkiem, jeszcze się nie ożeniłeś? Pomożesz mi drewna narąbać? A wieczorem zapraszam na herbatę tyle rzeczy do zrobienia, aż nie uwierzysz aż chciało mi się rzucić Mikołajowi na szyję, widząc go po długiej przerwie.

No coś ty, Aniu? Jak mógłbym się ożenić, skoro narzeczona nie pojawia się przez rok? zażartował sąsiad.

Co masz na myśli? doskonale wiedziałam, ale wypadało pokokietować.

Wyjdź za mnie, Aniu. Po co zwlekać, znamy się od lat Jak to mówią, stare drzewo skrzypi, ale żyje.

No i co, mój narzeczony ma brodę siwą, ale duszę piękną.

A ja i Mikołaj jesteśmy szczęśliwym małżeństwem już od siedmiu latUśmiechnęłam się do Mikołaja i nagle poczułam spokój, którego tak długo szukałam. Wzięłam go pod ramię, a serce śmiało mi w piersi jak za dawnych, młodych lat. Pomyślałam, że szczęście wcale nie mieszka w Sheffield ani w żadnym egzotycznym miejscu ono rośnie powoli wśród własnych pieleszy, pachnie świeżym chlebem, dźwięczy śmiechem wnuków i szumi w trawie pod działkowym płotem. Siwe brody, przyjacielskie oczy, towarzystwo przy ognisku tego nie trzeba szukać na końcu świata. Spojrzałam na Mikołaja i wiedziałam już, co dalej.

No to idziemy, Panie Narzeczony, porąbać te szczapy, a potem zobaczymy, co życie przyniesie.

I tak, z drewnem pod pachą i uśmiechem na ustach, zaczęłam nowy rozdział u siebie, wśród swoich i wreszcie szczęśliwa.