Brak oddechu

**Nie ma czym oddychać**

Alicja powoli przekręciła klucz w zamku i ostrożnie weszła do mieszkania. Choć starała się zamknąć drzwi bezszelestnie, zamek i tak głośno zaskoczył. Nie zapalając światła, rozebrała się i na palcach przemknęła w stronę swojego pokoju… Nagle trzask włącznika rozległ się w ciszy mieszkania jak wystrzał.

„Alicja, gdzie byłaś? Dlaczego tak późno? Dzwoniłam do Kingi. Okłamałaś mnie” – rozległ się głos matki.

Dziewczyna zastygła w miejscu, gwałtownie wciągnęła powietrze i odwróciła się w stronę matki.

„A ty dlaczego nie śpisz?” – odparła, unosząc brwi.

„Jak mam spać, gdy ciebie nie ma? Martwiłam się” – matka patrzyła na córkę pełnym niepokoju wzrokiem.

„Jestem dorosła, mamo, przestań mnie pilnować” – burknęła Alicja.

„Tak, tak, dorosła…” – Matka machnęła ręką i weszła do swojego pokoju, ale drzwi zostawiła uchylone.

Alicja zawahała się i poszła za nią. Usiadła obok na kanapie.

„Mamo, przepraszam. Zupełnie zapomniałam o czasie.”

Matka wyglądała na zmęczoną i bladą. Ostre światło żyrandola uwydatniało zmarszczki i cienie pod oczami, w których czaił się pełen wyrzutu wzrok.

„Nie byłam sama. Z Jakubem. Poszliśmy do kina, potem na spacer. Nie martw się o mnie.”

„Z Jakubem?”

„Tak. Poznałam go dwa tygodnie temu. Jest taki… interesujący, tyle wie.” – Na ustach Alicji pojawił się uśmiech, a wzrok zaszklil się. Przytuliła się mocniej do matki, opierając głowę na jej ramieniu.

„Więc ostatnim razem też byłaś z nim, nie z Kingą?”

„Przepraszam.”

„Wszystko rozumiem, ale dlaczego od razu nie powiedziałaś, nie uprzedziłaś? On też studiuje? Będziecie razem na uczelni?”

„On już skończył studia, pracuje” – odparła szybko Alicja.

„Czyli jest starszy? Och, córeczko…” – westchnęła matka, a Alicja uniosła głowę, gotowa do obrony, ale matka uprzedziła ją. „Poznasz mnie z nim?”

„Oczywiście. Spodoba ci się.”

„Nawet nie zauważyłam, kiedy tak dorosłaś.” – Matka spojrzała na córkę z melancholią. „Już późno, idź spać.”

„Dobranoc, mamo.” – Alicja pocałowała matkę w policzek i wyszła do swojego pokoju.

Rozebrała się, wślizgnęła pod kołdrę i wpatrywała się w sufit, przypominając sobie każde słowo, każdy pocałunek, marząc…

Gdy się obudziła, matka już poszła do pracy. Alicja umyła się, zjadła zostawione przez nią śniadanie i sięgnęła po telefon.

„Cześć, już w pracy?” – zapytała wesoło.

„Tak” – odparł Jakub dość ostro.

„Przeszkadzam?” – Alicja zaniepokoiła się, słysząc jego obcy, zdystansowany głos.

„Tak. Oddzwonię później.” – Rozłączył się.

„*Wam*?” – Alicja bezmyślnie wpatrywała się w ekran, aż ten zgasł.

*„Pewnie ktoś był przy nim”* – pomyślała i zaczęła czekać, aż Jakub oddzwoni. Próbowała czytać, ale słowa nie docierały do jej świadomości. Odłożyła książkę. W telewizji nie było nic ciekawego. Zadzwoniła do Kingi i zaproponowała spacer.

Przyjaciółki jadły lody, a Alicja chwaliła się, że się zakochała, gdy zadzwonił Jakub.

„Przepraszam, Bocianko, po prostu zadzwoniłaś w niezbyt dobrym momencie. Byłem bardzo zajęty. Spotkamy się wieczorem?”

„Tak” – odpowiedziała radośnie Alicja.

„Mama chce cię poznać” – powiedziała Jakubowi podczas spotkania.

„Powiedziałaś jej o nas?” – Jakub zesztywniał. „Nie jest przeciwko temu, że się spotykamy?” – Spojrzał na nią nieufnie.

„A dlaczego miałaby być przeciwko?”

„Dopiero co jesteśmy razem… Poznanie rodziców to poważna sprawa…”

„A czy nasz związek nie jest poważny?” – Alicja spięła się.

„Jestem bardzo poważnie do ciebie nastawiony.” – Jakub przyciągnął ją tak mocno, że nie widziała jego twarzy. „Po prostu twoja mama będzie mnie przesłuchiwać, zrobi egzamin z życiorysu.”

„I często poznawałeś rodziców swoich dziewczyn? No, przyznaj się.” – Alicja uderzyła go żartobliwie piąstką w bok.

„Raz czy dwa.”

„Ale nie masz nic do ukrycia, prawda? Albo może masz tajny pokój jak Sinobrody, gdzie trzymasz swoje byłe dziewczyny?” – zaśmiała się. „Może jesteś żonaty?”

„Oczywiście, że nie. Skąd ci to przyszło do głowy?”

„Dobra, gdzie idziemy?” – zmieniła temat Alicja.

„Mam mało czasu, mama prosiła, żebym wrócił wcześniej. Może po prostu pochodzimy?” – Jakub mocno ją przytulił i pocałował.

Dreszcz przebiegł jej po ciele, oddech się zachwiał. Gdyby miała jakieś wątpliwości, teraz rozwiały się bez śladu.

Szli, trzymając się za ręce, a Jakub mówił, jak nie mógł zasnąć, jak marzył, by była z nim, że nigdy wcześniej nie czuł czegoś takiego. Obiecał, że gdy matce będzie lepiej, zaprosi Alicję do domu i ich przedstawi. Od śmierci ojca matka denerwuje się na dźwięk telefonu, więc wyłącza go, żeby jej nie stresować…

Alicja słuchała i wyobrażała sobie, jak będą razem żyć, jak będzie na niego czekać po pracy, a on wróci z bukietem kwiatów i ją pocałuje… Dalej wizje nie sięgały, ale i tak serce zamierało jej ze szczęścia.

„To przyjdziesz w sobotę?” – spytała na koniec. „Mama upiecze swoją słynną czekoladową babkę.”

Zamiast odpowiedzi Jakub mocno ją pocałował.

W sobotę zadzwonił i powiedział, że matce jest źle, przyjechała karetka, nie może jej zostawić…

Alicja się zasmuciła.

„Nic nie szkodzi. To dobrze, że jest takim troskliwym synem. Znaczy, i żoną się dobrze zajmie. Zjedzmy babkę” – powiedziała matka.

Alicja, nie mając apetytu, tylko żeby nie robić przykrości, zjadła kawałek. Potem wałęsała się po mieszkaniu, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Marzyła, że spędzą cały dzień razem. A Kinga, jak na złość, wyjechała z rodzicami na działkę.

Zgodnie z radą matki wyszła na spacer. Czuło się nadchodzącą jesAlicja spojrzała przez okno na pierwszy śnieg, który powoli przykrywał ulice, i nagle zrozumiała, że jej serce – choć wciąż bolące – jest już gotowe, by zacząć od nowa.