Brak Oddechu

*Nie Ma Powietrza*

Agnieszka powoli przekręciła klucz w zamku i ostrożnie weszła do mieszkania. Choć starała się zamknąć drzwi jak najciszej, zamek i tak głośno zaskoczył. Nie zapalając światła, rozebrała się, na palcach przemknęła w stronę swojego pokoju… Nagle rozległ się trzask włącznika – w ciszy mieszkania brzmiał jak wystrzał.

— Agnieszka, gdzie byłaś? Dlaczego tak późno? Dzwoniłam do Kingi. Okłamałaś mnie — dobiegł z ciemności głos matki.

Dziewczyna zastygła w miejscu, gwałtownie westchnęła i odwróciła się w jej stronę.

— A ty dlaczego nie śpisz? — odcięła się.

— Jak mam spać, kiedy ciebie nie ma? Martwiłam się. — Matka wpatrywała się w nią z niepokojem, zmarszczki podkreślone ostrym światłem żyrandola.

— Jestem dorosła, mamo, przestań mnie pilnować — burknęła Agnieszka.

— Tak, dorosła… — Matka machnęła ręką i odeszła, zostawiając drzwi otwarte.

Agnieszka zawahała się, w końcu podeszła, usiadła obok na kanapie.

— Mamo, przepraszam. Zupełnie zapomniałam o czasie.

Matka wyglądała na wyczerpaną, bladą. W jej oczach tlił się wyrzut.

— Nie byłam sama. Z Krzysztofem. Poszliśmy do kina, potem na spacer. Nie martw się.

— Z Krzysztofem?

— Tak. Poznałam go dwa tygodnie temu. Jest… inny. Tyle wie. — Na ustach Agnieszki pojawił się uśmiech, oczy zaszły mgłą. Przytuliła się mocniej, opierając głowę na ramieniu matki.

— Więc ostatnio też byłaś z nim, nie z Kingą?

— Przepraszam.

— Rozumiem, ale czemu od razu nie powiedziałaś? On też studiuje?

— Już skończył, pracuje — szybko odpowiedziała Agnieszka.

— Starszy od ciebie? Ojej, córeczko… — Matka westchnęła, ale Agnieszka uniosła głowę, gotowa do obrony. — Poznasz mnie z nim?

— Oczywiście. Spodoba ci się.

— Nie zauważyłam, kiedy tak urosłaś. — Matka spojrzała na nią smutno. — Późno już, idź spać.

— Dobranoc, mamo. — Agnieszka pocałowała ją w policzek i wyszła.

W swoim pokoju wsunęła się pod kołdrę, wpatrując się w sufit, wspominając każde słowo, każdy pocałunek, marząc…

Gdy się obudziła, matki już nie było. Agnieszka zjadła przygotowane śniadanie, sięgnęła po telefon.

— Cześć, już w pracy? — zapytała radośnie.

— Tak — odpowiedział Krzysztof oschle.

— Przeszkadzam? — Zaniepokoiła się, słysząc jego zimny ton.

— Tak. Oddzwonię później. — Rozłączył się.

— *Wam*? — Wpatrywała się w wygasający ekran, dopóki nie połączyła kropek. *”Ktoś przy nim był.”* Czekała na oddzwonienie, próbowała czytać, ale słowa nie miały sensu. W końcu zadzwoniła do Kingi, proponując spacer.

Gdy jadły lody, Agnieszka chwaliła się nową miłością, gdy nagle zadzwonił Krzysztof.

— Przepraszam, Bocianku, miałem ważne sprawy. Spotkamy się wieczorem?

— Tak! — Odpowiedziała, rozpromieniona.

— Mama chce cię poznać — powiedziała mu przy spotkaniu.

— Powiedziałaś jej o nas? — Krzysztof zesztywniał. — Nie jest przeciwko?

— A dlaczego miałaby być?

— Dopiero się poznajemy… Znajomość z rodzicami to poważna sprawa.

— A nasz związek nie jest poważny? — Spojrzała na niego z napięciem.

— Dla mnie jest — przytulił ją mocno, ukrywając twarz. — Tylko twoja mama będzie mnie przesłuchiwać.

— Często znałeś się z rodzicami dziewczyn? Wyznawaj. — Żartobliwie szturchnęła go pięścią.

— Parę razy.

— Ale nie masz nic do ukrycia? Albo tajnej komnaty, gdzie trzymasz byłe? Może jesteś żonaty? — Zaśmiała się nerwowo.

— Oczywiście, że nie. Skąd to?

— Nie ważne. Gdzie idziemy? — Zmieniła temat.

— Mam mało czasu, mama prosiła, żeby wrócić wcześniej. Może po prostu pochodzimy? — Pocałował ją, a w jej ciele przebiegły dreszcze. Wątpliwości rozwiały się.

Szli objęci, Krzysztof mówił, jak nie mógł bez niej zasnąć, jak pragnął, by była blisko. Nigdy wcześniej tak nie czuł. Obiecał, że gdy matce będzie lepiej, zaprosi Agnieszkę do domu. Po śmierci ojca mama drży na dźwięk telefonu, więc wyłącza go, by jej nie denerwować…

Agnieszka słuchała, wyobrażając sobie ich wspólne życie. Wystarczyło, by serce zamarło ze szczęścia.

— Więc przyjdziesz w sobotę? Mama upiecze czekoladowe ciasto.

Zamiast odpowiedzi, pocałował ją mocno.

W sobotę zadzwonił — matce było źle, przyjechało pogotowie, nie mógł jej zostawić…

Agnieszka posmutniała.

— Nic nie szkodzi. To dobrze, że taki troskliwy syn. Będzie i dobrym mężem — pocieszyła ją matka.

Bez apetytu zjadła kawałek ciasta. Wyszła na spacer, choć nie miała ochoty. Nagle, gdy rozbierała loda, zobaczyła go. Krzysztof pchał wózek, obok szła młoda kobieta z długimi blond włosami. Agnieszka schowała się za drzewo.

Lód topniał. Wyrzuciła go, wracając do domu ze łzami w oczach. *”Jeśli to nie żona, to kto?”*

— Uważaj, dokąd idziesz! — Warknęła jakaś kobieta.

— Przepraszam. — Szła dalej, nie widząc nic.

Nagle przyszło jej do głowy — może zadzwonić? Wybrała numer, ale telefon był wyłączony.

— Co się stało? Jesteś jakaś blada — zaniepokoiła się matka.

— Zmęczyłam się. — Zamknęła się w pokoju.

Później matka usiadła przy niej. Agnieszka leżała, wpatrzona w sufit.

— Córeczko, on cię skrzywdził?

Odwróciła się do ściany. Matka westchnęła i wyszła.

Następnego dnia Krzysztof zadzwonił sam.

— Tęskniłem. Mam dla ciebie niespodziankę.

Chciała zapytać: *”Kolejną?”*, ale ciekawość zwyciężyła.

— Jaką?

— Zobaczysz. Spotkajmy się o piątej.

Ubrała się starannie, rozpuściła włosy.

— Jesteś piękna — powiedział, podziwiając ją. ZapAgnieszka spojrzała w lustro, zdejmując obrączkę, którą Krzysztof podarował jej jako „żart”, i w końcu odetchnęła pełną piersią.