Ból wspomnień, niemożność zapomnienia

Boli pamiętać, trudno zapomnieć
Kwiecień cieszył ciepłą pogodą, lecz na początku maja nagle zrobiło się zimno, przez dwa dni nawet prószył śnieg. Zbliżały się długie świąteczne weekendy.

— Postanowiłam pojechać na grób mamy. Dawno tam nie byłam — powiedziała Maria córce w przeddzień świąt.

— Na długo? Zatrzymasz się u rodziny? — spytała Dorota.

— Rodzina… — Maria zamyśliła się. — Mama wcześnie odeszła. Ojca nie pamiętam. Nie miałam rodzeństwa. Zatrzymam się u kuzynki. Mieszka w naszym mieszkaniu. Chciałam zadzwonić, uprzedzić, ale numeru nie zachowałam. A może go w ogóle nie miała. Nie sądzę, żeby gdzieś wyjechała. Ogólnie chciałam tam i z powrotem, załatwić w jeden dzień.

— Mogę pojechać z tobą? Nigdy nie byłam w twoim rodzinnym mieście.

— Myślałam, że masz plany na święta, więc nie proponowałam. Jedźmy. We dwie raźniej — ucieszyła się Maria. — Mieszkałaś tam do trzeciego roku życia. Nie pamiętasz?

— Nie — Dorota zamyśliła się na chwilę i pokręciła głową.

— Nina przyjeżdżała kiedyś do nas. Byłaś już duża. Jak się dowiedziała, że nie wracam do miasta, poprosiła, żeby zamieszkać w naszym mieszkaniu. Zawsze marzyła, by wyrwać się ze wsi. Pomogłam jej się wtedy przepisać. U niej się zatrzymamy, jeśli nie zdążymy wrócić.

Wczesnym rankiem pojechały na dworzec. Czekając na autobus, Maria rozglądała się. Kilka znajomych twarzy przemknęło w tłumie, ale nikt się nie przywitał. Tak naprawdę nawet nie była pewna, czy to naprawdę ktoś znajomy. Autobus wypełnił się szybko, miejsc prawie nie było.

— Denerwujesz się? W końcu spotkanie z przeszłością, wspomnieniami — spytała Dorota, pochylając się i zaglądając matce w twarz, gdy już usiadły.

— Przeszłość nie jest zawsze jasna i radosna. Były w niej rzeczy, o których nie chce się pamiętać — westchnęła Maria.

— Mówisz o ojcu?

— I o nim też. Nie rozmawiajmy teraz o tym — odcięła się Maria ostrzej, niż zamierzała.

— Dobra — Dorota odchyliła się na oparcie i wpatrzyła przed siebie.

Autobus ruszył, opuszczając dworzec i przemykając przez miasto, które Maria wciąż uważała za swoje. Monotonny warkot silnika kołysał. Głowa Doroty opadła na ramię matki — spała.

Maria zazdrościła jej. Patrzyła na migające za oknem drzewa. Nie udało jej się zasnąć, choć bardzo się starała. Była zbyt rozdrażniona. Tyle lat trzymała wspomnienia zamknięte w najdalszym zakątku pamięci, a teraz wracały, burząc jej spokój i każąc wątpić w decyzję powrotu do miasta młodości…

***

Zachodzące słońce muskało ciepłymi promieniami twarze dwóch przyjaciółek, siedzących na balkonie.

— Jutro ostatni egzamin i wolność! Złożymy dokumenty na uczelnię i będziemy czekać. Aktywnie — dodała Lena. — Wyśpimy się, popływamy, pochodzimy, zrobimy, co chcemy.

Marta kołysała się na taborecie, podstawiając dłonie pod siebie.

— Co z tobą? Marto, nie jesteś chora? Bledsza niż zwykle — zaniepokoiła się Lena, przyglądając się przyjaciółce. — Czy ty…

— Co ja? — odcięła się Marta, nie patrząc na Lenę.

— Sama wiesz. Dziewczyny plotkowały, że coś jest między tobą a Krzysztofem… — Lena nie dokończyła.

Marta przestała się kołysać i zastygła. Teraz Lena wpatrywała się w nią z niedającą się ukryć ciekawością.

— Nie mów głupot. Nic między nami nie było i nie ma. Dobrze, chodźmy, za chwilę mama wróci i będzie się czepiać, że nie uczymy się. — Marta wstała i weszła do kuchni przez otwarte drzwi balkonowe.

Zaskrzypiały drzwi — wróciła mama. Zobaczyła córkę z przyjaciółką i bez powitania spytała:

— Wszystko umiecie? Przygotowałyście się do egzaminów?

— Dzień dobry, ciociu Aniu. Tak, uczyłyśmy się razem — Lena przecisnęła się wąskim przedpokojem do drzwi. — No to ja pójdę? — powiedziała, spoglądając wymownie na Martę.

— Idź, idź, jutro się nagadacie — westchnęła mama i zaniosła siatkę z zakupami do kuchni.

Marta poszła za nią.

— Jakaśś blada. Nie jesteś chora? — spytała mama, otwierając lodówkę. — Nic nie jadłaś? — Spojrzała na córkę.

— Nie chce mi się. Gorąco. Pójdę się przygotowywać. — Wyszła do swojego pokoju.

Z przesadnego upału na studniówce Marta wyszła wcześniej. Od duszności ciągle mdliło. Długo siedziała na ławce w sąsiednim podwórku, aż zmarzła.

— Dlaczego tak wcześnie wróciłaś? — zaniepokoiła się mama, odkładając robótkę.

Marta usiadła obok niej na kanapie.

— Coś się stało? — spytała mama z lękiem.

Różowa sukienka podkreślała bladość twarzy córki.

— Mamo, jestem w ciąży — wyrzuciła z siebie Marta, bojąc się spojrzeć na matkę.

— Co? Jak… Krzysztof? Wiedziałam, że te wasze wyjścia do kina do niczego dobrego nie doprowadzą — mama jęknęła i przycisnęła dłoń do piersi.

— To nie Krzysztof. — Marta zagryzła wargę do krwi.

— To kto? Boże! Zgwałcili cię? — mama przerwała, zanosząc się oddechem. — Dlaczego nie powiedziałaś? Trzeba go było ukarać…

— Nie wiem. Bałam się. Wszyscy by się dowiedzieli, pokazywaliby palcami… Mamo — głos Marty drżał od powstrzymywanych łez.

Matka objęła córkę za ramiona, przyciągnęła do siebie.

— Trzeba iść do szpitala, zrobić aborcję. Który to miesiąc?

— Byłam — szepnęła Marta. — Powiedzieli, że mam ujemny Rh, aborcja jest niebezpieczna. I to już późny termin.

— Boże, pomóż! — wyszeptała mama. — Dobrze, dziecko to nie wyrok. Poradzimy sobie. Tylko mi wszystko opowiedz. Kto to był?

Marta odsunęła się od matki.

— Nie. Nienawidzę go. Jeśli myślisz, że zmusisz go, by się ze mną ożenił, wolę się utopić.

— Co ty mówisz?!

Rozmawiały i płakały do białego rana. Postanowiły, że w tym rokuŻycie toczyło się dalej, a Maria zrozumiała, że choć przeszłość boli, to właśnie teraźniejszość — z Dorotą u boku — nadaje jej siłę, by iść naprzód.