Ból wspomnień, niemożność zapomnienia

Boli pamiętać, nie sposób zapomnieć.

Kwiecień cieszył ciepłą pogodą, ale na początku maja nagle zrobiło się zimno, nawet przez dwa dni padał śnieg. Zbliżały się długie świąteczne weekendy.

– Postanowiłam pojechać na grób mamy. Dawno tam nie byłam – powiedziała Krystyna córce w przeddzień świąt.

– Na długo? Zostaniesz u rodziny? – spytała Alicja.

– Rodzina… – Krystyna zamyśliła się. – Mama umarła młodo. Ojca nie pamiętam. Nie miałam rodzeństwa. Zatrzymam się u kuzynki. Mieszka w naszym mieszkaniu. Chciałam zadzwonić, uprzedzić, ale numeru nie zapisałam. A może go nawet nie miała. Nie sądzę, żeby gdzieś wyjechała. Ogólnie, chciałam tam i z powrotem w jeden dzień – odpowiedziała.

– Mogę z tobą pojechać? Nigdy nie byłam w twoim rodzinnym mieście.

– Myślałam, że masz plany na święta, więc nie proponowałam. Jedziemy. We dwójkę raźniej – ucieszyła się Krystyna. – Mieszkałaś tam do trzeciego roku życia. Nie pamiętasz?

– Nie – Alicja pokręciła głową.

– Nina przyjechała kiedyś do nas. Byłaś już duża. Jak dowiedziała się, że nie wracam do miasta, poprosiła o nasze mieszkanie. Zawsze marzyła, żeby wyrwać się ze wsi. Pomogłam jej się tam zameldować. U niej się zatrzymamy, jeśli nie zdążymy wrócić.

Wczesnym rankiem pojechały na dworzec. Czekając na autobus, Krystyna rozglądała się. Kilka znajomych twarzy, ale nikt nie podszedł. I tak nie potrafiłaby przypomnieć sobie ich imion. Autobus był pełny, ledwo znalazły miejsca.

– Denerwujesz się? W końcu spotkanie z przeszłością, wspomnieniami – spytała Alicja, pochylając się i zaglądając matce w twarz.

– Przeszłość nie zawsze jest jasna i radosna. Były w niej rzeczy, o których nie chce się pamiętać – westchnęła Krystyna.

– Chodzi ci o ojca?

– O niego też. Nie rozmawiajmy teraz o tym – odcięła się ostrzej, niż trzeba.

– Dobrze – Alicja odchyliła się na oparcie i wpatrzyła przed siebie.

Autobus wyjechał z dworca i ruszył przez miasto, które Krystyna wciąż uważała za swoje. Warkot silnika kołysał do snu. Alicja opadła głową na ramię – spała.

Krystyna pozazdrościła jej. Patrzyła na las migający za oknem. Sen nie nadchodził, choć bardzo się starała. Była zbyt spięta. Tyle lat chowała wspomnienia w najgłębszym zakamarku umysłu, a teraz wracały, burząc jej spokój i każąc wątpić w decyzję o powrocie…

***

Zachodzące słońce muskało twarze dwóch przyjaciółek siedzących na balkonie.

– Jutro ostatni egzamin i wolność! Złożymy papiery na studia i będziemy czekać. Aktywnie – dodała Ania. – Wyśpimy się, popływamy, będziemy robić, co chcemy.

Kasia kołysała się na stołku, podpierając dłońmi.

– Co z tobą? Jesteś jakaś blada – zaniepokoiła się Ania. – Czy ty…

– Co ja? – ostro spytała Kasia, nie patrząc na nią.

– Wiesz, co. Dziewczyny plotkują, że coś było między tobą a Dominikiem…

Kasia zastygła. Ania wpatrywała się w nią z ciekawością.

– Głupoty gadacie. Nic między nami nie było. Idźmy, mama zaraz wróci – wstała i weszła do kuchni.

Drzwi się otworzyły – wróciła mama.

– Wszystko umiecie? Gotowe do egzaminów?

– Dzień dobry, ciociu Ewo. Tak, razem się uczyłyśmy – Ania przecisnęła się do wyjścia. – No to ja pójdę?

(… kontynuacja opowieści w podobnym stylu, z dostosowaniem imion, miejscowości, realiów kulturowych i waluty na złote …)

Życie toczyło się dalej.

– Więc podjęłaś decyzję, gdzie chcesz iść na studia? – spytała Krystyna córkę.

I tak upływał kolejny dzień…