Boję się, że Cię stracę

To tutaj mieszkam uśmiechnął się Leon, zapraszając dziewczynę do mieszkania.
Wchodź, a ja zaraz wrócę.
Zofia niepewnie przekroczyła próg, nerwowo rozglądając się wokół i nie śpiesząc się z ściągnięciem butów.
Coś ją niepokoiło…
Kiedy chłopak pojawił się z powrotem w przedpokoju, w jej oczach pojawił się prawdziwy strach, ręce zaczęły jej drżeć, i nic nie tłumacząc, wybiegła natychmiast z mieszkania.
Zosiu, gdzie idziesz?!
Leon spojrzał z niedowierzaniem na otwarte wejście, potem na Martę, owczarka stojącego obok…
Zupełnie nie spodziewał się, że tak piękny wieczór zakończy się w taki sposób.
Co, po prostu uciekła, nawet nic nie mówiąc?
zapytał sceptycznie Wojtek, gdy Leon opowiedział mu o całej sytuacji.
Nawet słowa nie powiedziała, po prostu wybiegła.
A wyglądała, jakby ducha zobaczyła.
Leon podniósł kufel piwa, zamyślił się i odstawił go na blat.
Kompletnie tego nie rozumiem…
Co ją tak mogło przestraszyć?
Opcji jest sporo.
Nie próbowałeś po prostu jej zapytać?
Próbowałem, ale nie odbiera telefonu od wczorajszego wieczoru.
Nie mogę się z nią skontaktować.
A może poszedłeś do niej do domu?
Nie.
Odprowadziłem ją tylko pod blok, ale nie wiem, gdzie dokładnie mieszka.
Dziwna sprawa…
I to bardzo…
Wszystko tak ładnie się zaczęło, a skończyło się kompletnie absurdalnie.
A może wcale jeszcze się nie skończyło?
Dlaczego tak się poddajesz?
Myślę, że po prostu zmieniła zdanie.
Nic innego nie przychodzi mi do głowy.
W poniedziałek spotkacie się w pracy, to się wszystkiego dowiesz.
Wtedy będziesz wiedział, co robić dalej.
Leona po raz pierwszy spotkał Zofię w zatłoczonym warszawskim tramwaju.
Nikt nie chciał ustąpić miejsca młodej dziewczynie, więc on to zrobił.
Stojąc potem koło niej, nie mógł przestać się uśmiechać.
Od razu mu się spodobała.
Chciałby się do niej odezwać, ale po pierwsze spieszył się do pracy, a po drugie nigdy nie miał zwyczaju zagadywać wśród ludzi.
Co miałby powiedzieć?
Cześć, jestem Leon.
Tu masz mój numer, zadzwoń wieczorem po pracy? Głupie, banalne.
Wysiadł więc bez czekania, aż i ona wysiądzie, i ruszył w stronę biura.
Szło mu się ciężko, bo ciągle miał wrażenie, że dziewczyna idzie za nim.
Ale nie odwracał się był przekonany, że to tylko wyobraźnia.
Chciałbyś, żeby to było prawda pomyślał.
Tak, chciałbym.
Ale przecież życie tak nie wygląda nie spotykasz nagle dziewczyny i zakochujesz się od razu na zawsze.
Przez następne godziny, siedząc przy komputerze, nie mógł przestać o niej myśleć.
Szukając w folderach pliku Excela, widział wciąż jej oczy.
A gdy włączył pocztę, zobaczył nagle jej uśmiech.
Jakby miał obsesję.
Więc kiedy dyrektor, pan Jan Nowakowski, wszedł z nią do biura i powiedział: Poznajcie nową koleżankę”, Leon był przekonany, że to wytwór jego zmęczonej głowy.
Czas na lekarza!.
Ona jednak była całkiem realna.
I miała pracować z nim w jednym pokoju.
I wtedy Leon zrozumiał to znak od losu.
Zofia uśmiechnęła się, podchodząc do niego jako do ostatniego kolegi.
Leon.
Miło mi.
Nie potrafił powiedzieć nic więcej, oszołomiony i speszony zarazem.
Ale w środku aż go rozsadzało.
Coś zaczynało nagle w nim rosnąć i umacniać się w duszy.
Za każdym razem, gdy przy niej był, czuł dziwne poruszenie…
…jakby chciał ściągnąć gwiazdę z nieba lub perełkę z dna Bałtyku.
Mógłby zrobić wszystko, aby zdobyć jej uwagę.
Tego samego wieczoru spotkał się z Wojtkiem w parku Saskim, gdzie zawsze spacerowali z psami, i opowiedział mu, co czuje do nowej koleżanki.
Tak barwnie ją opisywał, że Wojtek szybko zrozumiał, o co chodzi.
Ty się zakochałeś, stary!
Myślisz?
Jestem pewny!
Ja tak miałem z Kasią.
Jak ją zobaczyłem, wiedziałem, że muszę z nią być do końca życia.
Właśnie!
Tak samo mam z Zosią.
Tylko przy niej tego chcę.
No to działaj.
Zaproś ją gdzieś.
Do kawiarni, do kina.
Myślisz, że się zgodzi?
Jak nie spróbujesz, to się nie dowiesz.
A jak będziesz zwlekał, to ci ktoś sprzątnie taką dziewczynę sprzed nosa.
A jeśli już kogoś ma?
A ja wyskoczę z zaproszeniem Przecież to kłopotliwe.
To wtedy będziecie się kolegować tylko w pracy.
Spróbować warto najwyżej nic nie stracisz, a możesz tylko zyskać.
Leon wziął się na odwagę.
Po pracy podszedł do Zofii na przystanku, uśmiechnął się, zarumienił, ale opanował się i powiedział:
Wiesz…
Może pójdziemy dzisiaj gdzieś razem?
Do kawiarni?
Do kina?
Zofia uśmiechnęła się i zgodziła.
Wypili kawę w maleńkiej kawiarni, włóczyli się potem do późnego wieczora po pustym Starym Mieście, a potem Leon odprowadził ją aż pod blok.
Wieczór był nawet piękniejszy, niż to sobie wyobrażał.
W domu jeszcze godzinę spacerował z Martą, bo zaniedbał ją przez randkę.
Potem długo nie mógł zasnąć, leżał wpatrzony w sufit i śnił
Śnił o tym, jak poprosi Zofię o rękę, jak zamieszkają razem, jak będą mieć dzieci i jak całą rodziną w niedzielę wybiorą się na Mazury albo do lasu pod Warszawą.
Wydawało mu się, że te marzenia już za chwilę się spełnią…
Minęły trzy miesiące.
To były najpiękniejsze trzy miesiące jego życia.
Zdarzyło się tak wiele!
Były kolacje w restauracjach, seanse romantycznych filmów, pocałunki w ciepłym letnim deszczu, nie zwracając uwagi na przechodniów.
Zofia była wyjątkowa.
Dobra, miła, zabawna, czarująca.
I bardzo skromna, przyzwoita.
Leon dziękował losowi, że go z nią połączył.
Ale…
Jedyny problem był taki, że po każdym spotkaniu z Zofią Leon musiał jeszcze wyjść z Martą na spacer.
Mieszkał sam, więc nikt go nie wyręczył.
Było to trochę kłopotliwe.
Próbował zapraszać Zofię na spacery z Martą, ale ona dziwnie na to reagowała.
Milczała, odwracała się, ostatecznie odmawiała.
Może lepiej we dwoje?
Jak najdzie nas ochota na kawę lub kino, z psem nie wejdziemy.
Masz rację przyznawał Leon.
A potem Leon poprosił ją o rękę i zaproponował, żeby się do niego wprowadziła.
Na zaręczyny się zgodziła, a przeprowadzki…
ciagle unikała.
Zośka, rozumiem, że ślub dopiero w przyszłym roku, ale przecież możemy już mieszkać razem.
Jest mi spokojniej, jak jesteś obok.
Obiecałam właścicielce mieszkania, że zostanę do końca roku.
Nie chcę jej zrobić problemu.
To ja ci te dwa miesiące dopłacę, jeśli ci tak łatwiej.
A teraz pojedź ze mną, pokażę ci mieszkanie i poznasz Martę.
Jestem pewien, że się polubicie.
Zofia posmutniała, ale się zgodziła.
Kochała Leona, więc postanowiła spróbować…
spróbować pokonać swój lęk.
Tu jest moje miejsce uśmiechnął się Leon, znów zapraszając Zofię do środka.
Wchodź, a ja zaraz wrócę.
Zofia znowu nerwowo przekroczyła próg, rozglądała się niespokojnie i nie ściągała zaraz butów.
Nagle, kiedy zobaczyła Leona wracającego z Martą, strach w jej oczach sparaliżował ją, ręce się trzęsły i nic nie tłumacząc wybiegła z mieszkania.
Zosiu, gdzie ty?!
Leon patrzył na uchylone drzwi, potem na Martę…
Takiego końca wieczoru się nie spodziewał.
Dzwonił do niej, ale bezskutecznie.
Postanowił się spotkać z Wojtkiem musiał z kimś pogadać, może uzyskać dobrą radę.
Po tej rozmowie Leon zdecydował, że poczeka do poniedziałku.
W pracy Zofia nie mogła się nie pojawić…
W poniedziałek Leon co chwila spoglądał na zegarek i wypatrywał przez zaparowane szyby tramwajów na przystanku.
Ale Zofii nie było.
Zawsze przychodziła na pół godziny przed czasem.
A jeśli coś się stało?!.
Już miał zamiar zadzwonić do szefa i wyjść z pracy, żeby jej poszukać, gdy w końcu ją zobaczył.
Szła powoli, z rozpuszczonymi włosami, po policzkach płynęły łzy, w oczach głęboki smutek.
Zosiu, zaczekaj!
Zatrzymała się gwałtownie, spojrzała i jeszcze bardziej posmutniała na jego widok.
Zosiu, co się stało?
Czemu uciekłaś, nie odbierasz telefonu?
Zwariuję z niepewności!
Powiedz mi, co się dzieje.
Leonku, przepraszam…
Co się stało?
Zostało pięć minut do początku pracy, porozmawiajmy dziś wieczorem, dobrze?
Zmieniłaś zdanie co do ślubu?
Nie chcesz ze mną mieszkać?
Leon chwycił jej dłoń i nie zamierzał puszczać.
Dwa dni żyję w niepewności, nie wytrzymam już więcej.
Powiedz mi tu i teraz: dlaczego uciekłaś?
Przepraszam, Leon…
Nie możemy mieszkać razem wyszeptała Zofia i rozpłakała się.
Ale dlaczego?
Co się stało?
Co zrobiłem źle?
Nic złego nie zrobiłeś.
To o co chodzi?
Zofia otarła łzy, spojrzała Leonowi w oczy:
Ja się boję…
Czego?!
Czego, kochana?
Psów się boję.
Tego się nie spodziewałem…
Mojej Marty?
Przecież mówiłem ci, że łagodna, muchy nie skrzywdzi.
A w myślach Leon dodał:
A więc jednak chodziło o psa
Nie chodzi o Martę konkretnie.
Ja boję się wszystkich psów.
Gdy miałam sześć lat, zaatakował mnie owczarek niemiecki…
Nic o tym nie mówiłaś…
Bo nawet wspominać strasznie.
Bawiłam się na placu, mama poszła do sklepu, a właściciel był pijany i szczując psa, wygonił mnie z ławki.
Cudem przeżyłam.
Od tej pory boję się psów.
Słuchaj, Zośka…
Leon, do pracy się spóźnimy.
Szef nie będzie czekał, aż się pogodzimy.
Niech czeka…
Wiem, że masz traumę po tym, ale wiesz, na ulicach też są psy.
Tam się ich nie boisz?
Boję się.
Ale łatwiej ich uniknąć, mogę zmienić stronę, podejść do ludzi.
Ale mieszkać pod jednym dachem z takim psem jak Marta – nie potrafię.
Przepraszam.
To nie wina twoja ani Marty.
Tylko moja.
Ależ…
Próbowałam, naprawdę chciałam się przemóc.
Dlatego przyjechałam do ciebie.
Ale jak zobaczyłam Martę…
wszystko wróciło.
Dostałam ataku paniki.
Myślałam, że dam radę, ale nie wyszło.
Przepraszam…
I co ja mam teraz robić…
westchnął Leon po rozmowie z Wojtkiem.
Kocham ją i ona mnie.
Ale nie możemy mieszkać razem.
Czy tak bywa?
Mam nadzieję, że nie zamierzasz rezygnować z Marty?
spytał Wojtek.
Oczywiście, że nie!
Jak mogłeś tak pomyśleć?
Kocham Martę.
Ale kocham też Zośkę.
To walcz o swoje szczęście!
Jak?
Słuchaj, lęki można przezwyciężyć, w tym też.
Powinieneś jej pomóc.
Może do psychologa…
Już próbowała.
Nie pomogło?
Nie.
Ale powiedziała, że będzie próbować dalej.
I to jest najważniejsze.
Nie stawia cię pod ścianą: ja albo pies.
Przeciwnie – chce spróbować.
Pomóż jej.
Jeśli nie ty, to kto?
Tylko jak…
W mieszkaniu spotkać się na razie nie powinniście.
Ale spróbujcie wspólnych spacerów.
W parku, w lesie.
Tam będzie łatwiej – tylko wy i pies.
Myślisz, że się uda?
w Leonie przebłysła nadzieja.
Czemu nie?
Po kilku spacerach Zośka zobaczy, że Marta nie jest groźna i nie będzie aż tak panikować.
Spróbować warto.
Skąd ten samochód?
spytała Zofia, gdy zobaczyła Leona przy terenówce.
Pożyczyłem od kolegi.
Czyli jedziemy wszyscy razem?
Zofia pobladła.
Tak, ale spokojnie.
Marta będzie w bagażniku.
Samochód przystosowany dla psów.
Ty siedzisz z przodu.
Wszystko będzie ok.
Dobrze…
Zofia się zgodziła, ale zastrzegła, że jeśli coś pójdzie nie tak, to natychmiast wracają do domu.
Po godzinie dojechali na leśną polanę.
Leon pomógł Zofii wysiąść, potem wypuścił Martę i przypomniał jej, żeby nie zbliżała się do dziewczyny.
Pięknie tu powiedział, próbując rozproszyć jej panikę.
Rzeczywiście…
Założyli kalosze ostatnie dni padał deszcz i wybrali się do lasu.
Leon rzucał Marcie piłkę, to też było częścią planu, żeby pies zajął się sobą.
I jak?
zapytał delikatnie.
Nie wiem…
trudno powiedzieć Zofia nie spuszczała Marty z oczu, gdy ta wybiegła z krzaków.
Zosiu, są różne psy jak ludzie.
Kiedyś zaatakował cię jeden, źle wychowany.
Ale większość to dobre, łagodne zwierzaki.
Marta taka właśnie jest.
Wiem…
Nie ma się czego bać.
Po paru takich spacerach zmienisz zdanie o psiakach.
Leon rzucił tenisową piłeczkę w zarośla i Marta pobiegła za nią.
Hau-hau!
szczeknęła radośnie.
Zofia zadrżała i zapytała szeptem:
Ona się denerwuje?
Skąd!
roześmiał się Leon, obejmując ją ramieniem cieszy się, że znalazła piłkę.
To jej ulubiona zabawka.
Marta przyniosła piłkę i odskoczyła gotowa do kolejnego rzutu.
Chcesz spróbować?
zapytał Leon z uśmiechem.
Czego?
Rzucić piłkę.
Boję się.
Zamknij oczy, nie będzie tak strasznie.
Spróbuj chociaż raz.
Zośka wzięła piłkę, którą Leon wytarł rękawem, zacisnęła oczy i rzuciła ile sił.
Brawo!
zaśmiał się Leon.
Marta, przynieś!
Tym razem Marta chwilę jej szukała, aż nagle znów rozległo się szczekanie.
Znalazła!
Ona wszystko rozumie, czasem wystarczy jedno spojrzenie.
Może już wracajmy?
spytała cicho Zofia.
Dobrze, możemy zgodził się Leon.
Marta, gdzie jesteś?
Pies nie wracał, ale szczekała coraz głośniej.
Idę zobaczyć, co się dzieje mruknął Leon.
Zaczekasz tu?
Nie, idę z tobą!
Przedzierali się przez chaszcze, aż zobaczyli Martę, która szczekała na piłkę leżącą na powierzchni wody.
Już wiem, o co chodzi Leon się uśmiechnął.
Co?
Marta boi się wody.
Nie może sięgnąć po piłkę.
Dobrze, że mamy kalosze.
Marta boi się wody?
Myślałam, że psy się niczego nie boją!
Przecież to takie odważne zwierzęta.
Psy też mają swoje lęki.
Sześć lat temu, będąc na spływie, wyciągnąłem ją z rzeki jako szczeniaka.
Od tej pory boi się wody.
Deszcz jest ok, ale kałuże omija.
Zaczekaj, zaraz wracam.
Leon, to niebezpieczne?
Może to bagno?
Wszędzie mech i dziwnie pachnie…
Nie, to zwykła kałuża po deszczu uspokajał.
Leon zawołał do Marty:
Już, już, przyniosę twoją zabawkę, poczekaj chwilkę.
Ruszył przez wodę, ale po chwili zaskoczony ugrzązł po kolana.
Marta szczekała jeszcze głośniej, tym razem z niepokojem.
Nic ci nie jest, Leon?
Nic, spokojnie.
Tylko głęboka kałuża.
Chciał się wycofać z piłką, ale czuł, że nogi coraz bardziej grzęzną.
Co się dzieje, Leon?
Wyłaź!
Nie mogę…
Próbował podnieść jedną nogę, później drugą lecz się nie udawało.
Woda sięgała mu już pasa.
To bagno mówiłaś, i miałaś rację.
Ściąga mnie w dół.
Marta patrzyła z niepokojem.
Chciała pomóc, ale bała się wejść do wody, Leon jej zresztą zabronił.
Zawsze go słuchała.
Zofię ogarnęła panika.
Leon tonął, a duży pies tuż obok…
Zosiu, pomóż!
Wyszukaj jakąś gałąź, coś długiego!
wrzasnął.
Z trzęsącymi się rękami szukała w torebce telefonu, by zadzwonić po pomoc, ale nie było zasięgu.
Tego tylko brakowało…
Nie wiedziała, jak podejść do bagna, skoro obok stała duża, obca suka.
Serce waliło jej jak młot.
Gdy jednak Marta spojrzała na nią błagalnym wzrokiem, nie szukała już przy nim gałęzi…
Poczuła napływające wspomnienia z dzieciństwa.
Miała ochotę uciec.
Ale…
jak mogłaby zostawić Leona?
Przecież to jej ukochany!
Ta myśl powstrzymała ją przed ucieczką.
Zosiu, ratunku…
Ale Zosia zamarła ze strachu, niezdolna się ruszyć.
Jak wtedy, gdy była małą dziewczynką.
Marta, choć przerażona, spróbowała jednak wejść w wodę, lecz wystraszona znów uciekła na brzeg i szczekała jeszcze głośniej już z rozpaczy.
I wtedy Zofia postanowiła, że choćby umarła ze strachu, to Leona uratuje.
Nie pozwoli mu zginąć.
Rozejrzała się szybko i zauważyła mocną, długą gałąź.
Chwyciła ją, podbiegła do brzegu i podała jeden koniec Leonowi.
Ten złapał obiema rękami, a Zofia zaczęła całą siłą ciągnąć, próbując wyciągnąć narzeczonego z bagna.
Udało się jej go trochę wyciągnąć, ale dalej nie miała już siły.
Wtedy do pomocy przybiegła Marta.
Sama zrozumiała, że dziewczyna nie da rady.
Stanęły obok siebie i wtedy Zosia już nie czuła strachu przed wielkim owczarkiem.
Myślała tylko o ocaleniu ukochanego.
Wspólnie dziewczyna i pies wyciągnęli Leona na suchy brzeg.
Mokrzy, zmęczeni, upadli na trawę i przez chwilę ciężko dyszeli.
Najgorsze było już za nimi…
No dziewczyny!
Nie wiem, co bym bez was zrobił powiedział Leon, obejmując raz Zosię, raz Martę.
Wyratowałyście mnie spod ziemi.
Tak się bałam…
Ale może nie powiesz, że masz teraz nową fobię?
zaśmiał się Leon.
Mam, mój drogi.
Zrozumiałam tylko jedno: najbardziej na świecie boję się cię stracić.
Ten strach jest silniejszy niż wszystkie inne razem.
Zofia spojrzała na Martę, po czym mocno ją przytuliła.
Dziękuję ci, Marto!
Dzięki, że byłaś z nami!
Wieczorem po gorącej kąpieli i smacznej kolacji Leon, Zofia i Marta leżeli na dużej kanapie i oglądali filmy o psach jeden po drugim.
Tego dnia Zosia nie miała ochoty na nic innego.
A Leon i Marta z przyjemnością jej towarzyszyli.
Najważniejsze jednak, że tego wieczoru wszyscy troje zrozumieli, iż mają już tylko jeden wspólny strach: strach, by nie stracić siebie nawzajem…