Bohater wśród nas

**Bohater-Ojciec**

Ewa z siatką zakupów wolno wchodziła po schodach na trzecie piętro, licząc stopnie. Tak samo liczyli z synem, gdy wracali z przedszkola. Michał skrupulatnie powtarzał za nią, a po paru miesiącach już sam śmigał liczbami. *”Jak szybko dorósł. Boże, oby tylko wrócił, oby żył…”* — powtarzała w myślach jak mantrę.

Nad nią zatrzasnęły się drzwi, na klatce rozległ się pośpieszny tupot. Ewa zatrzymała się na półpiętrze, przytulając do ściany.

— Dzień dobry! — zawołała sąsiadka, czternastoletnia Kasia, mignęła jej wesoło i już biegła dalej.

— Kasia, stój! Czapkę zapomniałaś! — krzyknęła za nią matka z góry.

Dziewczyna wróciła niechętnie.

— Ciepło przecież. Zawsze z tą czapką… — mruknęła pod nosem.

Matka zbiegła, wepchnęła córce wełnianą czapkę w dłonie.

— Wieczorem będzie zimno. I wracaj od razu po zajęciach, słyszysz?

— Dobrze już… — Kasia machnęła ręką i ruszyła w dół.

— Nie „dobrze”, tylko czapkę załóż! — kobieta westchnęła, odwracając się do Ewy. — Witaj, Ewo. Z pracy? Ta urwisa tylko puść, a zaraz bez czapki ucieknie, a potem katar jak śnieżyca…

Ruszyły razem w górę. Ewa znów zaczęła liczyć stopnie, ale sąsiadka przerwała.

— A syn? Dzwonił?

— Nie… — Ewa westchnęła.

— Wychowujesz, wychowujesz, a potem wyfruwają. I zostań se z tym strachem. Za syna źle, za córkę jeszcze gorzej. Tylko tańce w głowie, a ty się martw, gdzie lata.

Ewa zatrzymała się przy swoich drzwiach. Gdy szukała kluczy w kieszeni płaszcza, sąsiadka zniknęła za swoimi. W przedpokoju jak zawsze rzuciła okiem na wieszak. Codziennie czekała, że Michał wróci. Wisiała tam tylko jej jesienna kurtka.

Postawiła zakupy na szafce i zaczęła się rozbierać. Kiedyś Michał wybiegał na jej spotkanie, zarzucając nowinami.

— Poczekaj, niech się rozbiorę — mówiła zmęczona. — Siatki nie rusz, ciężka.

Później to ona wołała go, prosząc, by zaniósł zakupy do kuchni, pytała o szkołę.

— Wszystko gra — odkręcał się, znikał w swoim pokoju.

Potem skończył liceum, poszedł na studia. Teraz rzadko go zastawała. Coraz mniej mówił.

*”Może kota wziąć? Będzie witał…”* — pomyślała. Ale zaraz zapomniała. Zjadła byle co i włączyła wiadomości.

Wpatrywała się w mężczyzn w jednolitych mundurach. Twarze mieli zasłonięte. Oczy różne, ale spojrzenie to samo — zmęczone, spokojne, pełne nadziei. *”Może któryś to on? Poznam go…”*

***Cztery miesiące wcześniej***

— Michał, jesteś? — zawołała, wchodząc.

— Jestem. — Wyszedł powoli.

— Czemu tak wcześnie? — Ewa przeszła do kuchni, on za nią. — Głodny? — Rozładowywała zakupy. Michał usiadł naprzeciw.

— Coś się stało? — Zamarła z serkiem w ręce.

— Nic. Wszystko gra.

Ale jego mina nie wróżyła dobrze. Schowała serk, złożyła siatkę.

— Na śniadanie zrobię racuchy — mówiła, wpatrując się w niego.

— Usiądź. — Skinął na krzesło. Spodziewała się wszystkiego, tylko nie tego.

— Idę na wojnę.

— J-jak? — Jakby się potknęła. — Przecież nie służyłeś…

— Najpierw szkolenie. Potem…

— Nie. — Pokręciła głową. — Masz pracę, studia skończone… A ja? Pomyślałeś o mnie? Nie możesz tak… Dlaczego?

— Bo jest wojna. Jestem zdrowy, silny. Nie mogę stać z boku.

— Nie jesteś mężczyzną, tylko chłopcem. Masz dwadzieścia trzy lata…

W jego oczach zobaczyła zdecydowanie. Łzy napłynęły.

— Kiedy? — spytała, a krople spływały po policzkach.

— Jutro. Mamo, nie mogę siedzieć, gdy inni…

Rzuciła się, przytuliła go.

— Nie puszczę…

— Już zdecydowałem. — Oderwał jej ręce.

Potem długo rozmawiali. Michał przypomniał jej pytanie sprzed lat.

— Pamiętasz, gdy spytałem o tatę?

— Mia— Pamiętasz, co mi wtedy odpowiedziałaś? — zapytał cicho, patrząc jej prosto w oczy, a Ewa poczuła, jak serce zamiera jej w piersi, bo przecież wiedziała, że nadszedł dzień, gdy trzeba będzie opowiedzieć mu prawdę.