Bohater w Rodzinie

**Ojciec Bohater**

Agnieszka z siatką zakupów wolno wspinała się po schodach na trzecie piętro, licząc stopnie. Tak samo liczyli z synem, gdy wracali z przedszkola. Kacper starannie powtarzał za nią, a po kilku miesiącach już sam śmigał liczbami. *”Jak szybko wyrósł. Boże, oby tylko wrócił, oby żył…”* — powtarzała w myślach jak mantrę.

Nad nią trzasnęły drzwi, po schodach rozległ się stuk pośpiesznych kroków. Agnieszka zatrzymała się na półpiętrze, usunęła na bok.

— Dzień dobry! — zawołała do niej sąsiadka, czternastoletnia Zosia.

— Zosia, stój! Czapkę zostawiłaś! — krzyknęła za nią matka.

Dziewczyna niechętnie zawróciła.

— Przecież ciepło. Znowu z tą czapką — mruknęła pod nosem.

Matka zbiegła na dół, wcisnęła córce wełnianą czapkę.

— Wieczorem ziąb będzie. Nie zatrzymuj się po tańcach, słyszysz? Od razu do domu.

— Dobrze już — Zosia złapała czapkę i pobiegła dalej.

— Nie „dobrze”, tylko załóż ją! — krzyknęła matka.

— Witaj, Agnieszko. Z pracy? Ta cholera, ciągle bez czapki, a potem katar i jęczenie — westchnęła sąsiadka.

Ruszyły razem w górę. Agnieszka wróciła do liczenia stopni, ale kobieta ją przerwała.

— A jak syn? Dzwoni?

— Nie… — Agnieszka spuściła wzrok.

— No tak, wychowujesz dzieci, a potem wyfruwają, a ty zostajesz z tym strachem. Ze synem źle, a z córką jeszcze gorzej. Gdzie się włóczy, z kim? A u niej tylko tańce w głowie.

Agnieszka zatrzymała się pod drzwiami swojego mieszkania. Gdy wyciągała klucze z kieszeni płaszcza, sąsiadka zniknęła za swoimi drzwiami. W przedpokoju automatycznie spojrzała na wieszak. Codziennie liczyła, że Kacper wróci. Wisiała tam tylko jej jesienna kurtka.

Postawiła torbę na szafce, zaczęła się rozbierać. Kiedyś Kacper wybiegał na jej spotkanie, zarzucając ją nowinami.

— Poczekaj, daj się rozebrać — mówiła zmęczona. — Nie ruszaj siatki, ciężka.

Potem podrósł, i to ona wołała go, by przyniósł zakupy do kuchni, pytając o szkołę.

— Wszystko gra — machnął ręką, znosił torbę i uciekał do swojego pokoju.

Później skończył liceum, poszedł na studia. Teraz rzadko zastawała go w domu. Coraz mniej się zwierzał.

*”Może kota wziąć? Będzie witał, nie tak pusto…”* — pomyślała, ale zaraz o tym zapomniała. Jadała w biegu, siadała przed telewizorem, wpatrzona w wiadomości.

Widziała tam mężczyzn w jednakowych mundurach. Twarze mieli zasłonięte. Oczy różne, ale wzrok ten sam — zmęczony, spokojny, pełen nadziei. *”Może któryś to on? Poznam go, nawet tak…”*

**Cztery miesiące temu**

— Kacper, jesteś? — zawołała, wchodząc do mieszkania.

— Jestem. — Wyszedł z pokoju powoli.

— Co tak wcześnie? — Agnieszka przeszła do kuchni, on wlókł się za nią. — Głodny? — Rozpakowywała zakupy, on usiadł przy stole.

— Dlaczego milczysz? Coś się stało? — Zamarła z twarogiem w ręce.

— Zdrów jak koń. Wszystko gra, mamo.

Ale jego mina ją zaniepokoiła. Schowała twaróg, złożyła torbę.

— Na śniadanie zrobię sernik — mówiła, wpatrując się w niego.

— Usiądź. — Wskazał na krzesło. Serce zabiło jej mocniej.

— Przerażasz mnie. Co się dzieje? Żenić się zamierzasz?

— Mamo, idę na wojnę.

— J-jak? — Jakby się potknęła. — Tak od razu? Nie służyłeś w wojsku…

— Nie od razu. Najpierw przeszkolenie, potem…

— Nie — zatrzepała głową. — Właśnie skończyłeś studia, masz pracę… A ja? Myślałeś o mnie? Nie możesz tak… Dlaczego?

— Wojna, mamo. Nie mogę stać z boku. Jestem zdrowy, silny, wykształcenie pasuje.

— Nie jesteś mężczyzną, jesteś chłopcem. Masz dwadzieścia trzy lata…

Jego twardy wzrok ją uciszył. Łzy napłynęły do oczu. Odsunął jej ręce.

— Kiedy? — spływające łzy paliły policzki.

— Jutro. Przepraszam, ale nie mogę…

Rzuciła mu się na szyję.

— Nie puszczę…

— Mamo, zdecydowałem. — Oderwał ją z wysiłkiem.

Później uspokoiła się. Siedzieli długo, rozmawiali. On próbował tłumaczyć.

— Pytałem cię kiedyś o tatę, pamiętasz?

— Miałeś z pięć lat — odparła.

— I co mi odpowiedziałaś?

Agnieszka pokręciła głową.

— Powiedziałaś, że był żołnierzem, bohaterem, zginął w jakiejś misji.

Oczywiście pamiętała. Co miała mu powiedzieć? Że zakochała się jak głupia, a gdy powiedziała o ciąży jego ojcu, ten spanikował, namawiał na aborcję? Studenci, jeszcze dwa lata nauki…

Rozumiała, że miał rację, ale zwlekała. Potem powiedziała matce. Ta krzyczała, płakała, ale nie pozwoliła na aborcję. Za to była jej wdzięczna. Później.

Marek powiedział, że skoro sama zdecydowała, niech sama radzi. Nie chce żeniaczki, ojcostwa. Rozstali się. Ona wzięła urlop dziekański, urodziła. Matka pracowała, nie miała z kim zostawić dziecka.

Ile łez, ile bólu… Czekała, że Marek wróci, przeprosi. Były kłótnie z matką, wzajemne wyrzuty. Potem jakoś się ułożyło.

Co miała mu powiedzieć, gdy podrósł? Że ojciec był tchórzem? Że uciekł i nigdy nie spojrzał na syna? Nie mogła. Wymyśliła bajkę o bohaterze, by Kacper nie czuł się gorszy.

W szkole pisał wypracowania o ojcu. Misja wojskowa — tajemnica.

*”Kto by pomyślał, że wybuchnie wojna…”*

Tamtego wieczoru Kacper nie mówił o byciu jak ojciec. Spytał tylko:

— To prawda? O tacie?

Zamarła. Nie mogła teraz powiedzieć prawdy.

— Tak — odparła. — Możesz być z niego dumny.

Chłopak jakby odetchnął.

Puściła goNazajutrz rano, gdy słońce wpełzło za firankę, Agnieszka obudziła się z uczuciem, że choć przeszłość boli, a przyszłość niepewna, dziś po raz pierwszy od miesięcy obudziła się bez lęku o jutro.