Bohater w Cieniu Ojca

**Ojciec Bohater**

Agnieszka z reklamówką w ręku powoli wchodziła po schodach na trzecie piętro, licząc stopnie. Tak samo liczyli z synem, gdy wracali z przedszkola. Kacper starannie powtarzał za nią, a po kilku miesiącach już sam sprawnie liczył. *”Jak szybko dorósł. Boże, tylko niech wróci, niech żyje…”* — powtarzała w myślach jak mantrę.

Nad nimi trzasnęły drzwi, a na klatce rozległ się tupot pośpiesznych kroków. Agnieszka zatrzymała się na półpiętrze, odsunęła na bok.

— Dzień dobry! — zawołała do niej sąsiadka, czternastoletnia Ola, mijając ją z uśmiechem.

— Ola, stój! Czapkę zapomniałaś! — krzyknęła z góry matka.

Dziewczyna przewróciła oczami i wróciła po schodach.

— Ciepło przecież. Znowu z tą czapką — mruknęła pod nosem.

Matka zbiegła na dół, wręczyła córce wełnianą czapkę.

— Wieczorem będzie zimno. I wracaj od razu po treningu, słyszysz?

— No dobra. — Ola wzięła czapkę i ruszyła w dół.

— Nie „dobra”, tylko załóż ją! — krzyknęła za nią matka.

— Witaj, Agnieszka. Z pracy? Ta mała przewraca nosem na czapkę, a potem kicha jak szczeniak — westchnęła sąsiadka.

Ruszyły razem w górę. Agnieszka wróciła do liczenia schodów, ale sąsiadka przerwała jej.

— Syn dzwoni?

— Nie — odparła cicho Agnieszka.

— No tak, wychowujesz dzieci, a one potem odchodzą, a ty tylko czekasz i martwisz się. Z synem źle, z córką jeszcze gorzej. Wybiegnie, a ty się zastanawiasz, gdzie jest i z kim. A jej tylko ta piłka w głowie.

Agnieszka zatrzymała się przed swoimi drzwiami. Gdy wyjmowała klucze z kieszeni płaszcza, sąsiadka zniknęła w swoim mieszkaniu. Weszła do przedpokoju i jak zwykle spojrzała na wieszak. Codziennie czekała, że może Kacper wróci. Wisiała tam tylko jej jesienna kurtka.

Postawiła reklamówkę na szafce, zaczęła się rozbierać. Kiedyś Kacper wybiegał ją witać, od razu opowiadając, co nowego.

— Poczekaj, niech się rozbiorę — prosiła zmęczona. — Nie ruszaj siatki, ciężka.

Potem podrósł i to ona wołała go, gdy wracała z pracy, prosiła, by zaniósł zakupy do kuchni, jednocześnie pytając, jak w szkole.

— Wszystko gra — machał ręką, znosił siatkę i od razu zmykał do swojego pokoju.

Potem skończył liceum, poszedł na studia. Wracając z pracy, Agnieszka rzadko już zastawała syna w domu. Coraz mniej jej opowiadał.

*”Może kota wziąć? Będzie mnie witał, nie tak smutno wracać…”* — pomyślała. Za każdym razem tak myślała, ale zaraz o tym zapominała. W pośpiechu jadła kolację i siadała przed telewizorem, wpatrując się w wiadomości.

W skupieniu przyglądała się mężczyznom w jednolitych mundurach. Połowa twarzy zasłonięta. Oczy różne, ale spojrzenie takie samo — zmęczone, spokojne, ale pełne nadziei. *”Może rozpoznają, może zobaczą, że żyje.”* Jeden z nich mógł być jej synem. Wierzyła, że pozna go od razu…

**Cztery miesiące wcześniej**

— Kacper, jesteś w domu? — zawołała, wchodząc do mieszkania.

— Jestem. — Kacper wyszedł z pokoju powoli.

— Co tak wcześnie? — Agnieszka z siatką przeszła do kuchni, a on wlókł się za nią. — Głodny? — Postawiła zakupy na krześle, zaczęła rozpakowywać. Kacper usiadł przy stole.

— Dlaczego milczysz? Coś się stało? — Agnieszka zastygła z paczką serka w ręce.

— Wszystko w porządku, mamo.

Ale jej nie spodobał się jego zamyślony wyraz twarzy. Schowała ser do lodówki, złożyła pustą siatkę.

— Na śniadanie zrobię leniwe pierogi — powiedziała, wpatrując się w niego.

— Usiądź. — Wskazał na krzesło, z którego właśnie zdjęła zakupy. Agnieszka posłuchała, ale serce ścisnęło się niepokojem.

— Straszysz mnie. Co się dzieje? Żenić się zamierzasz?

— Mamo, idę na wojnę.

— J-jak? — wyjąkała, jakby się potknęła. — Tak od razu? Przecież nie służyłeś w wojsku…

— Nie od razu. Po prostu nie mówiłem. Najpierw będzie szkolenie, potem…

— Nie — pokręciła głową. — Właśnie skończyłeś studia, masz dobrą pracę… A ja? Pomyślałeś o mnie? Dla kogo ja żyję? Nie możesz tak postąpić. Dlaczego?

— Bo jest wojna, mamo. Nie mogę stać z boku. Jestem zdrowy, silny, wykształcony.

— Jesteś chłopcem, nie mężczyzną. Masz dwadzieścia trzy lata…

Utknęła pod jego twardym spojrzeniem. Oczy zaszły łzami, twarz syna zamgliła się. Otrząsnęła się.

— Kiedy? — Duże krople spływały po policzkach.

— Jutro. Mamo, przepraszam, ale nie mogę się chować, kiedy inni…

Zerwała się z krzesła, przytuliła go mocno.

— Nie puszczę…

— Mamo, podjąłem decyzję. — Odsunął jej ręce.

Potem jakoś się uspokoiła. Długo siedzieli, rozmawiali. Kacper próbował wytłumaczyć swój wybór.

— Pamiętasz, jak zapytałem cię kiedyś, gdzie jest mój tata?

— Miałaś może z pięć lat — odparła.

— I co mi wtedy powiedziałaś?

Agnieszka pokręciła głową.

— Powiedziałaś, że był żołnierzem, bohaterem, że zginął w jakiejś tajnej misji.

Oczywiście pamiętała. Co miała mu powiedzieć? Że zakochała się jak głupia, a gdy powiedziała o ciąży przyszłemu ojcu, ten przestraszył się, namawiał ją na aborcję? Studenci, jeszcze dwie lata nauki…

Rozumiała, że ma rację, ale zwlekała. W końcu powiedziała matce. Ta nakrzyczała, popłakała, ale nie pozwoliła jej usunąć ciąży. Za to była jej wdzięczna. Ale później.

Marek oznajmił, że skoro sama podjęła decyzję, to niech sama żyje, jak chce. Nie jest gotowy na ślub ani ojcostwo. Rozstali się. Urodziła, wzięła urlop dzieMoże kiedyś, gdy burza w ich życiach ucichnie, znajdą sposób, by być razem nie jako bohaterowie wojny, ale po prostu jako rodzina.