Blizny i Przyjaźń: Opowieść o Niezłomnym Duchu

**Blizny i przyjaźń: historia niepokonanej duszy**

Siedzimy z Elizą na jej balkonie na 15. piętrze nowego bloku na obrzeżach Wrocławia. Eliza z tatą i babcią przeprowadzili się tutaj cztery lata temu. Jej ojciec jest prawnikiem w firmie budowlanej, która stawiała ten blok. Mieszkanie wybrali z przestronnym balkonem specjalnie dla Eli, żeby mogła realizować swoją pasję. Ojciec mógł sobie na to pozwolić. Balkon jest ocieplony: ciepła podłoga, kaloryfery, ściany wyłożone fakturalną płytką, przyjemną w dotyku. Eliza ma obsesję na punkcie roślin doniczkowych i rybek akwariowych. W mieszkaniu jest pięć akwariów – po jednym w każdym pokoju i tu, na balkonie.

To akwarium jest narożne, z miękkim podświetleniem i skomplikowanym systemem filtracji, o którym nie mam pojęcia, a Eliza potrafi opowiadać godzinami. W środku stoi ceramiczny zamek z łukami i wieżyczkami. Rybki wypływają z jego okien jak strażnicy podwodnego królestwa. Cztery jaskrawo pomarańczowe, których nazw zawsze zapominam, i jedna wyjątkowa – sum, którego Eliza nazywa brązowym zbrojnikiem. To sanitariusz akwarium, czyściciel.

Eliza wie o swoich rybkach wszystko. Jest aktywna na forach akwarystów, pisze artykuły do tematycznych stron, szanują ją tam. Z taką samą pasją oddaje się roślinom. Po przeprowadzce do nowego mieszkania jej pokoje zamieniły się w kwitnące dżungle. Na balkonie pnie się bluszcz, wiszą doniczki z fiołkami, stoją miniaturowe świerki i bonsai.

Siedzimy w tej zielonej oazie, patrząc przez ogromne okno na Odrę, dachy domów i park w oddali. Po prawej stronie na dole huczy trasa prowadząca do Oławy i Brzegu. Eliza opowiada o wycieczce z tatą po jagody. Zajechali w taki zakątek, gdzie dotarł tylko ich terenówka. Nazbierali pełne kosze, potem trzy dni z babcią gotowali dżem.

— Szkoda, że tata teraz prawie nie bywa w domu. Pracuje nawet w weekendy. Pogoda wspaniała, a zaraz zaczną się deszcze i nigdzie nie wyjedziemy. Anka, może spróbujemy jeszcze raz zrobić zdjęcia? — Eliza patrzy na mnie błagalnie.

Wzdycham. Idziemy do jej pokoju — równie zielonego i przytulnego jak balkon. Eliza siada przed samodzielnie przygotowanym białym tłem. Robię kilka zdjęć, potem próbujemy je obrobić na laptopie. Potrzebuje ich do dokumentów, ale zadanie wydaje się niemożliwe.

Zdjęcia nie wychodzą. Albo jestem kiepską fotografką, albo chodzi o coś innego.

— Ela, przestań się przejmować. Na dole jest studio fotograficzne, zaraz zbiegnę, dogadam się.

Eliza niechętnie się zgadza. Wciska się w fotel na balkonie, otula kocem i odwraca się do okna.

Biorę klucze do mieszkania i biegnę na dół. Fotograf — młody chłopak — nudzi się przy ladzie. Wyjaśniam, że potrzebujemy zdjęć do dokumentów, ale będziemy robić je w domu, na 15. piętrze.

— To będzie kosztować…

— Nie ważne, ile. Zdjęcia są potrzebne na już, pilne.

Wchodzimy na górę. Chłopak zamiera przed akwarium na balkonie, zachwycony rybkami. Kręcę się niespokojnie.

— Rozumie pan… Proszę nie skupiać się na… U dziewczyny twarz jest mocno poharatana, dlatego nie przyszła do studia. Proszę.

— Spoko. Klient płaci, reszta to nie moja sprawa.

Wołam Elizę. Wychodzi, owinięta kocem jak w kokon, cicho siada przed tłem. Fotograf ustawia aparat, zerka na nią z zaciekawieniem.

— Gotowe. Proszę zdjąć koc.

Eliza powoli odsłania twarz, prostuje się. Fotograf blednie, w jego oczach maluje się szok.

— Cholera… — wymyka mu się.

— Robi pan zdjęcia, czy nie? — mówi głucho Eliza.

Szybko naciska spust migawki, a ja odprowadzam go do drzwi.

— Siostra?

— Nie, najlepsza przyjaciółka. Jest niesamowita, silna…

— Wierzę. Ale następnym razem uprzedź wcześniej.

— Uprzedzałam…

— No tak, ale jak zobaczyłem… Jak długo już tak wygląda?

— Dwadzieścia dwa lata.

— O kurcze… Biedactwo.

Podaję mu pieniądze. Odmacha ręką:

— Przyjdź za godzinę, zdjęcia będą gotowe.

Wracam do Eli. Znów jest na balkonie, w kocu, ramiona drżą — płacze. Przytulam ją, głaszczę po głowie, kołyszę jak dziecko.

— Nic się nie stało, Ela. Wszystko mija, i to też minie. Patrz, liście w parku już żółte. Chcesz, żebym poszła po twoje ulubione klonowe? Albo po lody? Urządzimy ucztę?

— Lody są w lodówce, Anka. Jedz… Ja nie chcę.

Dziesięć lat temu szłam korytarzem szpitala we Wrocławiu. Mijane pielęgniarki, lekarze, salowe uśmiechali się do mnie, ja też wszystkich witałam.

Na dyżurce siedziała starsza pielęgniarka:

— Anka, długo w domu byłaś? Cztery miesiące? Znowu się cerujesz?

— No, Tamaro. Oby ostatni raz.

— Zobaczymy, gdzie cię ulokujemy… Pierwsze oddział jest w remoncie, u nas ciasno. Nawet na dziecięcym łóżka pospinane.

Zajrzałam przez szybkę na dziecięcy. Dziesięć łóżeczek zamiast sześciu, wszystkie zajęte.

— Jest miejsce w dwunastce. Idziesz?

— Półboks? Jasne!

Tamara westchnęła, uśmiechnęła się krzywo.

— Chodź. Tam jest fajna dziewczyna, Eliza Kowalska. W waszym wieku. Tylko… do niej trzeba się przyzwyczaić. Też się poparzyła. Mocno.

— E tam, poparzyła się. Widziałam i gorzej.

Dwunasta sala — prawie lux. Prysznic, toaleta, mała lodówka, dwa łóżka z regulacją. Telewizor nawet by się zmieścił.

Weszłam. Moje łóżko przy drzwiach było wolne. Przy oknie siedziała postać owinięta w koc po uszy. Pielęgniarka zapaliła światło, pomogła rozpakować rzeczy. Dziewczyna milczała, patrząc spod koca. Widać było tylko oczy.

— Eliza, to Anka. Jest fajna, wyłaź.

Pielęgniarka ściągnęła koc. Zamarłam. Eliza nie miała twarzy. Żadnych włosów, uszu, zamiast nosa — dziurki, warg prawie nie widać. Szyję podtrzymywał gorset z gąbki. Policzki — same blizny, jak u mnie na plecach i nogach. Ale moje zasłaniało ubranie. A jej…

JejJej oczy — ogromne, ciemnobrązowe — wydawały się obce na tej zniekształconej twarzy, ale w głębi wciąż płonęła ta sama iskra życia, która sprawiała, że wierzyłam, iż wszystko w końcu będzie dobrze.