Blizny i Przyjaźń: Opowieść o Niezłomnym Duchu

Blizny i przyjaźń: historia niepokonanej duszy

Siedzimy z Lizą na jej balkonie na 15. piętrze nowego bloku w podwarszawskim Pruszkowie. Liza z tatą i babcią przeprowadzili się tu cztery lata temu. Jej ojciec jest prawnikiem w firmie budowlanej, która stawiała ten budynek. Mieszkanie wybrali z przestronnym balkonem specjalnie dla Lizy, żeby mogła realizować swoją pasję. Tata mógł sobie na to pozwolić. Balkon jest ocieplony: podłogowe ogrzewanie, kaloryfery, ściany wyłożone fakturalnymi płytkami, przyjemnymi w dotyku. Liza ma obsesję na punkcie roślin doniczkowych i akwariowych rybek. W mieszkaniu mają pięć akwariów — po jednym w każdym pokoju i tu, na balkonie.

To akwarium jest narożne, z miękkim podświetleniem i skomplikowanym systemem filtracji, o którym nie mam pojęcia, a Liza mogłaby opowiadać godzinami. W środku stoi ceramiczny zamek z arkadami i wieżyczkami. Rybki wypływają z jego okien, jak strażnicy podwodnego królestwa. Cztery jaskrawopomarańczowe, których nazw wciąż zapominam, i jedna wyjątkowa — sumik, którego Liza nazywa brązowym zbrojnikiem. To sanitariusz akwarium, specjalista od sprzątania.

Liza wie o swoich rybkach wszystko. Jest aktywna na forach akwarystów, pisze artykuły dla specjalistycznych stron, gdzie ma duży szacunek. Z taką samą pasją podchodzi do roślin. Po przeprowadzce do nowego mieszkania jej pokoje zamieniły się w kwitnącą dżunglę. Na balkonie pnie się bluszcz, wiszą doniczki z fiołkami, stoją miniaturowe świerki i bonsai.

Siedzimy w tej zielonej oazie, patrząc przez ogromne okno na Wisłę, dachy domów i park w oddali. Z prawej strony w dole huczy trasa prowadząca do Piaseczna i Góry Kalwarii. Liza opowiada o wypadzie z tatą po jagody. Wjechali w takie ostępy, że tylko ich terenówka dała radę. Nazbierali pełne kosze, potem przez trzy dni z babcią gotowali konfitury.

— Szkoda, że tata teraz prawie nie bywa w domu. Pracuje nawet w weekendy. Pogoda jest super, a zaraz zaczną się deszcze i nigdzie nie wyjedziemy. Ania, może spróbujemy zrobić jeszcze raz te zdjęcia? — Liza patrzy na mnie z miłosiernym błaganiem.

Wzdycham. Idziemy do jej pokoju — tak samo zielonego i przytulnego jak balkon. Liza siada przed samodzielnie zrobionym białym tłem. Robię kilka zdjęć, potem próbujemy je obrobić na laptopie. Potrzebuje fotografii do dokumentów, ale zadanie wydaje się niewykonalne.

Zdjęcia nie wychodzą. Albo jestem kiepskim fotografem, albo chodzi o coś innego.

— Liz, przestań się przejmować. Na dole jest studio fotograficzne, zaraz zbiegam, dogadam się.

Liza niechętnie się zgadza. Wraca na balkon, wciśnięta w fotel, otula się kocem i odwraca się do okna.

Biorę klucze i lecę na dół. Fotograf — młody facet, nudzi się za ladą. Wyjaśniam, że potrzebujemy zdjęć do dokumentów, ale sesja odbędzie się u nas, na 15. piętrze.

— To będzie kosztowało…

— Wszystko jedno ile. Zdjęcia są potrzebne dziś, na już.

Wchodzimy na górę. Facet zastyga przed akwarium na balkonie, zachwycony rybkami. Kręcę się nerwowo.

— Rozumie pan… Postaraj się pan nie skupiać… Dziewczyna ma poważnie uszkodzoną twarz, dlatego nie przyszła do studia. Proszę.

— Spoko. Klient płaci, reszta to nie moja sprawa.

Wołam Lizę. Wychodzi, owinięta w koc jak w kokon, milcząc siada przed tłem. Fotograf ustawia aparat, zerka na nią z ciekawością.

— Gotowe. Proszę zdjąć koc.

Liza powoli odsłania twarz, prostuje się. Twarz fotografa blednie, w oczach przelatuje mu szok.

— Cholera… — wymyka mu się.

— Rób pan zdjęcia — mówi ochryple Liza.

Szybko pstryka, a ja odprowadzam go do drzwi.

— Siostra?

— Nie, najlepsza przyjaciółka. Jest niesamowita, silna…

— Wierzę. Ale następnym razem uprzedź wcześniej.

— Uprzedzałam…

— No tak, ale jak zobaczyłem… Jak długo już tak wygląda?

— Dwadzieścia dwa lata.

— O kurde… Biedactwo.

Wyciągam pieniądze. Macha ręką:

— Za godzinę przychodź, zdjęcia będą gotowe.

Wracam do Lizy. Znów jest na balkonie, w kocu, ramiona drżą — płacze. Przytulam ją, gładzę po głowie, kołyszę jak dziecko.

— Nic, Liz. Wszystko mija, i to minie. Patrz, liście w parku już żółte. Chcesz, żebym zbiegała po twoje ulubione klonowe? A może po lody? Zrobimy ucztę?

— Lody są w lodówce, Aniu. Jedz… Ja nie mam ochoty.

Dziesięć lat temu szłam znanym korytarzem szpitala w Warszawie. Mijane pielęgniarki, lekarze, salowe uśmiechały się do mnie, witałam się ze wszystkimi.

Na dyżurce siedziała starsza pielęgniarka:

— Ania, jak długo byłaś w domu? Cztery miesiące? Znowu do naprawy?

— No, Tamaro Piotrówna. Ostatni raz, mam nadzieję.

— Zobaczymy, gdzie cię wcisnąć… Pierwszy oddział w remoncie, u nas ścisk. Nawet na dziecięcej łóżka upchnięte.

Zajrzałam przez szybę na salę dziecięcą. Dziesięć łóżeczek zamiast sześciu, wszystkie zajęte.

— Jest miejsce w dwunastce. Pójdziesz?

— Półboks? Jasne!

Tamara Piotrówna westchnęła, uśmiechnęła się krzywo.

— Chodź. Tam jest fajna dziewczyna, Liza Kowalska. W waszym wieku. Tylko… trzeba się do niej przyzwyczaić. Też się poparzyła. Mocno.

— E tam, poparzyła. Widziałam już różne rzeczy.

12. sala — prawie luksus. Prysznic, toaleta, mała lodówka, dwa funkcjonalne łóżka. Można nawet telewizor postawić.

Weszłam. Moje łóżko przy drzwiach było wolne. Przy oknie siedziała postać, owinięta w koc po samą głowę. Pielęgniarka zapaliła światło, pomogła rozpakować rzeczy. Dziewczyna milczała, wyglądając spod koca. Widać było tylko oczy.

— Lizko, to Ania. Jest dobra, wychodź.

Pielęgniarka pociągnęła za koc. ZamZ tych oczu patrzyła na mnie cała historia, którą dopiero miałyśmy napisać razem.