Blizny i przyjaźń: opowieść o niezłomnej duszy

Blizny i przyjaźń: opowieść o niepokonanej duszy

Siedzę z Lizą na jej balkonie na 15. piętrze nowego bloku na obrzeżach Poznania. Przenieśli się tu z ojcem i babcią cztery lata temu. Jej tata jest prawnikiem w firmie budowlanej, która stawiała ten budynek. Mieszkanie wybrali z przestronnym balkonem specjalnie dla Lizy, by mogła realizować swoją pasję. Ojciec mógł sobie na to pozwolić. Balkon jest ocieplony: podłogowe ogrzewanie, kaloryfery, ściany wyłożone wypukłą płytką przyjemną w dotyku. Liza ma obsesję na punkcie roślin doniczkowych i akwariowych rybek. W mieszkaniu jest pięć akwariów – po jednym w każdym pokoju i tu, na balkonie.

To akwarium jest narożne, z miękkim podświetleniem i skomplikowanym systemem filtrów, o którym nie mam pojęcia, podczas gdy Liza potrafi opowiadać godzinami. W środku stoi ceramiczny zamek z arkadami i wieżyczkami. Rybki wypływają z jego okien, jak strażnicy podwodnego królestwa. Cztery jaskrawo pomarańczowe, których nazwy zawsze zapominam, i jedna niezwykła – sum, którego Liza nazywa brązowym glonojadem. To sanitariusz akwarium, sprzątacz.

Liza wie o swoich rybkach wszystko. Jest aktywna na forach akwarystycznych, pisze artykuły dla tematycznych stron, gdzie jest szanowana. Z taką samą pasją oddaje się roślinom. Po przeprowadzce do nowego mieszkania jej pokoje zamieniły się w kwitnące dżungle. Na balkonie pnie się bluszcz, wiszą doniczki z fiołkami, stoją miniaturowe świerki i bonsai.

Siedzimy w tej zielonej oazie, patrząc przez ogromne okno na Wartę, dachy domów i park w oddali. Po prawej w dole huczy trasa prowadząca do Swarzędza i Pobiedzisk. Liza opowiada o wyprawie z ojcem po jagody. Zabili się w taki zakątek, gdzie dotarł tylko ich terenówka. Nazbierali pełne kosze, potem przez trzy dni z babcią gotowali konfitury.

— Szkoda, że tata teraz prawie nie bywa w domu. Pracuje nawet w weekendy. Pogoda świetna, a niedługo zaczną się deszcze i nigdzie nie wyjedziemy. Aniu, może spróbujemy jeszcze raz zrobić zdjęcie? — Liza patrzy na mnie z prośbą.

Wzdycham. Idziemy do jej pokoju — równie zielonego i przytulnego jak balkon. Liza siada przed samodzielnie zrobionym białym tłem. Robię kilka zdjęć, potem próbujemy je obrobić na laptopie. Potrzebuje fotografii do dokumentów, ale zadanie wydaje się ponad jej siły.

Zdjęcia nie wychodzą. Albo jestem kiepską fotografką, albo chodzi o coś innego.

— Liz, przestań się przejmować. Na dole jest studio fotograficzne, zaraz zbiegnę, dogadam się.

Liza niechętnie się zgadza. Wciska się w fotel na balkonie, otula kocem i odwraca się do okna.

Biorę klucze do mieszkania i zbiegam na dół. Fotograf — młody chłopak, nudzi się przy ladzie. Tłumaczę, że potrzebujemy zdjęć do dokumentów, ale robimy je w domu, na 15. piętrze.

— To będzie kosztować…

— Wszystko jedno, ile. Zdjęcia są potrzebne dzisiaj, pilnie.

Wchodzimy na górę. Chłopak zamiera przed akwarium na balkonie, zachwycony, wpatrzony w rybki. Kręcę się nerwowo.

— Rozumie pan… Proszę nie zwracać uwagi… Twarz dziewczyny jest mocno poparzona, dlatego nie przyszła do studia. Proszę…

— Spoko. Klient płaci, reszta to nie moja sprawa.

Wołam Lizę. Wychodzi, owinięta w koc jak w kokon, cicho siada przed tłem. Fotograf ustawia aparat, zerka na nią z ciekawością.

— Gotowe. Zdejmij koc.

Liza powoli odsuwa materiał, prostuje się. Twarz fotografa blednie, w oczach miga szok.

— Cholera… — wymyka mu się.

— Rób pan — głucho mówi Liza.

Szybko pstryka, a ja odprowadzam go do drzwi.

— Siostra?

— Nie, najlepsza przyjaciółka. Jest niesamowita, silna…

— Wierzę. Ale następnym razem uprzedź wcześniej.

— Uprzedzałam…

— No tak, ale jak zobaczyłem… Od dawna tak wygląda?

— Dwadzieścia dwa lata.

— Cholera… Biedactwo.

Podaję mu pieniądze. Odmacha ręką:

— Za godzinę przyjdź, zdjęcia będą gotowe.

Wracam do Lizy. Znów jest na balkonie, w kocu, ramiona drżą — płacze. Przytulam ją, głaszczę po głowie, kołyszę jak dziecko.

— Nic, Liz. Wszystko mija, i to minie. Patrz, liście w parku już całkiem żółte. Chcesz, żebym zbiegła po twoje ulubione klonowe? Albo po lody? Urządzimy ucztę?

— Lody są w lodówce, Ania. Jedz… Ja nie mam ochoty.

Dziesięć lat temu szłam znanym korytarzem szpitala w Poznaniu. Mijane pielęgniarki, lekarze, salowe uśmiechały się do mnie, witałam się ze wszystkimi.

Na dyżurce siedziała starsza pielęgniarka:

— Ania, ile w domu byłaś? Cztery miesiące? Znowu łatać?

— Tak, Tereso. Oby ostatni raz.

— Zobaczymy, gdzie cię ulokujemy… Pierwszy oddział w remoncie, u nas ciasno. Nawet na dziecięcej łóżka ścisnęli.

Zajrzałam przez szybę na dziecięcy oddział. Dziesięć łóżeczek zamiast sześciu, wszystkie zajęte.

— Jest miejsce w dwunastce. Chcesz?

— Półboks? Jasne!

Teresa westchnęła, uśmiechnęła się krzywo.

— Chodź. Tam jest fajna dziewczyna, Liza Kowalska. W waszym wieku. Tylko… do niej trzeba się przyzwyczaić. Też się poparzyła. Mocno.

— Wielka sprawa, poparzyła się. Widziałam i gorsze rzeczy.

Dwunasta sala to prawie luksus. Prysznic, toaleta, mała lodówka, dwa funkcjonalne łóżka. Można nawet telewizor postawić.

Weszłam. Moje łóżko przy drzwiach było wolne. Przy oknie siedziała postać, owinięta w koc po czubek głowy. Pielęgniarka zapaliła światło, pomogła rozpakować rzeczy. Dziewczyna milczała, patrząc spod koca. Widać było tylko oczy.

— Lizo, to Ania. Jest dobra, wychodź.

Pielęgniarka pociągnęła za koc. ZamOczy Lizy — ogromne, ciemnobrązowe — wydawały się obce na jej zniszczonej twarzy, ale uśmiech, który w nich dostrzegłam, był tak prawdziwy, że od razu wiedziałam, iż właśnie znalazłam przyjaciółkę na całe życie.