Blizny i przyjaźń: opowieść o niezłomnej duszy

Blizny i przyjaźń: historia niepokonanej duszy

Siedzimy z Olą na jej balkonie na piętnastym piętrze świeżo wybudowanego apartamentowca na obrzeżach Wrocławia. Ola z ojcem i babcią przeprowadzili się tu cztery lata temu. Jej tata pracuje jako prawnik w firmie budowlanej, która wzniosła ten budynek. Wybrali mieszkanie z przestronnym balkonem specjalnie dla Oli, by mogła rozwijać swoją pasję. Ojciec mógł sobie na to pozwolić. Balkon jest ocieplony – podgrzewana podłoga, kaloryfery, ściany wyłożone fakturalną płytką przyjemną w dotyku. Ola ma obsesję na punkcie roślin doniczkowych i rybek akwariowych. W mieszkaniu jest pięć akwariów – po jednym w każdym pokoju i tu, na balkonie.

To akwarium narożne, z delikatnym podświetleniem i skomplikowanym systemem filtracji, o którym nie mam pojęcia, ale Ola mogłaby opowiadać godzinami. W środku stoi ceramiczny zamek z arkadami i wieżyczkami. Rybki wypływają z jego okien niczym strażnicy podwodnego królestwa. Cztery jaskrawo pomarańczowe, których nazwy wciąż zapominam, i jedna niezwykła – sum, którego Ola nazywa pterigoplichtem brązowym. To sanitariusz akwarium, sprzątacz.

Ola wie o swoich rybkach wszystko. Aktywnie uczestniczy w forach akwarystycznych, pisze artykuły dla specjalistycznych stron, gdzie jest szanowana. Z tą samą pasją oddaje się roślinom. Po przeprowadzce jej pokoje zamieniły się w kwitnącą dżunglę. Na balkonie pnie się bluszcz, wiszą doniczki z fiołkami, stoją miniaturowe świerki i bonsai.

Siedzimy w tej zielonej oazie, patrząc przez ogromne okno na Odrę, dachy domów i park w oddali. Po prawej, w dole, huczy trasa wiodąca do Oławy i Oleśnicy. Ola opowiada o wyprawie z tatą po jagody. Zapuścili się w taką głuszę, że dotarł tam tylko ich terenowiec. Uzbierali pełne kosze, potem przez trzy dni z babcią gotowali konfitury.

— Szkoda, że tata teraz prawie nie bywa w domu. Pracuje nawet w weekendy. Pogoda wspaniała, a wkrótce zaczną się deszcze i nigdzie nie wyjedziemy. Ewa, może spróbujemy jeszcze raz zrobić zdjęcia? — Ola patrzy na mnie błagalnie.

Wzdycham. Idziemy do jej pokoju – równie zielonego i przytulnego jak balkon. Ola siada przed domowej roboty białym tłem. Robię kilka zdjęć, potem próbujemy je obrobić na laptopie. Potrzebuje fotografii do dokumentów, ale zadanie wydaje się niewykonalne.

Zdjęcia nie wychodzą. Albo jestem kiepskim fotografem, albo chodzi o coś innego.

— Olu, przestań się przejmować. Na dole jest studio fotograficzne, zaraz zbiegnę, dogadam się.

Ola niechętnie się zgadza. Wdrapuje się na fotel na balkonie, otula kocem i odwraca się do okna.

Biorę klucze i biegnę na dół. Fotograf – młody chłopak, nudzi się przy ladzie. Wyjaśniam, że potrzebujemy zdjęć do dokumentów, ale sesja odbędzie się w domu, na piętnastym piętrze.

— To będzie kosztować…

— Nie ważne ile. Zdjęcia są potrzebne na już, pilne.

Wchodzimy na górę. Chłopak zamiera przed akwarium na balkonie, zachwycony widokiem rybek. Kręcę się nerwowo.

— Proszę pana… Niech pan nie zwraca uwagi… Dziewczyna ma poważne uszkodzenia twarzy, dlatego nie przyszła do studia. Proszę…

— Spoko. Klient płaci, reszta mnie nie interesuje.

Wołam Olę. Wychodzi, owinięta w koc jak w kokon, w milczeniu siada przed tłem. Fotograf ustawia aparat, spogląda na nią z ciekawością.

— Gotowe. Proszę zdjąć koc.

Ola powoli odsłania twarz, prostuje się. Fotograf blednie, w jego oczach maluje się szok.

— Cholera… — wymyka mu się.

— Rób pan zdjęcia — mówi Ola stłumionym głosem.

Szybko naciska spust migawki, a ja odprowadzam go do drzwi.

— Siostra?

— Nie, najlepsza przyjaciółka. Jest niesamowita, silna…

— Wierzę. Ale następnym razem uprzedź wcześniej.

— Przecież uprzedziłam…

— No tak, ale kiedy zobaczyłem… Jak długo już taka jest?

— Dwadzieścia dwa lata.

— Kurde… Biedactwo.

Podaję mu pieniądze. Odrzuca dłonią:

— Za godzinę przyjdź, zdjęcia będą gotowe.

Wracam do Oli. Znów jest na balkonie, w kocu, ramiona jej drżą – płacze. Przytulam ją, głaszczę po głowie, kołyszę jak dziecko.

— Nic się nie stało, Olu. Wszystko mija, to też minie. Spójrz, liście w parku już całkiem żółte. Chcesz, żebym skoczyła po twoje ulubione klonowe? Albo po lody? Ucztę sobie zrobimy?

— Lody są w lodówce, Ewka. Zjedz… Ja nie mam ochoty.

Dziesięć lat temu szłam znanym korytarzem szpitala we Wrocławiu. Mijane pielęgniarki, lekarze, salowe uśmiechali się do mnie, witałam się ze wszystkimi.

Na dyżurce siedziała starsza pielęgniarka:

— Ewa, ile w domu byłaś? Cztery miesiące? Znowu się cerujesz?

— No, Tamara Stefanowna. Ostatni raz, mam nadzieję.

— Zobaczymy, gdzie cię ulokować… Pierwszy oddział w remoncie, u nas ciasnota. Nawet na dziecięcym łóżka ściśnięte.

Zajrzałam przez szybę na dziecięcy. Dziesięć łóżeczek zamiast sześciu, wszystkie zajęte.

— Jest miejsce w 12. Pójdziesz?

— Półboks? Jasne!

Tamara Stefanowna westchnęła, uśmiechnęła się krzywo.

— Chodź. Tam dobra dziewczynka, Ola Kowalczyk. Wasze rówieśnice. Tylko… do niej trzeba się przyzwyczaić. Też się poparzyła. Mocno.

— Poparzyła, wielka rzecz. Widziałyśmy już różne rzeczy.

Pokój 12 – prawie lux. Prysznic, toaleta, mała lodówka, dwa łóżka funkcjonalne. Nawet telewizor można postawić.

Weszłam. Moje łóżko przy drzwiach stało puste. Przy oknie siedziała zarysowana postać, owinięta w koc po czubek głowy. Pielęgniarka zapaliła światło, pomogła rozpakować rzeczy. Dziewczynka milczała, wyglądając spod koca. Widać było tylko oczy.

— Olu, to Ewa. Miła jest, wychodź.

Pielęgniarka ściągnęła koc. Zamarłam. Ola nie miała twarzy. Żadnych włosów, uszu, zamiast nOla wyciągnęła do mnie dłoń, a ja, choć serce mi się ścisnęło, uścisnęłam ją mocno, wiedząc, że w tych bliznach ukryta jest siła, której świat nigdy nie zrozumie.