Bliskość w szeptach

– Mówimy sobie po imieniu – szepnął cicho Tomasz, dotykając ustami policzka Anny. Poczuła na skroni jego oddech. Przeszedł ją dreszcz…

– Zosiu, sprawdź, czy w korytarzu nikogo nie ma? Chciałabym dziś wyjść wcześniej. Mama ma urodziny – powiedziała Anna.

– Już sprawdzam, Anno Witoldówno – odpowiedziała młoda, uśmiechnięta pielęgniarka, otwierając drzwi gabinetu i wyglądając na korytarz. – Nikogo nie ma, wszyscy pacjenci już przyjęci, sprawdziłam dokładnie.

– Dobrze. Jeśli ktoś przyjdzie, zapisz na jutro albo niech idą do Olgi Kazimierzówny.

– Proszę iść, ja tu posiedzę, wszystko ogarnę. Dyrektor przychodni jest na wyjeździe, w razie czego, zasłonię panią – zapewniła Zosia.

– Dziękuję. Co bym bez ciebie zrobiła? – Anna chwyciła torbę, rozejrzała się po biurku, sprawdzając, czy nie zostawiła telefonu, i wyszła. – Do jutra, Zosiu.

– Do widzenia, Anno Witoldówno. Lepiej się pani pośpieszy, już się ściemnia, zaraz zacznie padać.

– Tak? A ja jeszcze muszę wstąpić po kwiaty… No to lecę! – Anna wybiegła na korytarz.

Szybko przebrała się w szatni, płaszcz narzucała już na schodach.

– Anno Witoldówno, już pani wychodzi? – zatrzymała ją starsza kobieta przy rejestracji.

– Dzień dobry. Może pani poczekać do jutra? Bardzo się spieszę – odparła Anna, poprawiając kołnierz płaszcza.

– Anno Witoldówno, moja wnuczka Hania tylko panią słucha. Może by pani do niej wpadła, uspokoiła ją? Ciągle płacze… – kobieta mówiła szybko, nie odstępując Anny.

– Jutro mam wieczorny dyżur, ale rano zajdę. Teraz naprawdę muszę lecieć, przepraszam. – Wyszła przed budynek przychodni, spojrzała w niebo.

Ciężkie, czarne chmury zasnuwały miasto. Wyglądało, jakby za chwilę miały oberwać się strugami wody.

Gdy podbiegła do kwiaciarni, pierwsze ciężkie krople spadły na jej ramiona. Schowała się pod daszkiem, lecz deszcz natychmiast przybrał na sile.

– Proszę się nie martwić, dobrze zapakuję bukiet – powiedziała sprzedawczyni.

Podczas gdy kobieta owijała ulubione gerbery matki w grubą folię, Anna nerwowo spoglądała na odjeżdżające autobusy. W końcu wzięła kwiaty, zapłaciła i ruszyła biegiem do przystanku, osłaniając głowę bukietem.

Deszcz lał jak z cebra. Na przystanku została już tylko Anna. Przynajmniej było zadaszenie. Zapomniała parasola i dość już przemokła.

Autobus nie nadjeżdżał. Powinnam była poczekać w przychodni, porozmawiać z babcią Hani – żałowała teraz swojej pośpiechu. Zziębnięta, cofnęła się głębiej pod wiatę.

„Gdzie on utknął? Jak na złość ta ulewa” – myślała Anna, wpatrując się w dal. Nagle przy chodniku zatrzymał się czarny SUV. Zazdrościła – też by tak miała. „Fajnie mieć auto, nie musieć czekać na autobus…”

Szyba po stronie pasażera opadła. Mężczyzna w środku spojrzał na nią.

– Wsiadaj. Tam wypadek, autobusy stoją.

Zanim zdążyła się zastanowić, otworzył przed nią drzwi. W środku było ciepło i sucho. Nawet dźwięk deszczu niemal nie dochodził.

– Dokąd jedziesz? – spytał, obserwując ją.

Mniej więcej w jej wieku, przystojny, w eleganckim garniturze. Anna się speszyła. „Wyglądam jak przemoczona kura domowa.”

– Na Stare Miasto, ulica Podwale – odpowiedziała.

– W tę samą stronę jedziemy.

Miał w sobie taką pewność siebie i męską charyzmę, że Anna z niepokojem na niego spojrzała. Nie wyglądał na psychopatę, raczej na kogoś ważnego. „Tacy grają w serialach głównych bohaterów” – pomyślała. Auto płynnie ruszyło. Wnętrze pachniało skórzanymi fotelami i jego drogą wodą kolońską.

– Zapnij pasy – przypomniał.

Przez chwilę niezdarnie szarpała się z zapięciem, potem poprawiła kwiaty na kolanach.

– Dlaczego mnie pan podwiózł? – spytała, patrząc, jak wycieraczki rytmicznie ściągają wodę z szyby.

– Mówiłem już – wypadek. Autobus by długo nie przyjechał. A ty z kwiatami… Więc skoro jedziemy w tę samą stronę… – rzucił jej krótkie spojrzenie.

„Tak się nie dzieje. Tacy mężczyźni nie podwożą zwykłych śmiertelniczek” – chciała powiedzieć, ale się powstrzymała.

– Znam cię skądś. Mam dobrą pamięć do twarzy – przerwał ciszę.

– Wątpię – uśmiechnęła się lekko. – Jesteśmy z różnych światów. Różne statusy społeczne, jak to mówią.

Poczuła, jak obrzuca ją oceniającym wzrokiem.

– Tacy jak pan nie jeżdżą autobusami. A ja jestem zwykłą lekarką – dodała z lekką ironią.

Milczał. Milczała i ona, czując, że powiedziała coś głupiego.

– Już wiem. Byłem z wnuczką na twoim dyżurze dwa miesiące temu.

– Pan? – Anna zdumiona wpatrywała się w niego. – Zapamiętałabym pana.

– Za młodo wyglądam na dziadka? Nie kłamię. Córka urodziła w siedemnastce. Młodzież teraz wcześnie dojrzewa.

– Widać rodzinne – odcięła się Anna.

– Ostre masz języczek. Wtedy też zauważyłem, że jesteś zasadnicza.

– To źle? – spytała.

– Zależy – odpowiedział wymijająco. – Mieszkaliście kiedyś na Podwalu?

– Tak.

– I chodziłaś do liceum im. Mickiewicza? – dopytywał.

– Skąd pan…?

– Ja też tam chodziłem. Dziwne, że się wcześniej nie spotkaliśmy. – Rzucił jej szybkie spojrzenie.

– Który to był rocznik? – spytała.

– Dziewięćdziesiąty siódmy.

– A ja w 2000. – Uśmiechnęła się lekko.

– Pewnie byłaś prymuską? Na chłopaków nie patrzyłaś, marzyłaś o studiach, lekar„Może i byłam prymuską, ale widzę, że pan też nie marnował czasu w szkole” – odparła z lekkim uśmiechem, gdy auto skręcało w znajomą uliczkę, a deszcz za szybą zaczął powoli ustawać, jakby chciał zostawić im tę chwilę sam na sam.