Bilet bez powrotu

**Bilet w jedną stronę**

Mama małej Zosi pracowała jako pokojówka w hotelu i często zabierała córkę ze sobą. Zosia uwielbiała ogromny hol z kilkoma zegarami na ścianie, które pokazywały różne godziny. Podobały jej się przesuwne szklane drzwi, które otwierały się same, miękkie dywaniki tłumiące odgłos kroków, zapach hotelu i wielkie lustra.

Ale najbardziej zachwycały ją piękne, uśmiechnięte i uprzejme dziewczyny za recepcją. Marzyła, że kiedy dorośnie, zostanie taką jak one.

— Trzeba dobrze się uczyć, być kulturalną i miłą. Recepcjonistka to twarz hotelu — tłumaczyła mama.

— Mam dobrą twarz. Sam mówiłaś, że jestem ładna — odpowiadała Zosia.

— To nie tylko o urodę chodzi. Musisz znać języki obce i zdobyć wykształcenie. Dorośniesz, skończysz szkołę, wtedy zobaczymy — uśmiechała się mama.

W liceum Zosia już pomagała mamie sprzątać. Patrzyła na swoją szczupłą sylwetkę w lustrach i złościła się, że ma za mały biust i mogłaby urosnąć jeszcze pięć centymetrów. Ale wysokość buta mogła to naprawić. Za to jej kasztanowe włosy były gęste, z dużymi lokami. Mimo wszystko miała wszystkie dane, by zostać recepcjonistką.

Gdy nie było Nikodema Kowalskiego, szefa hotelu, Zosia siadała za stołem z dziewczynami i przyglądała się ich pracy. Pod ich okiem radziła sobie nieźle.

Pewnego dnia jedna recepcjonistka zachorowała, a druga pojechała na pogrzeb matki. Za recepcją stanął sam Nikodem Kowalski, ale nie mógł ogarnąć wszystkich spraw. Wtedy Zosia zaproponowała pomoc.

— Widziałam wiele razy, jak to się robi. Dam radę. — Nie powiedziała, że już sama pracowała, bo dziewczyny dostałyby burę.

I poradziła sobie. Wszyscy byli zadowoleni, a Zosia najbardziej — czuła się dorosła i ważna.

— Jaka z ciebie dzielna dziewczyna. Jeśli zdecydujesz się na studia hotelarskie, napiszę ci rekomendację. Potem wezmę cię do pracy — obiecał Kowalski.

Po maturze Zosia poszła na zaoczne studia, by od razu wykorzystywać wiedzę w praktyce. Szczęśliwie jedna z recepcjonistek poszła na urlop macierzyński, i Zosia zajęła jej miejsce.

Każdą wolną chwilę spędzała nad książkami, ucząc się angielskiego.

Mama była z niej dumna. Sama całe życie pracowała jako pokojówka, a córka od razu stała za recepcją i jeszcze zdobywała wykształcenie.

Młodzi mężczyźni adorowali Zosię, komplementowali ją, przynosili czekoladki, perfumy i kwiaty.

— Uważaj z przyjezdnymi. W delegacjach wszyscy są wolni, a potem wracają do żon. Zostaniesz sama… — ostrzegały mama i Kowalski.

Zosia już wiele rozumiała. Jedną pokojówkę niedawno zwolniono za romans z gościem. Oskarżył ją o kradzież, potem okazało się, że sam schował pieniądze i zapomniał gdzie. Dziewczyny i tak nie przywrócono.

W hotelu Zosia poznała Krzysztofa. Młody mężczyzna przyjechał z Łodzi w delegację. Siedział w holu, udając, że czyta gazetę, ale obserwował ją. Gdy skończyła zmianę, zaprosił ją do kina. Było z nim łatwo i przyjemnie. Łechtało jej ego, że starszy o sześć lat mężczyzna się nią interesuje.

Krzysztof wyjechał po delegacji, ale w następny weekend wrócił — już specjalnie do niej, zatrzymał się w hotelu. Zosia cały tydzień nie mogła doczekać się soboty. Po pół roku przeniósł się do Warszawy, do nowego oddziału firmy, dostał służbowe mieszkanie.

Jakże byli wtedy szczęśliwi!

Mimo ostrzeżeń mamy, Zosia często zostawała u Krzysztofa. Rankiem budził ją pocałunkami. Uśmiechała się rozkosznie i przytulała mocniej…

— Chodź, weźmiemy ślub. Nie chcę się z tobą rozstawać — szeptał.

— I tak rozdzieli nas praca — śmiała się Zosia.

— Tak, ale po niej znów będziemy razem. Będziemy mieć dzieci…

Na te słowa Zosia zesztywniała. Uwielbiała pracę, a dzieci oznaczały rezygnację z kariery.

— Mam dopiero dwadzieścia cztery lata, skończyłam studia. Chcę zdobyć doświadczenie. Nie śpiesz mnie — przekonywała, by nie naglił z małżeństwem.

Pewnego dnia Zosia źle się poczuła w pracy. Myślała, że to zatrucie, ale Kowalski od razu zrozumiał, że to co innego. Poradził test ciążowy. Podejrzenia się potwierdziły. Kowalski nie chciał tracić dobrej pracownicy. Umówił ją z ginekologiem i zastąpił na kilka godzin.

Zosia usunęła ciążę. Nikt się nie dowiedział. Tego wieczoru nie poszła do Krzysztofa. Mama nie pytała, myślała, że się pokłócili. Od tamtej pory Zosia była ostrożniejsza.

Dwa lata później Kowalski zachorował. Przed operacją zostawił hotel Zosi, choć byli bardziej doświadczeni pracownicy.

— Łał! — gwizdnął Krzysztof, gdy Zosia powiedziała mu o awansie. — Teraz jesteś menedżerką, a ja zwykłym inżynierem.

— Zawsze dostaję to, czego chcę — cieszyła się. Nie zauważyła, jak przygasł jego wzrok.

Zosia teraz często zostawała w hotelu. Wiele spraw wymagało jej uwagi. Spotykała ważnych gości, nadzorowała przygotowanie pokoi. Wiedziała, że niektórzy tylko czekają na jej błąd. Często nocowała w hotelu lub u mamy. Krzysztof dzwonił, zazdrosny.

— Odwracasz moją uwagę. Zadzwonię, jak będę wolna — odpowiadała zirytowana.

Ale zapominała. Wieczorem słuchała wymówek. Kłócili się, i Zosia uciekała do mamy. Nie zauważyła, jak się od niego oddalała. Sam nie dzwonił, czekał. A ona była ciągle zajęta.

Praca pochłonęła ją całkiem. Wymagała od innych tego samego. Zawsze w szpilkach, elegancka, gotowa na wszystko. Gdzie się podziała ta uśmiechnięta dziewczyna?

Gdy przychodziła do Krzysztofa, kochali się pospiesznie, ona odwracała się i zasypiała. Gdy budził ją pocałunkami w szyję, nie drżała już z rozkoszy, tylko z irytacją wzruszała ramionami.

Rano brała prysznic i uciekała do hotelu.

— Wypij chociaż kawę — prosił.

— Wypiję w pracy. Mamy nową ekspresową maszynę.

Krzysztof wzdychał i patrzył za nią smutnoZosia wsiadła do pociągu, patrząc przez okno na niknące w oddali miasto, i po raz pierwszy od lat poczuła, jak ciężar decyzji zsuwa się z jej ramion.