Bijące serce

Bicie serca

„Wiesław Arkadiusz, nie musisz sam jechać do naszej filii. Niech Katarzyna zawiezie dokumenty” – powiedział dyrektor z niechęcią.

„Przepraszam, ale chciałbym pojechać osobiście. To moje rodzinne miasto. Dawno tam nie byłem.”

„Masz tam rodziców?” – zapytał dyrektor, łagodniejąc.

„Nie. Mamę zabrałem do siebie, ale…”

„Rozumiem” – przerwał dyrektor – „mała ojczyzna to świętość. Dobrze, jedź. Ale jutro mamy ważny dzień, zdążysz wrócić?”

„Niech pan się nie martwi” – obiecał Wiesław. „Dziękuję.”
Dyrektor machnął ręką, dając do zrozumienia, że rozmowa skończona.

Wiesław wszedł do swojego gabinetu, posprzątał dokumenty z biurka, wyłączył komputer, wziął teczkę i wyszedł, zamykając drzwi. Klucz zostawił portierowi na parterze.

Do domu nie wstąpił. Z auta zadzwonił do matki, spytał, jak się czuje, i uprzedził, że dziś nie zajrzy – ma ważne spotkanie. Nie powiedział, że jedzie do rodzinnego miasta. Mama by się zdenerwowała, a ma chore serce.

„Wszystko, mamo, muszę jechać. Gdyby coś, od razu dzoni.” Wiesław schował telefon i zapalił silnik.

Na obrzeżach miasta zatankował, kupił kawę i drożdżówkę, by nie zatrzymywać się po drodze. Musiał zdążyć przed końcem dnia pracy. Mógł jednak zadzwonić i uprzedzić partnerów, by na niego poczekali.

Nie planował odwiedzać dawnych znajomych. Przyjaciele się porozjeżdżali. Po prostu chciał zobaczyć miasto swojego dzieciństwa. Wiesław włączył radio, kabinę wypełnił aktualny hit. Wypił łyk gorącej kawy.

***

Po śmierci ojca mama zaczęła częściej chorować. Badania wykazały problemy z sercem. Wiesław zaproponował jej przeprowadzkę do wojewódzkiego. W większym mieście lepsza opieka medyczna. Ale mama odmówiła stanowczo. Syn dorosły, powinien ułożyć sobie życie, a ona będzie tylko przeszkadzać. Jednak jej stan się pogarszał.

Wiesław namówił matkę na sprzedaż mieszkania, dołożył własne oszczędności i kupił jej małe kawalerki niedaleko siebie. Od tamtej pory nie wracał do rodzinnego miasta, choć często je wspominał.

Czy można zapomnieć pierwszą miłość? Może ona już dawno tam nie mieszka, ale ulice, domy zostały te same – ten dom, pod którym stał, cierpiąc z powodu nieodwzajemnionego uczucia. Do dziś na myśl o Bożenie serce zaczynało mu bić szybciej. Nigdy potem nie czuł nic podobnego. Jakby zostawił tam kawałek siebie.

Na drobną koleżankę Bożenę, niczym niewyróżniającą się spośród innych dziewczyn, nie zwracał uwagi aż do matury. Po wakacjach wróciła do szkoły dojrzała, piękna, zupełnie inna. I Witek po raz pierwszy poczuł, że ma serce – tak mocno waliło mu w piersi.

Od tamtej pory myślał tylko o Bożenie. Z niecierpliwością czekał na szkolny bal, by zaprosić ją do tańca i wyznać miłość. W końcu, w ostatni dzień przed świętami, aula została udekorowana, a w centrum stanęła ogromna choinka. Dzień był przeznaczony dla młodszych klas, wieczorem bawili się maturzyści. Po przedstawieniu zaczęły się tańce. Pierwszy wolny Witek przegapił – nie odważył się podejść.

Wieczór miał się ku końcowi, a z głośników leciały tylko szybkie zagraniczne hity. Szanse na taniec topniały. Witek stał przy ścianie, gryząc nerwowo wargę. Wreszcie popłynęła wolna melodia, środek sali opustoszał.

Witek wziął głęboki oddech. Teraz albo nigdy. Zerwał się z miejsca i ruszył w stronę okna, gdzie stała Bożena z koleżankami, by uprzedzić rywali.

Serce waliło tak głośno, że aż mu się ciemno przed oczami zrobiło. Wydawało mu się, że zaraz zemdleje. Mówić też nie potrafił. Ciężko oddychając, wyciągnął rękę w stronę Bożeny, patrząc na nią z desperacją.

Obejrzała się na dziewczyny i niespodziewanie się uśmiechnęła. Na środku sali, na oczach wszystkich, Witek nieporadnie objął jej talię. Ona położyła dłonie na jego ramionach i zaczęli się kołysać w rytm muzyki.

Nogi miał jak z waty, cały drżał. Obok prawdopodobnie tańczyły inne pary, ale Witek nie widział nic poza nią. Serce tłukło się w gardle, w uszach szumiało.

Jej karminowe usta pachniały truskawką. Od tamtej pory ten zapis przypominał mu Bożenę.

Muzyka nagle ucichła. Bożena odsunęła się gwałtownie i wróciła do koleżanek. Coś im szepnęła, a one wybuchnęły śmiechem, zerPo powrocie do pracy Wiesław już nigdy nie myślał o Bożenie, a gdy spotkał Katarzynę na korytarzu, uśmiechnął się szeroko i zapytał, czy w piątek są wolne miejsca w jej ulubionej restauracji.