Biedna babcia mojego męża przepisała mu swój dom. Gdy otworzyliśmy jej szafy w starym domu pod Krakowem, nie mogliśmy uwierzyć własnym oczom.

Mój mąż miał babcię, której imię brzmiało Stanisława. Co lato jeździł do jej starego domu we wsi pod Pułtuskiem, gdzie powietrze pachniało lipą, a nocą trzaskały podłogi. Stanisława prowadziła wszystko po swojemu, z wdziękiem i uporem, a jej interes polegał na sprzedaży polskich ziół do aptek pokrzyw, dziewanny, macierzanki zbieranych własnoręcznie na łąkach pachnących snem. Mój mąż wciąż nie jest pewien, jak wszystko działało, pamięta jednak, że w tamtych dziwnych czasach zarabiała niejaką fortunę, jak na polskie realia, miała zawsze pełne ręce roboty i portmonetkę pełną złotówek. Była osobą twardego charakteru, zimna w słowach, a czuła w spojrzeniu.
Stanisława kochała wnuka w sposób pełen paradoksów stoły uginały się od pierogów i kompotu z wiśni, ale na kino, lody lub rower nie dawała nawet złamanego grosza. Dom krążyły plotki, że babcia oszczędza na coś wielkiego, a sąsiedzi przemykali pod oknami ciekawi jej sekretów. W wielkich szafach z ciemnego dębu, stojących jak olbrzymy przy ścianach, kryły się dziesiątki zamkniętych przegródek a w każdej z nich kluczyk, kolejna tajemnica, skrzynka pełna cieni. Mój mąż, jako dziecko, setki razy próbował zaglądać do środka, lecz spotykał się z krótkim To do pracy. Nic dla ciebie, Antosiu.
Potem rzeczywistość zaczęła się rozpływać przyszły nowe czasy, przedsiębiorczość kiełkowała w każdym kącie jak barszcz zwyczajny, a konkurencja dogoniła nawet Stanisławę. Została znachorką. Nie brała zapłaty, twierdziła, że zioła dają się ludziom za darmo, ale pod dom podjeżdżały coraz droższe samochody, w sieni pachniało perfumami gości z Warszawy. Jej życie skręciło w stronę biedy starą suknię zszywała dziesięciokrotnie, jadła chleb ze smalcem. Zawsze odmawiała naszych podarunków, zawijając śledzia w gazetę i kładąc rękę na moim ramieniu: Nie można się przyzwyczajać. Tak mi lepiej.
Po śmierci Stanisławy dom trafił do mojego męża, a my zagubieni jak we śnie ruszyliśmy sortować rzeczy po zmarłej. W spiżarni stały dziesiątki słoików i puszek, tony jedzenia, z których wszystko dawno zdążyło się popsuć; okazało się, że bogatsi klienci przynosili je jako dowód wdzięczności, a babcia kolekcjonowała je w zapomnieniu. Jednak największy szok czekał na nas w ciemnych, pachnących naftaliną szafach. Na pólkach poukładane były rzędy eleganckich torebek z lat dziewięćdziesiątych, rajstopy z polskich fabryk, kosmetyki z Peweksu, futra i apaszki, jakby babcia próbowała spakować cały PRL w kilka walizek. Wszędzie leżały stare złotówki, talony, zegarki z misternej emalii, w ilościach trudnych do ogarnięcia rozumem.
Dlaczego Stanisława wybrała trzymanie pieniędzy w rzeczach, które rozpadły się wraz z minioną epoką? Czemu żyła jak ascetka w śnie na jawie, nie dotykając własnych wspomnień? Do dziś nie potrafię jej pojąć niby opowieść, niby sen, w którym znaczenie rzeczy rozpływa się wraz z pierwszym światłem poranka.