Bicie Serca

Bicie serca
„Bolesław Arkadiusz, nie musisz sam jechać do naszej filii. Niech Jadwiga zawiezie dokumenty” – powiedział dyrektor niechętnie.

„Przepraszam, ale chciałbym osobiście. To moje rodzinne miasto. Dawno tam nie byłem.”

„Czy rodzice tam mieszkają?” – zapytał dyrektor, łagodniejąc.

„Nie. Mamę zabrałem tutaj, ale…”

„Rozumiem” – przerwał dyrektor – „mała ojczyzna to świętość. Dobrze, jedź. Ale jutro mamy ważny dzień, zdążysz wrócić?”

„Bez obaw” – obiecał Bolesław. „Dziękuję.”
Dyrektor machnął ręką, dając do zrozumienia, że rozmowa skończona.

Bolesław wszedł do swojego gabinetu, posprzątał biurko, wyłączył komputer, wziął teczkę z dokumentami i wyszedł, zamykając drzwi na klucz. Klucz zostawił portierowi na parterze.

Do domu nie wstąpił. Z samochodu zadzwonił do matki, spytał, jak się czuje, i uprzedził, że dziś nie zajrzy – ma ważne spotkanie. Nie powiedział, że jedzie do ich rodzinnego miasta. Mama by się zdenerwowała, a ma chore serce.

„Wszystko, mamo, muszę jechać. Gdyby coś, od razu dzwoń.” Bolesław odłożył telefon i odpalił silnik.

Przy wyjeździe z miasta zatankował, kupił kawę i parę pączków, żeby nie zatrzymywać się po drodze. Musiał dostarczyć dokumenty przed końcem dnia pracy. Mógł wprawdzie zadzwonić i uprzedzić, by partnerzy poczekali w biurze.

Nie planował odwiedzać dawnych znajomych. Wszyscy przyjaciele dawno się rozjechali. Po prostu chciał zobaczyć miasto swojego dzieciństwa. Bolesław włączył radio, wnętrze wypełnił dźwięk popularnego hitu. Wziął łyk gorącej kawy.

***

Po śmierci ojca mama coraz częściej chorowała. Badania wykazały problemy z sercem. Bolesław zaproponował, by przeprowadziła się do niego, do miasta wojewódzkiego. W końcu służba zdrowia lepsza. Ale mama stanowczo odmówiła. Syn dorosły, musi ułożyć sobie życie, a ona będzie tylko przeszkadzać. Jednak jej stan się pogarszał.

Bolesław namówił matkę na sprzedaż mieszkania, dołożył własnych oszczędności i kupił jej małe mieszkanko niedaleko swojego. Od tamtej pory nigdy nie wracał do rodzinnego miasta, choć często o nim myślał.

Czy da się zapomnieć pierwszą miłość? Może ona już tam nie mieszka, ale miasto zostało, tak jak ulica i dom, pod którego oknami stał, cierpiąc z powodu nieodwzajemnionego uczucia. Do dziś, gdy przypomniał sobie o Halinie, serce zaczynało łomotać. Nigdy więcej nie doświadczył czegoś podobnego. Jakby na zawsze zostawił tam swoje serce.

Na drobną koleżankę z klasy, Halinę, niepozorną wśród innych dziewczyn, nie zwracał uwagi aż do matury. Po wakacjach wróciła do szkoły zmieniona, dojrzała, piękna. I Bolek po raz pierwszy poczuł, że ma serce – tak mocno zaczęło mu walić w piersi.

Od tamtej pory myślał tylko o Halinie. Z niecierpliwością czekał na studniówkę, bo na pewno zaprosi ją do tańca i wyzna miłość. W końcu, w ostatni dzień przed feriami, szkołę przystrojono, a w sali gimnastycznej stanęła olbrzymia choinka. Wieczorem starsze klasy zebrały się na zabawę. Po występach zaczęły się tańce. Pierwszego walca Bolek przegapił – nie odważył się podejść do Haliny.

Wieczór dobiegał końca, z głośników leciały już tylko zagraniczne dyskotekowe hity. Szanse na taniec z Haliną topniały. Bolek stał pod ścianą, nerwowo gryząc wargę. W końcu popłynęła wolna melodia, a środek sali momentalnie opustoszał.

Bolek wziął głęboki oddech. Teraz albo nigdy. Zerwał się z miejsca i ruszył w stronę okna, przy którym stała Halina z koleżankami, by uprzedzić ewentualnych rywali.

Serce waliło tak mocno, że zrobiło mu się ciemno przed oczami. Wydawało mu się, że zaraz zemdleje z emocji. Mówić też nie mógł. Ciężko oddychając, wyciągnął rękę do Haliny, patrząc na nią z rozpaczą i strachem.

Obejrzała się na koleżanki i niespodziewanie uśmiechnęła się do niego. Na środku sali, na oczach wszystkich, Bolek niezdarnie objął ją w talii. Halina położyła dłonie na jego ramionach i zaczęli się kołysać w miejscu, robiąc drobne kroki.

Nogi Bolka były jak z drewna, cały drżał z emocji. Chyba obok tańczyły jeszcze inne pary, ale on nic nie widział, ledwo słyszał muzykę. Serce waliło mu w gardle, w głowie dudniło młotem.

Bladoróżowa szminka Haliny pachniała truskawkami. Od tamtej pory ten zapach budził w nim wspomnienia szkoły, wspomnienia Haliny.

Muzyka nagle umilkła. Halina odsunęła się gwałtownie i wróciła do koleżanek. Coś im szepnęła, a one wybuchnęły śmiechem, zerBolesław wyprostował się, spojrzał na Halinę, która teraz spokojnie spała w swoim mieszkaniu, i zrozumiał, że przeszłość musi zostać tam, gdzie jest – w pamięci, gdzie nic już nie boli.