Białe płaszczycho Marysia od piątego roku życia mieszkała w domu dziecka, nie wiedząc dokładnie, d…

Białe palto

Marysia mieszkała w domu dziecka od piątego roku życia. Tak naprawdę nie wiedziała, dlaczego się tam znalazła pamiętała tylko, jak pewnego dnia babcia już się nie obudziła, a mama długo nie wracała. Potem były obce ręce, ściany pomalowane na jasnożółto i wszechobecny zapach gotowanej kapusty, który wydawał się nie mieć końca. Na początku płakała po nocach, potem przestała. Po prostu żyła i uczyła się: cicho, pilnie, jakby w nadziei, że za staranie dostanie coś prawdziwego.

Spośród wszystkich pomieszczeń w domu dziecka najbardziej lubiła salę gimnastyczną. Była duża, z trzeszczącą podłogą i zakurzonymi oknami tuż pod sufitem. Po ciasnym pokoju ósmym z czterema łóżkami, gdzie toczyło się jej życie, wydawała się pałacem z bajki. Gdy energicznie napompowana, pomarańczowa piłka zaczynała wybijać równy rytm na drewnianej podłodze, Marysia zapominała o wszystkich troskach. A jeśli udało się trafić prosto w kosz, czuła się niemal szczęśliwa. Czemu nie do końca? Prawdziwe szczęście mogło być tylko w rodzinie wierzyły w to wszystkie dzieci i skrywały w sercu kącik za zasłoną, którą otworzą, gdy będą mogły śmiać się i cieszyć naprawdę głośno.

Marysia biegała szybko, skakała wysoko, piłka jej słuchała. Wychowawczyni pani Natalia Wysocka powiedziała kiedyś: Ty masz prawdziwie sportowy charakter, Marysiu, zadzwonię dziś do znajomego trenera, może uda się załatwić ci miejsce w sekcji koszykówki.

Udało się.

Od dwunastego roku życia regularnie chodziła na treningi. Najpierw dostała się do drużyny dzielnicy, potem całego miasta. W finale wojewódzkich zawodów zdobyła tytuł najlepszego zawodnika meczu, zapewniając swojej drużynie 32 punkty.

Gdy wręczano jej medal, przewodniczący komitetu sportowego pogratulował: Gratulacje, masz przed sobą wielką przyszłość, córciu powiedział pan Ignacy Lewandowski. Marysia ledwo powstrzymała łzy, które napłynęły jej do oczu, ale funkcjonariusz odczytał to jako dziecięcą radość. Godzinę później, gdy zobaczył ją samotnie wychodzącą nocą z hali sportowej, zatrzymał ją przy drzwiach.

Marysiu, a dlaczego nikt po ciebie nie przyszedł? Gdzie mieszkasz?
Mieszkam w domu dziecka numer trzy, to cztery przystanki tramwajem stąd.
Przepraszam, Marysiu, nie wiedziałem. Nazywam się Ignacy Lewandowski. Chodź, podwiozę cię.
Czternastoletnia Marysia pierwszy raz w życiu jechała samochodem i czuła się niespodziewanie dobrze.

Kto jest za ciebie odpowiedzialny w domu dziecka?
Pani Natalia, wychowawczyni.
Poznasz mnie z nią?
Tak, ale teraz jej nie ma, przyjdzie dopiero rano.
Dobrze, porozmawiamy jutro.
Marysię bardzo ciekawiło, o czym tak ważnym chciał rozmawiać z wychowawczynią ten poważny mężczyzna, ale wstydziła się zapytać.

Następnego dnia, po lekcjach, pani Natalia poprosiła Marysię do swojego pokoju. Z jej opowieści dziewczyna dowiedziała się, że pan Ignacy zapytał, czego najbardziej potrzebuje Marysia Nowicka. Odpowiedziała mu, że Marysi niczego nie brakuje, poza nowym paltkiem.

Powiedziałam mu, że rośniesz bardzo szybko i wszystkie dziecięce rozmiary już na ciebie za małe. Powinnam ci już wyszukiwać rzeczy w dorosłych sklepach. Zapytał o twój rozmiar i… pani Natalia postawiła na biurku papierowy pakunek przewiązany sznurkiem no, przymierzaj!

Przed osłupiałą z zaskoczenia Marysią wychowawczyni rozwinęła biały, śnieżny płaszcz z wąskim paskiem i bursztynowymi guzikami. Był taki piękny i tak różny od wszystkiego, co do tej pory nosiła, że i tak małomówna dziewczyna oniemiała kompletnie. Najważniejsze jednak, że to było zupełnie nowe okrycie, bez żadnych podpisów na podszewce, pisanych chemicznym ołówkiem przez magazynierkę.

Jeju, Marysiu, takiego płaszcza to tylko w filmach na aktorkach widziałam! Prezent-marzenie! No, załóż i pokręć się!

Jak we mgle czuła chłód podszewki, który zaraz zamienił się w przyjemne ciepło. Ktoś ją objął i zakręcił w tańcu. W lustrze Marysia zobaczyła rozpromienioną, szeroko uśmiechniętą siebie w modnym płaszczu, idealnie leżącym na jej wysportowanej sylwetce. Co z tego, że stara spódnica i czerwona koszulka zupełnie nie pasowały do tej elegancji to były drobiazgi, niepotrafiące popsuć radości.

I to jeszcze nie wszystko! dodała pani Natalia, która aż świeciła szczęściem wraz ze swoją podopieczną trzymaj!

Podała Marysi złożony na pół świstek z narysowanym harcerzem.

Co to, ciociu Natalia?
Skierowanie do harcerskiego ośrodka Młodzież! Pojedziesz latem, w pierwszym turnusie, tam jest cudnie! To też dzięki panu Ignacemu, niech mu zdrowie dopisuje.

Tej nocy Marysia nie mogła zasnąć. Przez głowę przelatywały niczym w kolorowym telewizorze obrazy ostatnich dni: zwycięstwo w finale, medal, przejażdżka samochodem z panem Ignacym, skierowanie do ośrodka i przede wszystkim śliczne, nowe płaszczycho, które czekało na nią w szafie.

Cicho wysunęła się z łóżka, podeszła na bosaka do uchylonej szafy i jeszcze raz narzuciła na ramiona swoje palto tak właśnie je nazywała.

Wyszła na korytarz, podeszła do okna, za którym siąpił pierwszy wiosenny deszcz. Pierwszy raz w życiu nie cieszyła ją odchodząca zima chciała jak najdłużej chodzić w swoim nowym stroju.

***
Obuwie zmienne i sportowe, recytowała zapiski ze skierowania pani Natalia dzień przed wyjazdem czapka obowiązkowa. I płaszcz przejściowy, Marysiu, popatrz, tak napisali. Nie kłóć się, skoro jest w skierowaniu musi być.

Marysia kiwnęła głową, choć nie rozumiała, po co płaszcz latem. Choć z drugiej strony, wieczorami bywało jeszcze zimno, a i tak nie chciała zostawiać swojej najcenniejszej rzeczy w ogólnej szafie.

W ośrodku Młodzież od razu zwróciła na siebie uwagę. Pozostałe dziewczyny chodziły w lekkich wiatrówkach, kurtkach z ortalionu i modnych jeansowych kamizelkach. Tylko ona w płaszczu. Do plecaka nie zmieścił się, bo niemal całe miejsce zajmowała piłka do kosza, więc musiała go mieć na sobie.

Styl babci? zaśmiała się chuda Lena z sąsiedniego łóżka.
Raczej dziadka! dorzucił ktoś.
Przecież zima się skończyła, odezwała się dziewczyna od okna.
Na pewno do nas na saniach przyjechała!
Nie wasza sprawa rzuciła Marysia cicho, ale ścisnęła pięści i spojrzała na wszystkich tak stanowczo, że nie zapytali już o nic więcej.

Płaszcz powiesiła na oparciu łóżka i wyszła z pokoju.

Dziwna jakaś, szepnęła jedna z dziewcząt, gdy drzwi się za Marysią zamknęły.

Marysia przeszła przez obóz, obejrzała stołówkę, estradę z ławkami, boisko do piłki nożnej, siatkarskie boisko ze starą siatką. Koszykarski kąt zarósł gęstą trawą, tylko na jednym z dwóch koszy wisiała obręcz.

Po co ja tu w ogóle przyjechałam? pomyślała, opierając się o wysoką brzozę, ale otrząsnęła się i postanowiła 21 dni jakoś wytrzymam. Palto i piłka są ze mną, a te dziewczyny… niech tam. Poczuła się znowu samotna, jak kiedyś.

Następnego dnia było uroczyste otwarcie sezonu z ogniskiem i dyskoteką. W wielkich oczach Marysi tańczyły najpierw refleksy płomieni, potem wirujące światła z kolorofonów. Nie umiała tańczyć, ale lubiła muzykę, więc siedziała z boku, za gęstymi krzakami akacji, wsłuchując się w nieznane jej piosenki.

Wieczorem dziewczyny opowiadały sobie straszne historie i fabuły zagranicznych filmów część miała już w domu video. Marysia słuchała z zamkniętymi oczami, udając, że śpi. Czym mogłaby zaimponować tym zadbanym, uśmiechniętym dzieciakom? Opowieścią o nocnych szlochach nowicjuszek? O chlebowych piętkach pod poduszką, przemycanych ze stołówki? O tym, jak każde dziecko patrzy z nadzieją na nową dorosłą osobę może po mnie?

Kiedy brakowało osób do składania reprezentacji siatkarskiej, wychowawczyni powiedziała: Marysia, ty trenujesz sport, spróbuj.

Poszła, choć nigdy nie grała w siatkówkę tu nie łapało się piłki, ale odbijało. Kapitanem była Danka energiczna, ładna, z długim warkoczem.

Znowu łapiesz piłkę? To nie kosz, odbij, łagodniej, podaj! krzyczała do Marysi.

Ale piłka nie słuchała. Była zbyt lekka, leciała daleko za boisko.

Ech, żyrafa, może się do bloku nadajesz! martwiła się Danka idź pod siatkę!

Marysia, zniechęcona nieudanymi blokami i kolejną porcją Danaowych żalów, zeszła z boiska. Poszła po pomarańczową piłkę, powyrywała zielsko na opuszczonym koszykarskim placu i zaczęła po raz setny trafiać do kosza.

Zaczęły się codzienne dni obozowe: poranna gimnastyka, sprzątanie placu, stołówka, przygotowania do Mam talent i inne zwykłe zajęcia dla obozowych bywalców.

Najbardziej Marysia lubiła dni, gdy pokazywano filmy co dwa dni dyżurni wieszali afisz, a wieczorem kinooperator dowoził taśmy z miasteczka. Marysia zawsze siadała w ostatnim rzędzie, by nie przeszkadzać innym i z zachwytem oglądała przygody marynarzy walczących z piratami lub czarnego Winetou ratującego plemię przed wrogami.

Poza tym przez cały wolny czas rzucała piłką do kosza, nawet wieczorami, kiedy inni zbierali się na rozmowy. Tylko płaszcz, jak strażnik, zawsze wisiał obok, bieląc się w półmroku.

Na dyskoteki nie chodziła. Gdy reszta dziewczyn szykowała się, malowała i zakładała modne ubrania, Marysia zaszywała się w krzakach, na starej ławce.

Pewnego wieczoru usłyszała za gęstwiną głosy Danka ze swoim chłopakiem z pierwszego oddziału schowali się tutaj, myśląc, że są sami. Nagle zza budynku wyszli trzej miejscowi chłopcy wysocy, podpici, z tlącymi się papierosami. Zobaczyli parę i podeszli. Chłopak Danki od razu uciekł, a ona sama została, przerażona, jak spłoszony ptak.

Oho, co za elegantka do nas zawitała! Miastowa, w krótkiej spódniczce! Pójdziemy na spacer przy księżycu, ślicznotko zagadywali, otaczając ją z trzech stron. Danka coś krzyknęła, lecz przez głośną muzykę nikt jej nie usłyszał.

Bez namysłu Marysia wyskoczyła z cienia, szybka i zdecydowana, stanęła obok Danki.

Odpieprzcie się! wysyczała, zabiję!

Chłopacy stanęli jak wryci, jakby zobaczyli zjawię w białym płaszczu, ale po chwili, zorientowawszy się, że to tylko dziewczyna, jeszcze bardziej się ośmielili.

O, a tu ci jeszcze koleżanka, Krzysiek! W sam raz dla ciebie, zgrabna modnisia.

Najwyższy próbował ją złapać. Nie zdążył. Marysia sama go walnęła nieumiejętnie, ale z całej siły. Danka, otrzeźwiona, szarpnęła drugiego za włosy i znów wrzasnęła. W tej chwili muzyka ucichła i na jej krzyk przybiegli wychowawcy oraz chłopcy z obozu. Dwóch napastników obezwładniono na miejscu, ale trzeci zdołał uciec. Dobiegł tylko kilka metrów, bo Marysia złapała swój koszykarski balon i trafiła nim w tył głowy uciekającego. Ten padł na asfalt i natychmiast został złapany.

Super rzut, siostro powiedziała Danka, już spokojniejsza, choć jeszcze ciężko oddychała dzięki ci.
Nie ma sprawy, odpowiedziała Marysia i, podniosłszy piłkę, ruszyła do budynku.

Wszystko ok? dogoniła ją Danka, tym razem patrząc już bez szyderstwa.
Tak, nic mi nie jest.

Następnego dnia, po porannej gimnastyce, Danka zawołała:
Siostra, stawaj ze mną w parze! Nauczę cię zagrywać!
Nie dam rady, Dan…
Jasne, że dasz, zobaczysz!
Już po kilku minutach piłka przelatywała przez siatkę od jednej dziewczyny do drugiej.
Delikatniej, Marysiu, opuszkami palców, no, tak!

Od tej pory dużo się zmieniło. Nie od razu, ale jednak.

***

Podczas Dnia Rodziny niespodziewanie sypnęło śniegiem. Od rana padało gęstymi, cichymi płatkami. Szron na klamkach i śnieżynki na różach przed stołówką wyglądały pięknie, ale dzieciom nie dodawało to ciepła.

Przez opady Marysia nie mogła jak zwykle wymknąć się i potrenować, więc usiadła w pokoju, patrząc w okno.

Niedługo przed obiadem zaczęli przyjeżdżać rodzice. Między bramą ośrodka a krótkofalówką przeciągnięto przewód, przez który nieustannie nadawał głośnik:
Lena Kukułka, Aldona Jarocka, Michał Wójcik do wejścia, przyjechali rodzice takie komunikaty leciały przez całą godzinę.

Szczęśliwcy wybiegiwali do bramy i rzucali się mamom i tatom w ramiona.

Dziewczyny, ależ mróz, zanim dojdę, to się rozchoruję powiedziała Lena Kukułka, usłyszawszy swoje nazwisko ale dobra, jakoś w swetrze nie zmarznę.

Wtedy rozległ się głos, rzadko tu słyszany:
Zakładaj moje palto, Lena, jest ciepłe, nie zmarzniesz.
Wszystkie spojrzały w stronę okna i zobaczyły, jak Marysia ściąga płaszcz i podaje go dziewczynie, która tydzień temu wyśmiewała jej babciną modę.

Dzięki, Mary… Marysiu.

Potem palto wędrowało do drugiej, trzeciej koleżanki. Było w wielu objęciach, przesiąkło zapachem cudzych perfum, jabłek, cukierków… Każda dziewczyna dawała Marysi coś w zamian czekoladę, sok, garść orzechów. Chociaż Marysia odmawiała, wieczorem na jej stoliku uzbierał się prawdziwy polski poczęstunek.

Ostatnia wybiegła Danka. Narzuciła płaszcz i szybkim, sportowym krokiem ruszyła ku bramie. Marysia patrzyła za nią i pomyślała, że oddałaby wszystko, by ktoś przyjechał właśnie po nią.

Położyła się na łóżku, schowała pod kołdrą, jakby na chwilę chciała znów zamieszkać w swoim małym, dziecięcym domu z koca.

Obudziła ją dłoń gładząca po ramieniu. Półprzytomna spojrzała i zobaczyła profil kobiety siedzącej przy łóżku. Uznała, że to sen, i przekręciła się na bok, w końcu nikt nigdy jej nie głaskał. Kobieta jednak nie znikała i wciąż siedziała przy niej.

Mamo? zapytała Marysia, nie otwierając oczu.
Tak odpowiedziała kobieta cicho. Pozwolisz mi być twoją mamą?
A ja siostrą, prawdziwą dodała Danka.

Marysia w końcu usiadła na łóżku. Kobieta, która chciała być jej mamą, była równie piękna jak córka. Marysi spodobał się jej szczery i ciepły wzrok, podobny do spojrzenia pani Natalii.

Kobieta uśmiechnęła się:
Danka tyle o tobie opowiadała, że też cię pokochałam. Mówiła, że jesteś najwspanialsza na świecie i bez ciebie nie wyjedzie z obozu.

Zgódź się, Marysiu, proszę Danka przysunęła się bliżej.
A twój tata? Nie będzie miał nic przeciwko?
Już nie ma, a poza tym, zna cię.
Skąd?
Kiedy mnie zobaczył w twoim płaszczu, spytał od razu, gdzie takie zdobyłam. Mówię, pożyczyłam od siostry, od Marysi. Ucieszył się i powiedział, że jesteś cudowna. Pamiętasz pana Ignacego? To właśnie on!
Zgadzam się powiedziała Marysia i rozpłakała się, wtulając w ramiona mamy i siostry.

Taką scenę zastały po powrocie z obiadu współlokatorki.

***

Pan Ignacy czekał na decyzję Marysi w samochodzie. Gdy zobaczył rozpromienione dziewczynki i żonę, wszystko zrozumiał i powiedział, że będzie najszczęśliwszym ojcem na świecie, mogąc przygarnąć jeszcze jedną córkę.

Od tego dnia Marysia się zmieniła. Otworzyła wreszcie w sercu zakątek dla szczęścia i z cichej, zamkniętej dziewczyny stała się prawdziwą gwiazdą obozu i najweselszą towarzyszką w pokoju.

Dziewczyny pokochały ją za historię z chuliganami i płaszczem, a także za to, że nie zjadła sama swoich słodyczy z niedzielnego stołu, tylko zorganizowała nocny piknik przy świeczce, zapraszając wszystkich do wspólnego poczęstunku.

Wspólnie namówiły Marysię na konkurs Miss Młodzież, uczyły ją tańczyć, robić fryzury i nosić sukienki.

A tydzień później obozowy głośnik ogłosił, że do Danki i Marysi przyjechali rodzice. Złapały się za ręce i pobiegły na spotkanie z tymi, którzy na nie czekali przy bramie.

I wtedy wszyscy ci, co czekali, i ci, na których czekano czuli, że właśnie przeżywają najszczęśliwsze chwile swojego życia.