Bezlitosna w słowach: zawsze bez ogródek mówiła prawdę

Werka była bezkompromisowa w rozmowach. Odkąd współpracownicy ją znali, zawsze ciąła prawdę prosto z mostu. Bez względu na to, czy ktoś chciał to słyszeć, czy nie.

Na przykład, gdy Kasia flirtowała przez całe przedpołudnie z nowym informatykiem, jednocześnie załatwiając zamówienia w ekspresowym tempie. Nie chodziła – wręcz fruwała po biurze. Werka nie wytrzymała: *„Mam nadzieję, że wiesz, że jego żona właśnie rodzi?”* I tyle. Koniec romansu.

Albo Ola, która od miesięcy próbowała rzucić palenie. Plastry, cukierki, nic nie działało. Kupiła sobie w końcu „cudowny” e-papieros i co pół godziny wybiegała na dymka. Werka nie omieszkała rzec: *„Czy ty w ogóle przeczytałaś skład tej twojej magicznej fajki? Bo ja nie. I nikt inny też. Ciekawe dlaczego…”*

Wszyscy omijali Werkę szerokim łukiem. Nikt nie chciał narazić się na jej cięty język. A jej było to zupełnie obojętne. Prawda przecież nie przestawała być prawdą. Tylko czy komuś ta prawda była potrzebna?

Gdy wyjechała na staż za granicę, całe biuro odetchnęło z ulgą. Palili pod biurem, flirtowali z nowymi klientami, robili szalone piątkowe imprezy i całowali się w ciemnych kątach open space’u. Żonaci i singli.

Werka wróciła po trzech tygodniach. Zawsze perfekcyjna – gładka sukienka, szpilki, mocny makijaż i ciężki zapach perfum. Tym razem weszła w wyblakłych dżinsach i za dużym swetrze, bez grama pudru, z włosami zebranymi w nieporadny kok. Nie zdjęła okularów przeciwsłonecznych, dopóki nie zniknęła w swoim gabinecie. A zamiast intensywnej nuty perfum – ledwo wyczuwalny zapach *„Prawdy”* Calvina Kleina.

Co ważniejsze – nie zrugała sekretarki za niedokończone papiery przed zebraniem. Nie skarciła informatyka za nieustanne telefony do żony. Minęła stosy dokumentów, w których grzebał się prawnik. Zupełnie jakby nic jej nie obchodziło.

*„Oblała staż”* – stwierdził prawnik.
*„Zachorowała”* – zasugerowała sekretarka.
*„Zakochała się!”* – zaśmiała się Kasia.

*„I dlatego w swetrze o dwa rozmiary za dużym?”* – skwitowała tłumaczka.
*„Tak czy siak, za godzinę zebranie. Lepiej się przygotować, niż plotkować.”*

Tylko że godzinę później Werki wciąż nie było. Wszyscy czekali. Nerwowo przestępowali z nogi na nogę.

Aż nagle informatyk, który miał miejsce przy oknie, krzyknął:
*„Patrzcie! Tam jest!”*

Wszyscy rzucili się do okien.

Po drugiej stronie ulicy, w przytulnej kawiarni, przy stoliku siedziała ich Werka. Ale jakaś… inna. Nie dlatego, że bez makijażu i z nieidealnym kokiem. Po prostu naprzeciw niej siedział jakiś mężczyzna, coś jej opowiadał, a ona się śmiała. Serio. Ich Werka. *Śmiała się.*

Zgapieni w okno, jakby nie wierzyli własnym oczom. Ta sama, a jednak zupełnie inna. Ostra, zgryźliwa, wiecznie niezadowolona – teraz wyglądała na… szczęśliwą.

*„Nie mogłam znaleźć dziś rano bluzki”* – powiedziała cicho do mężczyzny, uśmiechając się. *„Więc włożyłam twój sweter.”*

*„Wolę, kiedy go nie nosisz”* – odparł, a Werka uderzyła go lekko pięścią w ramię.

*„Przestań.”*

*„Nie mogę”* – szepnął, pochylając się. *„Musimy kończyć robotę i jechać. Do mnie. Albo do ciebie. Obojętne. Od kiedy poznaliśmy się na lotnisku, wszystko się zmieniło.”*

*„Zgadzam się.”*

*„A tak w ogóle…”* – dodał z uśmiechem – *„masz sweter na lewą stronę.”*

*„O cholera!”*

*„Więc raczej do mnie. Żeby go zdjąć.”*

Wybuchnęła śmiechem, wyciągnęła telefon i wybrała numer. W biurze na recepcji zadzwonił telefon.

*„Firma XYZ, dzień dobry! Pani Werko? Ach… Dobrze. Tylko… Wszyscy czekają na zebraniu. Nie przyjdzie? Tak? Chora? Oooo… No to zdrowiej!”*

Sekretarka wpadła do sali konferencyjnej:
*„Nasza Weronka jest chora!”*

*„Widzimy”* – mruknął informatyk. Wszyscy wpatrywali się w Werkę, która, wyraźnie zdrowa, wsiadała do auta z nieznajomym. *„Zniknie na co najmniej kilka dni. I nawet nie próbujcie do niej dzwonić.”*

*„Dlaczego?”* – zdziwiła się sekretarka.

*„Kiedykolwiek przyszłaś do pracy w swetrze na lewą stronę?”* – zaśmiała się Kasia. *„Albo w okularach, żeby nikt nie widział, jak świetnie spędziłaś noc? Kiedy masz wywalone na makijaż i całą resztę, bo twoje myśli są zupełnie gdzie indziej…”*

Sekretarka przetrawiała tę informację. Reszta też.

Kasia tylko wzruszyła ramionami i ruszyła do wyjścia.

*„Oblała staż”, „chora”… Mówiłam: zakochała się. I teraz nasza Werka to już ktoś inny.*

*„Na długo?”* – mruknął posępnie informatyk.

Kasia zmierzyła go znaczącym spojrzeniem.
*„To już zależy od was, chłopaki.”*

I wyszła.