Bezgraniczna bezczelność, czyli czy warto wynająć dom nad morzem rodzinie? Kolacja, niekończące się …

Bezczelność bez granic

No powiedz, Marysiu, tak szczerze zaczął jęczeć Krzysiek jaka to właściwie różnica, komu wynajmiemy ten dom? Swoim czy obcym? Przecież pieniądze te same.

Marysia kończyła właśnie rozwieszać pranie na balkonie krakowskiej kamienicy. Lepiej by pomógł, zamiast marudzić.

Krzysiek, kochanie, różnica polega na tym, że od rodziny strasznie trudno potem te pieniądze wyegzekwować.

Mówisz o Janku? Krzysiek się skrzywił Ale Jano to przecież mój brat! On zapłaci, daję ci słowo. Nawet nie dopraszał się o żadną zniżkę. Weźmie domek na całe wakacje za pełną stawkę! A my nie będziemy musieli się użerać z szukaniem lokatorów.

Krzysiek, to jest domek w Juracie. Znajdę najemcę w pięć minut.

Wytłumacz mi, czemu tak ci zależy, żeby wynająć obcym?

Bo z obcymi jest prosto: umowa, zaliczka, nie płacą wynosisz i po sprawie, niech się pali i wali. A z rodziną? Oj Marysiu, no przecież mamy dzieci, Oj, przelejemy w przyszłym miesiącu, Oj, stłukliśmy wam telewizor, ale nie będziecie nas ścigać za to, nie? Wierz mi, widziałam to wszystko na własne oczy. Ty nie pamiętasz, jak to się kończyło.

Domek nad morzem odziedziczyła po rodzicach. Zawsze to był przyzwoity dodatek do pensji. Marysia robiła tak samo, ale od początku trzymała się jednej zasady żadnych znajomych i żadnej rodziny. Widziała już za dużo, jak rodzice byli nabijani w butelkę przez serdecznych przyjaciół.

I jak to się kończyło? zapytał mąż.

Ano tak, że rodzina nie tylko nie płaciła, ale i nawet nie raczyli potem przeprosić. Udawali, że nie rozumieją, o co chodzi No co, ciężko wam nas przenocować? Nie, Krzyś, domek to jest interes, a nie darmowy pensjonat dla twoich krewnych.

Jano uznał ostatnio, że trzy miesiące w Trójmieście to lekarstwo dla żony i trójki dzieci. Lato to dla niego martwy sezon, więc można trochę odpocząć. Marysia była przekonana płacić nie zamierza.

Przecież Jano nie chce za darmo! Mówił, że zapłaci Krzysiek nie odpuszczał.

Wszyscy tak mówią na początku.

Po co nam to? Co roku jest kolejka chętnych, gotowych płacić rynkową cenę. Umowa, zaliczka, śpię spokojnie. Żadnej rodziny, żadnych znajomych. Przyjaźń, przyjaźnią, biznes, biznesem.

Z pragmatycznością Marysi ciężko polemizować, ale Krzysiek znał sposób.

Skoro nie ufasz Jankowi, to mi chyba ufasz?

Marysia czekała na ciąg dalszy.

Ufam. I co?

Jakby coś, sam ci zapłacę za ten dom, jakby Jano nas olał wypalił Krzysiek. Boże, bohater z niego.

Słaby argument.

Świetnie! I zapłacisz mi z NASZYCH pieniędzy?

No jak tak mówisz Krzysiek się zmieszał Ale znajdę sobie fuchę. Po pracy, może w weekendy. I to będą twoje pieniądze, nie nasze. Deal?

Marysia aż się zdziwiła, że jemu aż tak zależy. Może jak tak bardzo wierzy bratu, to ona też powinna?

Ty to każdego zamotasz Cała odpowiedzialność na tobie. Niech będzie.

Do lata jeszcze daleko, Marysia zdążyła nawet trochę odpuścić i uwierzyć Krzyśkowi.

Czerwiec przyszedł z kłopotami. Krzysiek, dzwoniący do Janka co trzy dni z niewinnym pytaniem o czynsz, słyszał tylko zapewnienia:

Jasne, Krzysiek! Zaraz przeleję! Czekam aż się rozliczę z dużym klientem, końcówka czerwca. Jak tylko się kasa pojawi macie ją jak w banku! Sorry, że tak się przesuwa, po prostu nie ode mnie to zależy.

Koniec czerwca wreszcie nastał. Koszula bliższa ciału, pieniędzy zero.

Marysia zniosła to milczeniem cały miesiąc. Nie pytała, nie wytykała, nie marudziła. Krzysiek prosił o zaufanie ufała. Nie chciała ranić jego dumy, ale kiedy znowu rozmawiał przez telefon z bratem, spytała cicho:

No i co? Zapłacił?

Mówi, że jeszcze mu nie przelali za zlecenie. Jak tylko się pojawi, od razu nam odda!

Tak, tekst sprzed miesiąca kopiuje.

Na języku miała już zgryźliwe: mówiłam.

Powtarzam: rodzina zawsze ma powód, żeby nie zapłacić na czas.

Marysiu, zwykły przypadek! On nie robi tego specjalnie! Rozumiem, jak to wygląda, ale trafiło się na raz. Musimy poczekać.

Jasne, poczekamy do września, aż wywiozą te swoje walizki i powiedzą: Dzięki za cudowne wakacje, oddzwonimy?

Przecież ty nic nie tracisz. Jak trzeba będzie, wezmę tą fuchę!

Serio? Teraz?

Zgasł momentalnie.

Daj mu jeszcze ze dwa tygodnie. Jak nie, sam ci zapłacę jeśli tak ci zależy.

Nikt ci nie kazał brać tej odpowiedzialności. Sam się uparłeś, by pokazać, że bratu można ufać. To udowodnij!

I nagle w domu zaczęło być niewesoło, rozmowy obojga stawały się coraz chłodniejsze.

Lipiec był duszny i gorący. Wieczorami Marysia przyłapywała męża na przeglądaniu ogłoszeń o pracę, ale dalej nikomu nie dzwonił.

Krzysiek, widziałeś, że dziś już trzydziesty? Już dwie trzecie wakacji za nami, a my nie zobaczyliśmy ani grosza z wynajmu przypomniała.

No nadal cisza z kasą Ale

Jak tylko, tak od razu.

Przysięga, że odda i jeszcze dorzuci coś za zwłokę!

Ja już nie wierzę. Ty się za niego poręczyłeś. Powiedziałeś zapłacę ja. No to gdzie twoja ta fucha?

Oczywiste było, że jazda do drugiej roboty już Krzyśka nie ekscytuje. Łatwo obiecywać, trudniej drugą zmianę tyrać.

Znajdę Ale te ogłoszenia Nie będę przecież na magazynie targał paczek! Z moimi plecami?

To może brata wyślij na magazyn. Obiecałeś. Albo teraz idziesz do roboty, albo dzwonię do Janka i mówię mu wprost: jeśli do piątku nie dami połowy kwoty, wyprowadzają się i luz.

Krzyśka zalał zimny pot.

Tylko nie dzwoń do niego! Jaki sąd Co ja powiem rodzinie? Że skarżę się na brata? Wytłumacz to mamie, Marysiu, nikt tego nie zrozumie.

Jano nie chce płacić, Krzysiek nie chce dotrzymać obietnicy, ale i sądzić się z bratem też nie zamierza, więc nagle cała wina spadła na Marysię.

Wiesz co? Tak się niby troszczysz o męża! Wcale ci nie szkoda, że ja będę zasuwał po nocach, żeby ci, WŁASNEJ ŻONIE, oddać kasę.

Nikt ci nie kazał, Krzysiek! Sam się uparłeś!

Nie sądziłem, że Janek nas wystawi!

A ja wiedziałam. Bo przechodziłam to już nie raz. Ty mnie nie posłuchałeś.

Dobrze, już rozumiem teraz robił z siebie ofiarę ale i ty niezła, Marysiu! Zamiast mnie wspierać, to dobijasz. Liczą się dla ciebie tylko te, by cię pieron strzelił, pieniądze!

Nie wymagaj ode mnie uśmiechu, gdy twój brat robi ze mnie frajera, a ty chcesz, żebym jeszcze głaskała po głowie! Ty wybrałeś zapłać!

No dobrze! wykrzyknął Krzysiek Biorę fuchę i zapłacę za Janka. Czekasz tylko na kasę!

Umowa padła, ale Marysia osiągnęła swoje Krzysiek poszedł do dodatkowej pracy. Po wieczorach nosił pizzę i patrzył wilkiem na żonę.

Wszystko przez ciebie rzucił pewnego razu.

Przez mnie?

Tak!

Może teraz zrozumiesz powiedziała spokojnie Marysia Łatwo być świętym za czyjeś pieniądze. Najpierw zapłać za rodzinę, potem pogadamy.

Marysia jednak wciąż miała gdzieś z tyłu głowy, że sumienie Janka choć raz się odezwie. I rzeczywiście, któregoś dnia Janek sam zadzwonił. Do niej, nie do Krzyśka.

Czyżby się pomyliła? Może przelał całość?

Marysiu, mam sprawę

Jano, nie mam czasu na twoje sprawy. Dawno powinniście zapłacić za sierpień, a wciąż czekamy za lipiec. To już nawet nie moja sprawa, tylko twojego brata to on poręczył.

Wiem, mówił mi Biedny chłop. Ale patrz, miałem pecha auto mi się tu popsuło i cała kasa poszła w naprawę. Muszę rodzinę jakoś zabrać z powrotem. A za wynajem no, potem wyrównam.

Oczywiste.

Marysia rozłączyła się bez słowa.

Krzysiek, patrząc na nią, już wiedział.

Dobrze, przyznaję, zawiodłem się na nim. Tylko dasz mi chociaż prawo do błędu? Wspierasz mnie w ogóle?

A co miałam robić, poklepać cię po ramieniu? Czuć się dobrze, bo ktoś mnie okradł? To ty się uparłeś, więc zapłać.

Tak, ja się uparłem! dąsał się Krzysiek Ale nie sądziłem, że aż tak ci zależy, żeby mnie poświęcać! Żeby tylko te twoje złotówki się zgadzały.

Twój brat o tobie myśli?

On nie jest zły, tak po prostu wyszło

Świetnie. On nie jest zły, olewając mnie i wystawiając ciebie, a ja, która chcę tylko swoje, jestem najgorsza?

Krzysiek spuścił wzrok.

Wygląda na to, że ich małżeństwo właśnie wkracza w trudny czas.