Bezczelność bez granic, czyli rodzinne dylematy: Kto ważniejszy – pieniądze czy własny brat? Dramat Natalii i Koli nad Bałtykiem

Bezwstydna śmiałość

No powiedz mi, Haniu, szczerze jęknął Piotrek Co za różnica, komu wynajmiemy ten domek? Swoim czy obcym? Przecież pieniądze te same.

Hania właśnie rozkładała pranie na suszarce. Lepiej byś się wziął za robotę, zamiast marudzić.

Piotrusiu odpowiedziała spokojnie Kochany mój, różnica jest taka, że od swoich potem tych pieniędzy nie wydusisz.

Mówisz o Janku? skrzywił się Piotrek Janek to mój brat! Na pewno zapłaci, daję ci słowo. On nawet nie prosi o zniżkę. Weźmie domek za pełną cenę, na całe lato. I nie trzeba będzie szukać lokatorów.

Piotr, ten domek jest przy Bałtyku. Znajdę chętnych w pięć minut.

To powiedz mi, dlaczego tak bardzo ci zależy, żeby wynajmować obcym?

Z obcymi to proste: umowa, zaliczka, nie płacą wyprowadzasz i po sprawie, nieważne. Ze swoimi zaczyna się: Haniu, przecież wiesz, my mamy dzieci, Przelejemy później, A telewizor się popsuł, ale przecież nie będziesz nas karać, co? Wierz mi, widziałam już to wiele razy. Ty nie wiesz, jak się to zwykle kończy.

Domek nad morzem dostała w spadku po rodzicach, którzy też go wynajmowali. Mieszkali całe życie w Gdańsku, a domek był miłym dodatkiem do pensji. Hania robiła tak samo, ale postawiła warunek żadnych znajomych ani rodziny. Zbyt dobrze pamiętała, jak rodziców ogrywali przyjaciele.

I jak to się kończyło? zapytał mąż.

Tym, że rodzina nie tylko nie płaciła, ale nawet się nie tłumaczyła! Potrafią powiedzieć: No co, trudno ci na parę dni nas wpuścić? Nie. Domek to biznes, Piotr. Nie darmowy pensjonat dla twojej rodziny.

Janek ostatnio uznał, że trzy miesiące nad morzem to idealne lekarstwo dla jego żony i trójki dzieci. Praca w lato zwalnia, więc można wygodnie żyć. Hania nie miała złudzeń Janek nie zamierzał płacić.

Przecież nie prosi, żebyś go puściła za darmo! próbował Piotrek. Na pewno zapłaci.

Zawsze obiecują, że zapłacą.

Po co nam te nerwy? Na domek jest zawsze kolejka. Przyjeżdżają, podpisują umowę i śpię spokojnie. Nie, żadnych krewnych, żadnych przyjaciół. Przyjaźń przyjaźnią, a pieniądze swoją drogą.

Z jej pragmatyzmem ciężko się spierać, ale Piotrek wiedział, jak ją przekonać.

Dobrze. Nie ufasz Jankowi. Ale mi chyba ufasz?

Poczekała. Ufam. I co?

Jakby Janek nas oszukał, ja sam zapłacę ci czynsz za domek wyrzucił z siebie nagle. Superbohater, nie mniej.

Ale argument słaby.

Świetny pomysł. Zapłacisz mi z naszych wspólnych pieniędzy.

No… jeśli tak stawiasz sprawę… zmieszał się. Mogę znaleźć dodatkową pracę. Wieczorami, w weekendy. Wszystko, co wtedy zarobię, oddam ci. To będą twoje pieniądze. Zgoda?

Nie sądziła, że dla Piotrka to aż tak ważne. Może, jeśli tak wierzy w brata, ona też powinna wierzyć?

Z każdego potrafisz wyciągnąć to, co chcesz przyznała. Cała odpowiedzialność na twoich barkach.

Do lata było daleko, więc Hania ochłonęła i nawet zaczęła ufać mężowi.

Czerwiec nastał. I od razu zaczęły się problemy. Piotrek co trzy dni wydzwaniał do Janka z prośbą, by zapłacił chociaż za pierwszy miesiąc. W zamian słyszał tylko:

Tak, tak, Piotrek, wszystko dobrze! Pieniądze? Czekam, aż mi duży kontrahent przeleje zaległość. Obiecał pod koniec miesiąca. Jak tylko będę miał, przelewam. Wybacz, że się przeciąga, tak wyszło. Nie martw się!

Pod koniec czerwca wciąż nie było pieniędzy.

Hania wytrzymała cały miesiąc. Nie pytała, nie naciskała, nie robiła awantur. Skoro powierzyła temat Piotrkowi, to niech działa. Choć nie chciała go dołować, w końcu nie wytrzymała i spytała:

No i co? Zapłacił?

Janek wciąż czeka na przelew za ostatni duży kontrakt. Obiecał, że natychmiast odda!

Ten sam tekst od miesiąca.

Już miała na końcu języka kąśliwe: Cóż za niespodzianka.

I co mówiłam? Z własnymi zawsze są jakieś ważne powody, by nie płacić na czas.

Haniu, to przypadek! jęknął. Przecież nie robi tego specjalnie! Rozumiem, jak to wygląda, ale tak wyszło. Musimy poczekać.

Jasne, poczekamy do września. Po czym wyniosą się z walizkami i rzucą: Dzięki za cudowne lato, kiedyś oddamy.

Ale ty przecież nic na tym nie tracisz. Znajdę dodatkową robotę.

Ty? Zaraz?

Od razu się skulił.

Daj mu jeszcze dwie tygodnie. Jeśli nie, sam ci oddam, skoro ci to tak potrzebne.

Sama cię nie zmuszałam do takich deklaracji. To była twoja inicjatywa żeby pokazać, jaki Janek jest uczciwy. To udowodnij.

Od tamtej pory w domu zapanowała chłodna atmosfera. Piotr rozmawiał bez uśmiechu.

Lipiec. Upał, jakiego nie pamiętali. A Hania wieczorami przyłapywała go na tym, że przeglądał oferty pracy w internecie, ale nie dzwonił nigdzie.

Piotrek, dzisiaj już trzydziesty. Za nami dwie trzecie lata, a od nich nie ma złotówki czynszu przypomniała.

Dalej nie zapłacili… Ale…

Jak zwykle, jak tylko, to od razu.

Odda wszystko! Powiedział, że jak tylko dostanie pieniądze, to natychmiast przeleje a nawet dołoży coś za kłopot.

Już ci nie wierzę. Obiecałeś za niego zapłacić? No to płać. Gdzie twoja dodatkowa praca?

Niestety, zapał Piotrka dawno już ostygł. Łatwiej obiecywać niż harować za dwóch.

Coś znajdę. Tylko te oferty jakieś kiepskie. Przecież nie będę dźwigał z tą moją kręgosłupem.

To znajdź w sobie siłę, żeby Janka posłać dźwigać worki. Obiecałeś. Albo teraz idziesz szukać pracy, albo dzwonię do Janka i mówię, że jeśli do piątku nie dostanę przynajmniej połowy, to zgodnie z prawem wykwateruję ich rodzinę, a pieniądze odzyskam przez sąd.

Piotr aż zbladł.

Nie dzwoń do Janka! Sąd? Jak ja potem spojrzę rodzinie w oczy? Co mam powiedzieć mamie? Że podałem brata do sądu? Hania, nikt tego nie zrozumie.

Janek nie chce płacić, Piotr nie chce dotrzymywać obietnic, a na sąd nie chce iść. I nagle jakoś wyszło, że winna jest Hania.

Czyli co? Myślisz tylko o pieniądzach! W ogóle nie martwisz się o mnie, męża! Nie żal ci mnie, że będę musiał harować na dwa etaty, by ci oddać te cholerne pieniądze.

Sam się na to zgodziłeś, Piotr! To była twoja deklaracja.

Ale nie sądziłem, że Janek nas wystawi!

A ja przeczuwałam odpowiedziała cicho Hania. Bo niejedno już widziałam. Ale ty mnie nie posłuchałeś.

No już wszystko rozumiem! zaczął się użalać Piotr. Ale ty, Haniu, też jesteś niezła! Wolisz te swoje przeklęte pieniądze niż moje zdrowie! Co, jak dostanę zawału od tej roboty? I tak będziesz mnie zmuszać do drugiej pracy?

Nie każę ci przecież. Żądam tylko, byś dotrzymał warunków umowy, którą sam wymyśliłeś.

Dobrze! krzyknął Piotr Pójdę na dorabianie i oddam ci pieniądze za Janka, dobrze? Jak ci pieniądze ważniejsze ode mnie, to proszę bardzo!

Nie dotrzymał własnych warunków, ale Hania i tak wygrała poszedł szukać pracy. Wieczorami roznosił jedzenie z baru, a potem patrzył na żonę wilkiem.

Przez ciebie… rzucił pewnego dnia.

Przez mnie?

Tak!

Może nauczysz się w końcu… Hania westchnęła Łatwo być wspaniałym na cudzy rachunek. Jak zapłacisz za brata, wyciągniesz wnioski.

Szczerze mówiąc, liczyła jednak, że Janek się zreflektuje i w końcu odda pieniądze. I rzeczywiście, zadzwonił. Do Hani, nie do Piotrka.

Czyżby się pomyliła? Czy zaskoczy ją dobre serce?

Haniu, mam sprawę…

Janku, nie mam czasu. Za sierpień już powinieneś zapłacić, a za lipiec nadal czekam. To już nie mój problem, a Piotrka, który ci zaufał.

Wiem, Piotr mi mówił! Biedny z niego chłop. Ale wiesz, mam kłopot samochód się zepsuł podczas urlopu i wszystko poszło na naprawę. Muszę czymś wrócić z rodziną, a czynsz… no, jakoś potem…

Przewidywalne.

Hania się rozłączyła.

Piotr, który widział jej minę, zrozumiał wszystko.

Dobrze przyznał Nie miałem racji, za bardzo zaufałem. Ale ty… Ty nie dajesz mi prawa do błędu! Zamiast wesprzeć, dobijasz…

A co miałam zrobić? Siedzieć z uśmiechem, patrzeć, jak twoja rodzina mieszka tu za darmo, a ja sobie radzę jak mogę? To ty powiedziałeś, że zapłacisz!

Tak, powiedziałem! mruknął. Ale nie sądziłem, że tak łatwo pogodzisz się z tym, bym poświęcał zdrowie. Myślisz w ogóle o mnie?

A Janek myśli o tobie?

On nie jest zły, po prostu tak wyszło…

Świetnie. On nie jest zły, bo oszukał mnie na pieniądze i zostawił ciebie na lodzie, a ja która chcę dostać swoje jestem najgorsza?

Piotr się zamknął.

Wygląda na to, że przed ich małżeństwem czas bardzo trudny…