Bezczelność Bez Granic, czyli kiedy rodzina chce wynająć dom nad morzem i nie zapłacić: Spór Natalii i Koli o to, czy można ufać krewnym bardziej niż obcym – opowieść o pieniądzach, zobowiązaniach i rodzinnych niesnaskach w polskich realiach

Bezczelność bez granic

No powiedz szczerze, Weroniko jęknął Michał jaka to właściwie różnica, komu wynajmiemy ten domek? Swoim czy obcym? Przecież pieniądze to pieniądze.

Weronika kończy rozwieszać pranie na suszarce. Lepiej by pomógł, zamiast marudzić.

Michałku, mój kochany, różnica jest taka, że z rodziny potem nigdy nie wyciągniesz tych pieniędzy odpowiada spokojnie.

Mówisz o Piotrku? Przykro mi tego słuchać Przecież Piotrek to mój brat! Na pewno zapłaci, ręczę ci za to. Nawet nie prosił o rabat! Chce wynająć domek za pełną stawkę! Na całe lato. I nie będziemy musieli nikogo szukać.

Michał, to domek nad morzem. Znajdę chętnych na pniu, w pięć minut.

Wytłumacz mi, dlaczego tak ci zależy, by wynajmować obcym?

Z obcymi wszystko jest proste: umowa, zaliczka, jak nie zapłaci wyprowadzisz i już. A ze swoimi zaczyna się: Weroniko, przecież mamy dzieci, Przelejemy później, No tego telewizora to chyba nie będziecie od nas żądać, żeby oddać?. Uwierzyłbyś, ile razy to przerabiałam. Ty nie wiesz, jak to się zwykle kończy.

Domek Weronika odziedziczyła po rodzicach, którzy też go wynajmowali mieszkali w Gdańsku, a domek nad Bałtykiem był świetnym dodatkiem do pensji. Weronika postanowiła robić tak samo, ale od razu postawiła warunek: ani rodzina, ani znajomi. Zbyt dobrze pamiętała, jak byli przyjaciele czy kuzyni potrafili wykiwać jej rodziców.

I co się działo? dopytywał mąż.

Po prostu rodzina nie płaciła, a potem ani przepraszam. Jakbyśmy mieli obowiązek ich gościć. Nie, dla mnie domek to interes, nie darmowy pensjonat.

Piotrek ostatnio wpadł na pomysł, że trzy miesiące nad morzem to coś, co jego żonie i trójce dzieci jest wręcz potrzebne. Lato to dla niego sezon ogórkowy w pracy, więc można żyć spokojnie. Weronika nie miała złudzeń, że Piotrek nie zamierza płacić za wynajem.

Ale on nie chce za darmo tam mieszkać! przekonywał Michał. Przecież zapłaci!

Na początku wszyscy obiecują, że zapłacą.

Po co mamy się w to pakować? Każdego roku mam kolejkę ludzi, którzy zapłacą normalną cenę. Przyjeżdżają, podpisujemy umowę i mam święty spokój. Żadna rodzina, żadni znajomi. Z przyjaciółmi dobrze, ale kasa osobno.

Z uporem Weroniki trudno dyskutować, ale Michał spróbował innej taktyki.

Dobrze, Piotrkowi nie ufasz. A mnie? Mi nie ufasz?

Weronika podniosła brew.

Ufam, no i co?

Jeśli Piotrek nas wykiwa, sam ci oddam za cały wynajem palnął Michał, bohatersko. Tylko że argument był słaby.

Genialna propozycja, Michał. Oddasz mi z naszych wspólnych pieniędzy.

Yyyy, no Jak to mówisz zaczął się jąkać Znajdę dodatkową robotę. Wieczorami, weekendy. To będą tylko moje pieniądze i tylko dla ciebie. Pasuje?

Nie przypuszczała, że to dla niego aż tak ważne Może jeśli tak wierzy w brata, powinna i ona spróbować zaufać?

Ty chyba każdego zagadasz Weronika machnęła ręką. Cała odpowiedzialność na tobie. Okej.

Do wakacji było jeszcze daleko, więc Weronika trochę się uspokoiła, nawet zaczęła wierzyć mężowi.

Czerwiec. Problemy od pierwszego dnia. Michał, dzwoniący do Piotrka co trzy dni z niewinnym pytaniem, czy nie dałby choć zaliczki za miesiąc, stale słyszał uspokajające zapewnienia:

Tak, tak, Michał Wszystko gra! Pieniądze? Człowieku, teraz czekam aż duży kontrahent zapłaci resztę faktury. Obiecał pod koniec miesiąca. Jak tylko coś będzie, od razu przeleję. Wybacz, że się przesuwa, tak wyszło. Spokojnie!

Koniec czerwca.

Pieniędzy brak.

Weronika spokojnie przez miesiąc nie pytała, nie naciskała, bo Michał prosił, by zostawić to jemu. Nie chciała go załamać, ale po kolejnym telefonie do brata, spytała cicho:

Pieniądze są?

Piotrkowi jeszcze nie przelali za ostatnie zlecenie. Będzie odparł.

W wymówkach nie zmienił się ani przecinek.

Weronika już miała na końcu języka kąśliwe, a nie mówiłam?

I o czym ja mówiłam? Że rodzina ma zawsze najważniejsze powody, by nie płacić.

Przypadek po prostu! bronił go mąż Nie myśli o tym źle! Tak wyszło, zdarza się. Trzeba trochę poczekać.

Jasne, poczekamy do września. Aż się wyprowadzą z tymi trzema walizkami i rzucą na odchodnym dzięki za wspaniały urlop, oddzwonimy.

Weronika, ty nic nie tracisz. Jak trzeba, to ja znajdę dodatkową robotę jęknął Michał.

Ty? Teraz, natychmiast?

Od razu jakby mu powietrza zabrakło.

Daj jeszcze dwa tygodnie. Jeśli nic, to ja ci oddam jeśli to takie ważne.

Sam chciałeś się zobowiązać, Michał. Udowodnij to sobie i mnie!

Od tego dnia atmosfera w domu siadła. Michał zaczął mówić do żony jakby bez życia.

Lipiec. Upalnie, nie do wytrzymania. Weronika zauważa wieczorami, że Michał przegląda ogłoszenia o pracę, ale nie dzwoni nigdzie.

Michał, dzisiaj już trzydziesty. Dwie trzecie lata minęło, a my nie mamy z wynajmu nawet grosza przypomniała.

Jeszcze nie zapłacił, ale

Jak tylko, tak od razu.

Zrobi jak obiecał! I coś dorzuci za zwłokę

Już nie wierzę. Za niego ręczyłeś? To teraz płać. Skąd twój drugi etat?

Chyba nawet sam Michał już nie wierzył w swoje dodatkowe prace. Łatwiej obiecać niż faktycznie harować za dwóch.

Znajdę coś Tylko oferty marne. Przecież nie pójdę dźwigać worków z tą moją kręgosłupem.

Może namów swojego brata, żeby poszedł dźwigać. Ty sam mi obiecałeś. Albo szukasz pracy, albo dzwonię do Piotrka i mówię, że jeśli do piątku nie przeleje choć połowy, to jego rodzinę eksmituję zgodnie z przepisami, a kasę odzyskam sądownie.

Michała przeszył zimny pot.

Nie dzwoń do Piotrka! Jaki sąd? Przecież rodzina mnie zje! Co powiem mamie? Że podałem brata do sądu, Weronika, nikt nie zrozumie!

Piotrek nie chce płacić, Michał nie chce dotrzymać obietnicy, ale procesować się też nie zamierza i nagle postanowił jeszcze zrobić z Weroniki tę złą.

A dbasz ty w ogóle o męża?! Przecież ja będę zapieprzał na dwie zmiany, tylko po to, żeby ci spłacić dług! Żal ci mnie? narzekał.

Ja cię nie zmuszałam! Sam się zgodziłeś!

Ale nie myślałem, że Piotrek nas oszuka!

Ja wiedziałam odpowiedziała Weronika. Bo już to widziałam, nie raz. Ty mnie nie posłuchałeś.

Już rozumiem! Michał zaczyna grać ofiarę. Ale ty też ładna jesteś! Zamiast mnie wesprzeć, zmuszasz żebym harował, jak cię mogę.

Nie każę ci nic poza tym, co sam zaproponowałeś.

Dobrze! krzyknął Michał. Znajdę drugą pracę i zapłacę za Piotrka, skoro pieniądze ważniejsze ode mnie! No!

Obietnica Michala nie sprawdziła się, ale Weronika postawiła na swoim znaleźli mu pracę wieczorem jako kurier. Michał patrzył potem wilkiem na żonę.

Przez ciebie

Przeze mnie?

Tak!

Może teraz zrozumiesz, że mówić jest łatwo, a płacić za brata już trudniej!

Weronika cały czas liczyła, że Piotrkowi ruszy sumienie i zapłaci chociaż na koniec. I kiedy tylko o tym pomyślała, Piotrek sam zadzwonił. Do niej, nie do Michała.

Może jednak się myliła? Może zaraz przeleje pieniądze?

Weronika, mam sprawę

Piotrek, nie mam czasu na twoje sprawy. Powinieneś już był uregulować płatność za sierpień, a ty ciągle zalegasz z lipcem. I to nie mój problem, to sprawa Michała on ręczył za ciebie.

Tak, wiem! Biedny ten twój Michał. Ale słuchaj, tu mi się auto popsuło, jak byliśmy nad morzem i ostatni grosz wydałem na naprawę. Muszę jakoś rodzinę przewieźć do domu, a za wynajem no, może później

Przewidywalne.

Weronika odrzuciła połączenie.

Michał domyślił się wszystkiego po jej minie.

Dobra przyznał Miałem niepotrzebnie taką wiarę w brata. Ale ty nawet nie pozwalasz mi się pomylić! Zamiast wesprzeć, dobijasz

A co miałam zrobić? Powiedzieć nic nie szkodzi, odpocznijcie sobie za darmo, dam sobie radę? Przecież to ty chciałeś ręczyć!

No chciałem! Ale nie myślałem, że każesz mi płacić własnym zdrowiem! Czy w ogóle myślisz o mnie?

A twój brat myśli o tobie?

On po prostu się pogubił, każdy może

Świetnie. On pogubił się zostawiając mnie na lodzie i ciebie w kłopocie, a ja jestem ta zła, bo chcę swoje?

Michał spuścił wzrok.

Wygląda na to, że ich małżeństwo przechodzi właśnie trudny czasWeronika patrzyła na męża długo. W końcu odwróciła się, podniosła czajnik i nalała mu herbatę, milcząc przez chwilę.

Wiesz, co jest w tym wszystkim najgorsze? odezwała się cicho. Że aż do bólu nie potrafisz się przyznać, że po prostu źle oceniasz ludzi. Nawet tych najbliższych. Nawet kiedy obiecują, nawet kiedy ręczą, nawet kiedy naprawdę chcą dobrze liczą się czyny, nie słowa.

Michał westchnął, ciężko, jakby z niego całe powietrze zeszło. Usiadł z herbatą i przez moment siedzieli w ciszy, tylko szum pralki był w tle.

A gdybym miał wybierać jeszcze raz zaczął to bym cię posłuchał. Albo chociaż przyznał ci rację, choćby przez zęby.

Weronika uśmiechnęła się gorzko, ale w tym uśmiechu była i ulga, i drobna iskra czułości. Podeszła do niego i położyła mu dłoń na ramieniu.

No, lepiej późno niż wcale. Ale na drugi raz pamiętaj: z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach.

Michał parsknął śmiechem przez łzy, a Weronika, korzystając z tej chwili spokoju, sięgnęła po telefon i wysłała krótką wiadomość do Piotrka: Drogi najemco, rachunek za wynajem nadal czeka. Ciebie już nie, domek do wynajęcia komuś innemu od jutra. Pozdrawiam zarządca.

A potem wróciła do stołu i usiadła naprzeciw męża, opierając brodę na dłoniach.

Wiesz, Michał, w biznesie nie ma sentymentów. Ale jeśli się będziesz trzymał kogoś, kto cię wciąż zawodzi to nie biznes, to głupota. A my nie jesteśmy głupi, prawda?

Michał spojrzał na nią z nową, pełną zrozumienia ulgą.

Nie. Już nie.

Za oknem zaczynał padać ciepły, letni deszcz. Gdzieś w środku Weroniki rozlewał się spokój, jakiego nie czuła od dawna. I tylko cicho, bez słowa, po raz pierwszy od lat poczuli się naprawdę razem oni dwoje przeciwko światu, bez złudzeń, ale za to na własnych zasadach.