Bezczelna siostrzyczka.

Mój mąż i ja pobraliśmy się dwa lata temu. Nie planowaliśmy jeszcze dzieci, oboje uważamy, że najpierw trzeba się urządzić, a potem myśleć o dzieciach, aby zapewnić im godną przyszłość. Ja i Marcin zawsze marzyliśmy o swojej firmie. Studiowałam jako technolog krawiecki, on był dobry w reklamie. Zdecydowaliśmy, że musimy otworzyć warsztat krawiecki i przeróbek odzieży.

Zakład rozwijał się powoli. Na swojej drodze spotkaliśmy nieuczciwych dostawców, bezczelnych klientów i trudności z wynajmem lokalu. W miarę upływu czasu pokonywaliśmy te trudności. Mamy stałych klientów, duże punkty sprzedaży, zatrudniliśmy kilku dobrych pracowników i zaczęliśmy osiągać spore zyski.

Odkąd wszystko w firmie rozwijało się planowo, postanowiliśmy odłożyć na mieszkanie. Bardzo chcieliśmy mieć własny dom. Składaliśmy na ten cel wszystkie nadwyżki. Marcin ma siostrę Ewę. Nie przepadam za nią. Mąż, będąc jeszcze kawalerem, zarabiał dobrze i zawsze rozpieszczał swoją siostrę. Kupował jej ubrania, biżuterię lub nowy telefon. Przyzwyczaiła się do takich prezentów.

Ewa jest starsza od Marcina o jeden rok, uczęszczali razem do szkoły. Brat, mimo że młodszy opiekował się siostrą i decydował o pracy dla niej.

Od kiedy zaczęliśmy rozwijać krawiectwo, dziewczyna jest jeszcze bardziej wymagająca. Ciągle wymusza na Marcinie pieniądze na wynajem mieszkania ze wszystkimi udogodnieniami. Regularnie jeździ z nami na zakupy do supermarketu. Nie żałuję miejsca w samochodzie, ale wszystkie zakupy kończą się brakiem pieniędzy, a brat nie zostawia jej na pastwę losu.

Byłam niezadowolona. Setki razy prosiłam męża, aby wyjaśnił swojej siostrze, że nie może tak być zawsze. W jej wieku trzeba zarabiać na swoje zachcianki.

To był kolejny weekend, kiedy pojechaliśmy na zakupy. Ewa zadzwoniła wieczorem do męża i powiedziała, żeby nie zapomniał o swojej rodzonej siostrze. Oczywiście byłam zdenerwowana.

W markecie wózkiem pojechaliśmy naszymi trasami. Mój mąż i ja włożyliśmy do koszyka owoce, warzywa, ryby i mięso. Powoli ruszyliśmy do kasy, myśląc, że na Ewę i tak będziemy musieli czekać jeszcze długo. Tym razem dziewczyna poradziła sobie zaskakująco szybko. Jej kosz był pełen przysmaków i drogich produktów.

Zapłaciliśmy za zakup, kosztował nas niemało. Ewa poprosiła brata, aby poczekał, ponieważ torby będą ciężkie.

Rachunek był trzy razy wyższy niż nasz.

Dziewczyna zaczęła szukać portfela w torebce, ale nie znalazła go tam. Tradycyjnie.

– Marcin zapłać, za mnie proszę, zgubiłam portfel — po raz kolejny poprosiła Ewa.

Zmierzyłam męża gniewnym spojrzeniem, ale wyjął kartę i zapłacił całą kwotę.

Nie robiłam uwag przy ludziach, ale kiedy jechaliśmy do Ewy, zaprotestowałam.

– Ile można nas traktować jak bankomat? Czy mamy cię utrzymywać całe życie? Może w końcu znajdziesz pracę? Nie masz 12 lat. Żądam zwrotu pieniędzy za ten zakup! Nie obchodzi mnie, jak je zdobędziesz.

Zanim wysiadła z samochodu, dziewczyna poszukała w torbie, wyciągnęła stamtąd odpowiednią kwotę, nawet trochę więcej i rzuciła mi pieniądze.

-Weź wszystko, jesteś chciwa!

Poczułam się zawstydzona, pomyślałam, że tak bardzo nie potrzebuję tych pieniędzy.

– Posiadałaś odpowiednią kwotę i kłamałaś, że straciłaś portfel? Jak to nazwać?

Teraz Ewa dzwoni do męża. Twierdzi, że jestem bezduszna i chciwa. Sugeruje, żeby mnie zostawił. Marcin przyznaje, że zachowałam się trochę niegrzecznie. Jest jednak zadowolony, bo sam nie mógł odmówić siostrze.