Bez żadnych ograniczeń…

Marcin siedział w ciemnym pokoju, nasłuchując nocnych odgłosów. Pod oknami zatrzymał się samochód, cicho zatrzasnęły się drzwi, krótki stukot obcasów ucichł za drzwiami klatki schodowej. W końcu klucz powoli i ostrożnie obrócił się w zamku…

Wstrzymywał oddech, by wychwycić najdrobniejsze dźwięki. Usłyszał szelest ubrań, ledwo słyszalne, skradające się kroki. „Boi się obudzić, nawet kapci nie założyła”, pomyślał z goryczą.

Drzwi otworzyły się cicho. Kinga na palcach weszła do sypialni. Z ulicy wpadało wystarczająco światła, by zobaczyć, że łóżko jest nierozebrane, a na nim nikogo nie ma. Kinga zastygła na moment, poczuła jego napięte spojrzenie, odwróciła się.

— Przestraszyłeś mnie. Dlaczego nie śpisz? — zapytała ostro.

— Czekałem na ciebie. — Marcin wstał, podszedł do drzwi i kliknął wyłącznikiem. Od jasnego światła Kinga zmrużyła oczy.

— Gdzie byłaś? — Marcin przyglądał się bladnej twarzy żony z rozmazanym makijażem.

— Przepraszam, zapomniałam ci powiedzieć… — Kinga patrzyła w podłogę.

— Tylko nie mów, że byłaś u koleżanki. Powiedz prawdę, będzie nam lżej. Od dawna mnie zdradzasz?

Wzdrygnęła się, jakby chciała uciec. Potem lekko pokręciła głową.

— Dwa miesiące — wyznała, na moment podnosząc na niego oczy. — Chciałam ci powiedzieć, ale… Przepraszam. Wyjdę teraz. — Szybko opuściła sypialnię.
Marcin usłyszał, jak coś przesuwa w przedpokoju.

Kinga wróciła z walizką, postawiła ją na łóżku, otworzyła szafę i zaczęła wyciągać swoje rzeczy. Wieszaki brzęczały, uderzały o siebie, spadając z sukienkami i bluzkami na łóżko.

— Może zajmiesz się tym jutro, jak mnie nie będzie w domu? — Marcin podszedł do łóżka, wziął poduszkę i wyszedł z sypialni.

Nie rozbierając się, położył się na kanapie w innym pokoju, przykrył kocem. Nie chciało mu się spać. Chciał niszczyć wszystko wokół, uderzyć Kingę, zetrzeć z jej twarzy ślady cudzych pocałunków. Wziął kilka głębokich oddechów, próbując się uspokoić.

***

Z kolegami postanowili świętować koniec sesji na plaży. Rozebrali się i od razu wbiegli do wody. Potem Kuba z Tomkiem poszli po piwo, a Marcin został pilnować rzeczy.

Siedział na swoich dżinsach i obserwował, jak maluchy pluskają się przy brzegu. Z wody wyszła ładna dziewczyna i skierowała się prosto do niego. Wzięła ręcznik z sąsiedniego koca i zaczęła osuszać mokre włosy. Marcin nie mógł oderwać wzroku od jej opalonej skóry, na której lśniły krople wody. Jej smukła sylwetka była tuż obok. Miał ochotę dotknąć jej chłodnej, wilgotnej skóry.

Dziewczyna poczuła jego wzrok i szybko się odwróciła. Marcin nie zdążył odwrócić oczu. Pewnie wyglądał jak winowajca, bo dziewczyna się uśmiechnęła. Gdy wrócili Kuba z Tomkiem, już się poznali i wesoło rozmawiali.

Na widok chłopaków Kinga zaczęła się zbierać do domu. Wciągnęła przez głowę sukienkę. Na moment jej głowa zniknęła pod materiałem. Kuba wymienił z Marcinem porozumiewawcze spojrzenie, a Tomek pokazał kciuk w górę.

W następnej chwili sukienka opadła, Kinga poprawiła ją, zebrała swoje rzeczy, uśmiechnęła się do nich i odeszła.

— Dogonimy ją — powiedział Kuba i klepnął zastygłego Marcina po plecach.

— Kinga, zaczekaj! — ocknął się Marcin i zaczął wciągać dżinsy.
Nie żegnając się z kolegami, pobiegł za nią.
Do domu wrócił późno.

— Gdzie byłeś? Dlaczego nie odbierałeś telefonów? Ja i ojciec prawie oszaleliśmy… — rzuciła się na niego matka.

— Przepraszam, zapomniałem włączyć telefon po egzaminie. Żenię się — wybuchnął Marcin.

— Co? — powtórzyła matka.

— Żeni się. Dobra pora. Trzeci rok, dwadzieścia lat. Do końca studiów da nam wnuka — spokojnie powiedział ojciec.

— Nie, nie tak. Chciałem powiedzieć, że poznałem dziewczynę swoich marzeń i na pewno się z nią ożenię — pośpiesznie poprawił się Marcin.

— Więc dopiero ją poznałeś? — oburzyła się matka. — Władek, słyszałeś? — Matka bezradnie patrzyła to na syna, to na męża.

— Krysiu, uspokój się. Po prostu się zakochał. A zakochane głowy mają różne pomysły. Jest cały, zdrowy i szczęśliwy. Dość, wszyscy spać, jutro pogadamy — ojciec odprowadził opierającą się matkę do sypialni.

— Dzięki — krzyknął za ojcem Marcin.

Dwa tygodnie później przyprowadził Kingę do domu. Matka dowiedziała się, że mieszka w akademiku, i wydała wyrok — potrzebuje mieszkania i meldunku w Warszawie, tu nie pachnie miłością. Oczywiście powiedziała to, gdy Marcin wrócił, odprowadzając Kingę.

— Nie spodobała ci się? — zmartwił się Marcin.

— Ważne, że podoba się tobie — znowu go wsparł ojciec.

Ślub wzięli po Nowym Roku. Ojciec podarował im klucze do mieszkania.

— Dzięki. Nie spodziewałem się — ucieszył się Marcin. — Skąd?

— To moje mieszkanie. Wynajmowaliśmy je. Remont już zacząłem, resztę zrobisz sam. — Ojciec objął Marcina…

***

Zasnął dopiero nad ranem, a gdy się obudził, zobaczył Kingę z walizką.

— Przepraszam, jednak cię obudziłam — powiedziała i wyszła do przedpokoju.

Wszystkie wczorajsze wydarzenia runęły na Marcina lawiną. Tak bardzo chciał ją zatrzymać… Drgnął, gdy drzwi za nią się zatrzasnęły. Myślał, że wróci za dzień czy dwa. Ale Kinga nie wróciła, nie dzwoniła. Jej klucze samotnie leżały na półce w przedpokoju.

Z każdym dniem tęsknił za nią coraz bardziej i był gotów jej wybaczyć, byleby wróciła. Dzwonił, ale nie odbierała lub telefon był wyłączony. Pewnego dnia ją złapał, ale wyszła z uczelni w objęciach innego. Marcin ledwo zdążył schować się za drzewem.

Nie chciało mu się wracać do pustego mieszkania.Zrozumiał wreszcie, że prawdziwe szczęście nie tkwi w przeszłości, ale w chwili obecnej – z uśmiechem otworzył drzwi do mieszkania, gdzie czekała na niego Zosia i ich wspólna przyszłość.