Bez względu na to, ile razy prosiłem swoją teściową, by nie odwiedzała nas późno w nocy, wciąż mnie nie słucha.

Nieważne, ile razy prosiłam teściową, żeby nie przychodziła późno, i tak nie słuchała. Z jakiegoś niepojętego powodu uważa, że ma prawo wpaść do naszego domu bez zapowiedzi. Nasz synek ma rok. Wprowadziliśmy już pewną rutynę jeśli nie zasypia o 20:00, wolego wcale nie kłaść go do łóżka, bo wtedy czeka nas dwugodzinny koszmar.

Rozmowy z teściową nie mają sensu. Ile razy ją proszę, żeby nie przychodziła po zmroku, ona nie słucha. Nie łapie, że odwiedzanie rocznego wnuka tak późno to zła myśl.

Pracuję do późna tłumaczy. Wpada na pół godziny, bawi się z maluchem, wywołuje śmiech, potem podnosi go na kolana, a ja spędzam resztę nocy na ganianiu go do łóżka. Później znowu płacze i krzyczy.

Co robić?

Dzisiaj zaczęłam kłaść dziecko do łóżka jak zwykle. Mąż i ja wybraliśmy film, który mieliśmy obejrzeć, gdy nagle zadzwonił dzwonek. Mąż otworzył drzwi i zobaczył swoją mamę Zofię.

Trudno opisać, co wtedy poczułam. Byłam wściekła. Wściekła. Syn właśnie miał ząbkowanie i był niespokojny, więc każda chwila ciszy była na wagę złota. Próbowałam się uspokoić trzeba zachować spokój, w końcu to matka mojego męża.

Udając ból, trąciłam się po policzku i krzyczałam:
Przyszłaś w niewłaściwym momencie! Boli mnie ząb, nie mogę tego znieść. Nie chcę iść sama do dentysty. Zostań jeszcze trochę z maluchem, a potem zaraz wyjdziemy.

Mąż nic nie rozumiał. Szybko się ubrał i wyszliśmy z domu.

Co to za scena? zapytał mąż.
Przynajmniej możemy gdzieś pójść w dwójkę. I nie zapomnij wyłączyć telefonu! odparłam.

Wróciliśmy po północy. Teściowa musiała wziąć taksówkę. Dziecko leżało w małym łóżeczku, a wokół leżały brudne pieluchy i ubranka. Zabawki, smoczki, grzechotki jedno wielkie artystyczne popłoch. Wszystko było rozrzucone po całym pokoju.

Zofia wyglądała na wyczerpaną. Makijaż rozmazany, a spódnica poplamiona dziecięcą kupa. Od tamtej pory przychodzi do nas rzadziej i już nie tak późno.