BEZ SERCA… Klawdia powraca do domu po wizycie u ulubionej fryzjerki, mimo ukończonych 68 lat, regu…

BEZ DUSZY

Klaudia Wiśniewska wróciła do domu. Właśnie była u fryzjera; niezależnie od swojego wieku, niedawno skończyła 68 lat, regularnie rozpieszczała się wizytami u swojej ulubionej mistrzyni. Klaudia poprawiała sobie fryzurę, dbała o paznokcie te proste zabiegi poprawiały jej humor i dodawały energii na resztę dnia.

Klaudka, jakaś twoja krewniaczka do ciebie przychodziła oznajmił jej mąż Jerzy.
Znowu ktoś z rodziny? Ja już nie mam żadnych krewnych. Pewnie jakaś piąta woda po kisielu Na pewno przyszła czegoś żebrać. Trzeba było mówić, że wyjechałam na koniec świata burknęła z przekąsem Klaudia.
Po co od razu kłamać? Wyglądała na kogoś z twojej rodziny, wysoka, dystyngowana, przypominała trochę teściową, pokój jej duszy. Nie sądzę, żeby coś chciała spokojnie odparł Jerzy. Porządnie ubrana, zachowanie miała bardzo kulturalne.

Jakieś czterdzieści minut później krewniaczka zadzwoniła do drzwi. Klaudia sama ją wpuściła. Faktycznie bardzo przypominała nieżyjącą już matkę, ubrana była elegancko, drogi płaszcz, skórzane kozaki, rękawiczki, kolczyki z maleńkimi brylantami Klaudia znała się na takich rzeczach.

Klaudia wpuściła gościa do kuchni, gdzie już czekał nakryty stół.
Skoro krewni, to się poznajmy. Jestem Klaudia, bez tych wszystkich oficjalności. Wydaje mi się, że jesteśmy w podobnym wieku. To mój mąż Jerzy. A pani z którego odgałęzienia rodziny? zapytała gospodyni.
Gość lekko się zmieszał, zarumienił się niemal.
Nazywam się Halina Halina Włodarczyk. Różnica wieku między nami jest nieduża. Ja skończyłam 50 lat dokładnie 12 czerwca. Czy ta data coś pani mówi?

Klaudia bladła z każdym słowem.
Widzę, że pani pamięta. Tak, jestem pani córką. Proszę się nie niepokoić niczego od pani nie oczekuję. Chciałam tylko zobaczyć swoją matkę. Przez całe życie nie rozumiałam, dlaczego mama mnie nie kochała. Właściwie już od ośmiu lat jej nie ma. Zawsze tylko tata dawał mi miłość. Taty nie stało od niedawna, dwa miesiące temu zmarł. Przed śmiercią powiedział mi o pani. Prosił, aby pani mu wybaczyła, jeśli może głos Haliny zadrżał.

Co ty do mnie mówisz? Ty masz córkę? zdumiony tym Jerzy nie wiedział, na co patrzeć.
Najwyraźniej mam odparła Klaudia. Później ci wszystko wyjaśnię.

Więc jesteś moją córką? Świetnie! Obejrzałaś mnie? Jeśli myślisz, że będę żałować i błagać o przebaczenie, to się mylisz. W niczym nie jestem winna odpowiedziała chłodno Klaudia. Mam nadzieję, że ojciec wszystko ci wytłumaczył. Jeśli liczysz na to, że odezwą się we mnie jakieś matczyne uczucia, nawet o milimetr niestety, nie. Przepraszam.

Czy mogłabym jeszcze kiedyś panią odwiedzić? Mieszkam tuż pod Warszawą. Dom mamy wielki, dwupiętrowy. Moglibyście z mężem wpaść do nas. Może przyzwyczai się pani do myśli, że jednak jestem Przywiozłam pani zdjęcia wnuka i prawnuczki, może pani popatrzyłaby? zapytała cicho Halina.

Nie. Nie chcę. Nie przyjeżdżaj. Zapomnij o mnie. Żegnaj odparła ostro Klaudia.

Jerzy zamówił Halinie taksówkę i poszedł odprowadzić ją do furtki. Kiedy wrócił, stół był już uprzątnięty, a Klaudia siedziała spokojnie przed telewizorem.

Ale ci twardość charakteru Tobie to powinni armią dowodzić. Czy to możliwe, że nie masz duszy? Zawsze podejrzewałem, że jesteś okrutna i bezduszna, ale że aż tak Nigdy bym nie pomyślał powiedział z goryczą Jerzy.

Poznałeś mnie, kiedy miałam już 28 lat, prawda? No więc, kochany mężu, duszę wypruto mi o wiele wcześniej.
Jestem dziewczyną ze wsi, całe życie marzyłam, żeby wyrwać się do miasta. Dlatego uczyłam się najlepiej i jako jedyna z klasy poszłam na studia.
Miałam 17 lat, gdy poznałam Włodka. Kochałam go jak wariatka. Starszy o prawie 12 lat, ale nie robiło mi to różnicy. Po biednym dzieciństwie w małej miejscowości, wszystko w Warszawie, gdzie studiowałam, wydawało mi się jak bajka. Stypendium na nic nie wystarczało. Ciągle chodziłam głodna, więc zaproszenia Włodka do kawiarni, na lody były dla mnie jak święto.
On niczego mi nie obiecywał, ale byłam pewna, że przy takiej miłości na pewno zostanę jego żoną.
Kiedy pewnego wieczora zaprosił mnie na działkę, nie wahałam się ani chwili. Uważałam, że teraz już, po wszystkim, na pewno będę mu bliska. Spotkania na działce stały się codziennością. Niedługo nie dało się ukryć zaszłam w ciążę.
Powiedziałam Włodkowi. Był wniebowzięty, wydawało się. Ale kiedy zapytałam, kiedy się pobierzemy miałam już 18 lat, można do urzędu iść z wnioskiem

A czy ja obiecywałem, że cię poślubię? zapytał.
Nie obiecywałem i nie poślubię. Poza tym mam żonę odpowiedział spokojnie.
Ale co z dzieckiem? Co ze mną? pytałam zrozpaczona.
Ty? Młoda, zdrowa, idealnie śmiał się. W swoim instytucie weźmiesz urlop dziekański. Póki nie widać, ucz się, potem przyjmiemy cię do siebie.
Nie możemy sami mieć dziecka. Moja żona jest dużo starsza. Kiedy urodzisz, zabierzemy dziecko. Jak to wszystko załatwimy, to już nie twoja sprawa. Ja, chociaż młody, nie jestem bez znaczenia w urzędzie miasta. A żona ordynator w szpitalu miejskim. Więc o dziecko się nie martw. Po porodzie wrócisz na studia. I jeszcze ci zapłacimy.

Wtedy nikt jeszcze nie słyszał o macierzyństwie zastępczym. Może byłam pierwszą w kraju surogatką. Co miałam zrobić? Wracać na wieś i przynieść wstyd?
Do porodu mieszkałam w ich willi. Żona Włodka do mnie nie zaglądała chyba zazdrościła. Córeczkę urodziłam w ich domu, przywieźli położną, wszystko legalnie. Nie karmiłam piersią zabrali dziecko zaraz po porodzie. Nigdy już jej nie zobaczyłam. Po tygodniu grzecznie podziękowali i wyprosili. Włodek dał pieniądze.

Wróciłam na studia. Po studiach do fabryki. Dali mi pokój w zakładowym akademiku. Najpierw pracowałam jako majster, potem szefowa kontroli technicznej. Miałam wielu znajomych, ale nikt nie chciał się żenić aż pojawiłeś się ty. Wtedy miałam już 28 lat. Trochę się opierałam, ale czas był.

Resztę znasz. Dobrze nam było. Trzy samochody zmieniliśmy, dom pełen wszystkiego, działka wypielęgnowana. Każdego roku jeździliśmy na urlop. Nasza fabryka przetrwała lata dziewięćdziesiąte, bo traktory produkowali tylko w jednym dziale, a w innych nikt nie wiedział, co się dzieje. Do dziś fabryka otoczona jest drutem kolczastym i strażnicami.
Dostaliśmy wcześniejszą emeryturę. Wszystko mamy. Dzieci nie, i nie chcemy. Jak patrzę na dzisiejszą młodzież zakończyła swoją spowiedź Klaudia.

Słabo nam się żyło Ja cię kochałem. Całe życie próbowałem ogrzać twoje serce, nie udało się. Dobrze, że nie było dzieci. Ale przecież nie dałaś serca nawet kotu, czy psu. Siostra prosiła, żeby pomóc jej wnuczce na tydzień mieszkania nie pozwoliłaś.
Dzisiaj przyjechała twoja córka jak ją przyjęłaś? Córka! Twoja krew, a ty Gdybyśmy byli młodsi, chyba poprosiłbym o rozwód, ale teraz już za późno. Z tobą zawsze było zimno, bardzo zimno zakończył Jerzy.

Klaudia trochę się przestraszyła. Nigdy wcześniej mąż nie rozmawiał z nią w takim tonie.
Cały jej spokojny świat rozbiła ta córka.
Jerzy przeprowadził się na działkę. Od tamtej pory mieszka tam. Ma tam trzy psy, wzięte ze schroniska, i nie wiadomo ile kotów i kotek.
W domu bywa rzadko. Klaudia wie, że jeździ do jej córki Haliny, zna tam wszystkich, uwielbia prawnuczkę.

Zawsze był trochę zwariowany, tak już zostało. Niech żyje jak chce myślała Klaudia.
Nigdy nie pojawiła się w niej chęć poznania córki, wnuka czy prawnuczki.
Jeździ sama nad morze. Odpoczywa, nabiera sił i czuje się wyśmienicie.