BEZ SERCA… Klaudia Wasiliewna wróciła do domu. Odwiedziła fryzjera, jak zwykle, mimo swoich 68 l…

BEZ SERCA

Wracam dziś do domu po wizycie u fryzjera. Choć mam już swoje lata w końcu niedawno stuknęło mi 68 lubię regularnie sprawiać sobie drobne przyjemności, zadbać o włosy, paznokcie. Ten rytuał nastraja mnie optymistycznie i przywraca chęć do życia.

Klawciu, była u ciebie jakaś krewna. Powiedziałem, że wrócisz później. Obiecała jeszcze wpaść oznajmił mi mąż, Jerzy.

Jaka znowu krewna? Przecież wszyscy już dawno nie żyją… Znowu daleka rodzina, siódma woda po kisielu… Będzie czegoś chciała. Trzeba było powiedzieć jej, że wyjechałam na koniec świata odpowiedziałam niechętnie.

Oj, no po co kłamać? Wyglądała na kogoś z twojej rodziny, wysoka, postawna, trochę podobna do mojej teściowej, niech spoczywa w pokoju. Nie wydaje mi się, by przyszła żebrać. Ubrana z klasą, wyglądała na inteligentną kobietę próbował mnie uspokoić Jerzy.

Po około czterdziestu minutach znów dzwonek do drzwi. Sama ją wpuszczam. Rzeczywiście, wyjątkowo podobna do mojej zmarłej mamy, szykowna: markowy płaszcz, kozaki, rękawiczki, kolczyki z maleńkim diamentem. W takich sprawach znam się jak mało kto.

Zaprosiłam ją do stołu, przy którym już był podany obiad.

Skoro krewni, to się poznajmy. Jestem Klaudia, nie używam już nazwiska. Widzę, że jesteśmy podobne wiekiem. To mój mąż Jerzy, a ty z jakiej linii rodziny? spytałam.

Kobieta lekko się zakłopotała, nawet zaszła rumieńcem.

Jestem Halina… Halina Władysławówna. No, rzeczywiście, nie mamy dużej różnicy wieku. Skończyłam 50 lat 12 czerwca. Czy ta data coś pani mówi?

Poczułam, jak blednę.

Widzę, że pani rozpoznała. Tak, jestem pani córką. Proszę się nie martwić, nie przychodzę prosić o nic. Chciałam tylko zobaczyć swoją matkę. Całe życie nie rozumiałam, czemu mama mnie nie kochała. Zresztą, ona już od ośmiu lat nie żyje Zawsze kochał mnie tylko tata. Dwóch miesięcy temu zmarł… Tuż przed śmiercią opowiedział mi całą prawdę. Prosił, by mu pani wybaczyła, jeśli potrafi mówiła Halina, coraz bardziej podenerwowana.

Nie rozumiem Masz córkę? wykrztusił zaskoczony Jerzy.

Wynika na to, że mam. Potem ci wszystko wyjaśnię odpowiedziałam.

Więc jesteś moją córką? Doskonale! Zajrzałaś, zobaczyłaś, wystarczy. Jeśli liczysz, że będę się kajała i prosiła o przebaczenie, to nie. Nie czuję się winna. Mam nadzieję, że twój ojciec wszystko zdążył ci wyjaśnić. Nie licz na wybuchy matczynych uczuć. Przepraszam mówię chłodno Halinie.

Czy mogę kiedyś jeszcze przyjechać? Mieszkam tu niedaleko, w podwarszawskim Wilanowie. Mam duży, dwupiętrowy dom, wpadnijcie z mężem. Może przyzwyczaisz się do tej myśli, że jestem. Przywiozłam zdjęcia wnuka i prawnuczki, może chcesz zobaczyć? pyta ostrożnie Halina.

Nie chcę. Nie przyjeżdżaj. Zapomnij o mnie. Żegnaj mówię stanowczo.

Jerzy zamówił Halinie taksówkę i poszedł ją odprowadzić. Wrócił, gdy już posprzątałam ze stołu i spokojnie oglądałam telewizję.

Co za hart ducha! Powinnaś dowodzić armią. Naprawdę nie masz serca? Zawsze podejrzewałem, że jesteś bezwzględna, ale nie do tego stopnia powiedział mąż z żalem.

Poznałeś mnie, gdy miałam 28 lat, zgadza się? Ale duszę ze mnie wyrwano o wiele wcześniej. Całe życie byłam wiejską dziewczyną, marzyłam, by wyrwać się do miasta. Uczyłam się najlepiej, jako jedyna w klasie dostałam się na studia.

Miałam siedemnaście lat, gdy spotkałam Władka. Kochałam go szaleńczo. Był starszy prawie o dwanaście lat, ale mi to nie przeszkadzało. Po biednym dzieciństwie miasto, w którym studiowałam, wydawało się bajką. Stypendium starczało na niewiele. Ciągle byłam głodna, rozkoszowałam się więc każdym zaproszeniem na kawę czy na lody.

Nic nie obiecywał, ale byłam przekonana, że z taką miłością musi mnie poślubić.

Gdy któregoś wieczoru zaprosił mnie na działkę, poszłam bez wahania. Byłam pewna, że po tym, co się wydarzyło, zwiążemy się już na stałe. Regularnie spotykaliśmy się na jego działce. Niedługo okazało się, że będę miała dziecko.

Powiedziałam o tym Władkowi. Był wniebowzięty. Ponieważ mój stan miał się niebawem wydać, sama spytałam go, kiedy się pobierzemy. Skończyłam już 18 lat, można było składać papiery do urzędu.

A czy ja ci kiedyś obiecywałem ślub? odpowiedział pytaniem na pytanie.

Nie obiecywałem, nie zamierzam się żenić. Zresztą, mam żonę dodał spokojnie.

Ale… co z dzieckiem? Ze mną?

Co z tobą? Jesteś młoda, zdrowa, mogliby z ciebie rzeźbić młodzieżową atletkę. Na uczelni weźmiesz urlop dziekański. Na razie ucz się, jak nic nie widać, a potem przygarnie cię moja żona. Nam nie udaje się mieć dzieci. Może dlatego, że żona dużo starsza. Jak tylko urodzisz, zabierzemy dziecko. To jak będzie to załatwione, nie twoja sprawa. Mam dobre stanowisko w urzędzie miasta, a żona jest ordynatorem w szpitalu. O dziecko nie masz się co martwić. Po porodzie odpoczniesz i wrócisz na studia. Zapłacimy ci jeszcze.

Wtedy nikt w Polsce nie słyszał o surogatkach. Byłam pewnie jedną z pierwszych w kraju. Co miałam zrobić? Wrócić na wieś, przynieść rodzinie wstyd?

Przed porodem mieszkałam w ich willi. Władkowa żona do mnie nie zaglądała, chyba była zazdrosna. Córeczkę urodziłam w domu, sprowadzili położną, wszystko w porządku. Nie karmiłam jej, zabrali dziewczynkę od razu. Nie widziałam jej już nigdy. Po tygodniu grzecznie mnie pożegnali. Władek przekazał mi pieniądze.

Wróciłam na uczelnię. Po ukończeniu studiów zatrudniłam się w fabryce, dostałam lokum w hotelu pracowniczym. Pracowałam najpierw jako majster, potem starszy specjalista kontroli jakości.

Zawsze miałam sporo znajomych, ale nikt mnie na poważnie nie zaprosił do ślubu, aż pojawiłeś się ty. Miałam już 28 lat, nie chciałam wyjść znowu za mąż, ale tak trzeba było.

Dalej już wiesz. Wiodło nam się dobrze, zmieniliśmy trzy samochody, dom pełen dostatku, działka zadbana. Co roku jeździliśmy na wakacje. Nasza fabryka przetrwała trudne lata 90., bo robiliśmy specjalistyczne części do traktorów, tylko nasz dział. Do dziś zakład ogrodzony drutem kolczastym, ze strażnicami.

Poszliśmy na wcześniejszą emeryturę. Mamy wszystko. Dzieci brak i dobrze. Jak patrzę, jakie dziś dzieci… zakończyłam swoją spowiedź.

Marnie nam się żyło. Kochałem cię. Całe życie próbowałem ogrzać twoje serce i nigdy nie zdołałem. No dobrze, dzieci nie było, ale ty nawet kota, psa nie potrafiłaś pożałować. Siostra prosiła, żebyś pomogła bratanicy nawet na tydzień jej nie wpuściłaś.

Dziś przyjechała do ciebie córka. Jak ją potraktowałaś? Córka! Twoja krew. Gdybym był młodszy, już dawno bym wystąpił o rozwód, ale już za późno. Zimno przy tobie, bardzo zimno skwitował wkurzony Jerzy.

Serce lekko mi zadrżało nigdy jeszcze nie mówił do mnie tak ostro.

Cały spokój mojego życia zakłóciła ta córka.

Jerzy przeprowadził się na działkę. Od lat już tam mieszka. Opiekuje się trzema psami, które przygarnął wszystkie są porzucone. Kotów nikt już nie liczy.

W domu jest rzadko. Wiem, że jeździ do mojej córki Haliny, wszystkich już tam zna, uwielbia prawnuczkę.

Zawsze był dziwak, zostanie nim na zawsze. Niech żyje jak chce myślę.

Nie pojawiła się we mnie chęć, by bliżej poznać córkę, wnuka czy prawnuczkę.

Samotnie jeżdżę nad Bałtyk. Wypoczywam, zbieram siły i czuję się wyśmienicie.

Nauka na przyszłość? Czasem cena, którą się płaci za święty spokój, jest naprawdę wysoka i zostaje się samemu, nawet jeśli wokół jest pełna lodówka i pieniądze na koncie. Najważniejsze jest serce, a ja je zgubiłem wiele lat temu.