Bez dobrych rad Do Sashy przyszła wiadomość w Messengerze – zdjęcie kartki w kratkę, niebieski dług…

Bez pouczeń

Do Szymona przyszła wiadomość przez komunikator zdjęcie kartki w kratkę. Niebieski długopis, staranny pochylony charakter pisma, na dole podpis: Twój dziadek, Karol. Obok krótka wiadomość od mamy: On teraz tak pisze. Jak nie chcesz, nie musisz odpisywać.

Szymon przewinął zdjęcie, powiększył, żeby rozczytać rzędy liter.

Szymek, cześć.

Piszę do ciebie z kuchni. Mam tu nowego przyjaciela glukometr. Od rana gada, jak za dużo chleba. Lekarz kazał więcej spacerować, ale gdzie ja będę chodził, skoro wszyscy moi na cmentarzu, a ty w tym swoim Gdańsku. No to postanowiłem przechadzać się w myślach.

Dzisiaj na przykład przypomniałem sobie, jak w siedemdziesiątym dziewiątym z chłopakami rozładowywaliśmy wagony na stacji. Płacili grosze, ale można było podprowadzić ze dwa skrzynki jabłek. Skrzynki drewniane, z metalowymi uchwytami po bokach. Jabłka kwaśne, zielone, ale i tak święto. Jedliśmy je na miejscu, na nasypie, siedząc na workach z cementem. Ręce szare, paznokcie w pyle, a w zębach piach zgrzytał. A i tak było pysznie.

I właściwie nic z tego nie wynika. Chyba tylko to sobie przypomniałem. Nie myśl, że zamierzam cię uczyć życia. Ty masz swoją sprawę, ja swoje wyniki.

Jak będziesz chciał, napisz, jak tam z pogodą i z sesją.

Twój dziadek Karol.

Szymon się uśmiechnął. Glukometr, wyniki. Na dole notka od komunikatora: Wysłano godzinę temu. Już próbował zadzwonić do mamy, nie odebrała. Czyli naprawdę teraz tak.

Przejrzał czat. Ostatnie wiadomości od dziadka były sprzed roku: krótkie nagrania z życzeniami i jedno jak tam studia. Wtedy Szymon odpisał tylko emotikonem i się nie odezwał.

Teraz długo patrzył na zdjęcie kratkowanej kartki, po czym otworzył okno odpowiedzi.

Dziadku, cześć. Pogoda trzy na plusie i mokro. Sesja wkrótce. Jabłka teraz po sześć złotych za kilo. Z jabłkami u nas słabo.

Szymon.

Pomyślał chwilę, wykasował Szymon, napisał po prostu Wnuk Szymon. i wysłał.

Parę dni później mama przesłała nowe zdjęcie.

Szymku, dzień dobry.

Dostałem twój list, przeczytałem trzy razy. Postanowiłem odpowiedzieć porządnie. Pogoda u nas podobna jak u ciebie, tylko bez tych twoich modnych kałuż. Rano śnieg, w południe woda, wieczorem skorupa lodu. Już parę razy ledwo się nie wywróciłem, ale pewnie jeszcze nie moja kolej.

Jak już o jabłkach mowa. Opowiem ci o swojej pierwszej prawdziwej pracy. Miałem dwadzieścia lat, zatrudniłem się w fabryce. Robiliśmy części do wind. Było głośno, cały czas coś łomotało, w powietrzu pył. Spodnie robocze miałem szare, nie do dopranięcia, ile by się nie prało. Palce ciągle zadzierane, paznokcie tłuste od oleju. Ale byłem dumny, że mam przepustkę i wchodzę przez portiernię jak dorosły.

Najlepszy był nie zarobek, tylko obiad. W stołówce nalewali barszcz do ciężkich talerzy, a jak przyszedłeś wcześniej, można było wziąć dwa kawałki chleba. Siedzieliśmy z chłopakami przy jednym stole i milczeliśmy. Nie dlatego, że nie było o czym gadać, tylko po prostu brakowało nam siły. Łyżka w ręku cięższa od klucza.

Pewnie siedzisz teraz przy laptopie i myślisz, że to wszystko prehistoria. Ja sobie myślę byłem wtedy szczęśliwy, czy po prostu nie miałem czasu się zastanawiać.

Co ty robisz oprócz tej swojej sesji? Pracujesz gdzieś? Albo może teraz już nikt nie pracuje, tylko wymyślają start-upy?

Dziadek Karol.

Szymon przeczytał to stojąc w kolejce po kebab. Ludzie dookoła się przekrzykiwali, słychać było promocje z głośnika przy kasie. Przyłapał się na tym, że czyta drugi raz o barszczu i ciężkich talerzach.

Szybko napisał odpowiedź, oparty o blat.

Dziadku, cześć.

Dorabiam jako kurier. Roznoszę jedzenie, czasem dokumenty. Przepustki nie mam, tylko aplikacja, która się wiecznie zawiesza. Ale też czasem muszę coś zjeść w biegu. W pracy, nie że podkradam, po prostu nie zdążam do domu. Biorę coś taniego, jem na klatce albo w samochodzie kumpla. Też w milczeniu.

Jeśli chodzi o szczęście nie wiem. Też nie mam czasu myśleć.

Ale barszcz w stołówce brzmi nieźle.

Wnuk Szymon.

Chciał dopisać o start-upach, ale uznał, że to za dużo tłumaczenia. Dziadek sobie dopowie.

Następny list był zaskakująco krótki.

Szymku, cześć.

Kurier to poważnie brzmi. Od razu cię widzę inaczej. Nie jak chłopaka przy komputerze, tylko jak kogoś w sneakersach, kto ciągle się spieszy.

Skoro już napisałeś o pracy, ja opowiem, jak dorabiałem na budowie. To było między zmianami w fabryce, jak brakowało pieniędzy. Dźwigaliśmy cegły na piąte piętro po sztywnych schodach. Pył wciskał się wszędzie do nosa, oczu, uszu. Wieczorem w domu, wyciągałem buty, a z nich wysypywał się piach. Babcia twoja krzyczała, że jej całą podłogę wybrudziłem.

Najdziwniejsze, że nie pamiętam zmęczenia, tylko jedną rzecz. Na tej budowie pracował facet, wszyscy mówili na niego Stasiek. Zawsze przychodził wcześniej, siadał na odwróconym wiadrze i obierał ziemniaki scyzorykiem. Wrzucał je do starego garnka z domu. W przerwie stawiał garnek na kuchence i po całym piętrze rozchodził się zapach gotowanych kartofli. Jedliśmy je rękami, posypywaliśmy solą z papierowej torebki. I wtedy wydawało mi się, że nic smaczniejszego nie ma.

Teraz siedzę w kuchni, patrzę na siatkę ziemniaków z supermarketu i myślę, że już nie te same. Może to nie kwestia kartofli, a wieku.

Co jesz, kiedy padniesz ze zmęczenia? Nie z dostawy, tylko naprawdę.

Dziadek Karol.

Szymon nie odpowiedział od razu. Pomyślał, co tu właściwie napisać o naprawdę. Przypomniała mu się zeszła zima po dwunastogodzinnej zmianie kupił w całodobowym sklepie pierogi, ugotował je w akademikowej kuchni w starym garnku, w którym wcześniej ktoś gotował parówki. Pierogi się rozwaliły, woda zrobiła się szara, ale zjadł wszystko, stojąc przy oknie, bo nie było stołu.

Po dwóch dniach napisał.

Dziadku, cześć.

Jak jestem padnięty, najczęściej jem jajecznicę. Dwa-trzy jajka, czasem z kiełbasą. Patelnia u nas wygląda strasznie, ale smaży. W akademiku nie ma Staśka, za to jest sąsiad, co wiecznie coś przypala i klnie.

Dużo piszesz o jedzeniu. Wtedy byłeś głodny czy teraz?

Wnuk Szymon.

Zaraz po wysłaniu pożałował końcówki. Wydawała się zbyt bezpośrednia. Ale już było za późno.

Odpowiedź przyszła szybciej niż zwykle.

Szymek.

Dobre pytanie z tym głodem. Wtedy byłem młody i wiecznie głodny. I nie chodzi tylko o zupę i kartofle. Chciałem motor, nowe buty, własny pokój, żeby nie słuchać jak ojciec kaszle nocą. Chciałem, żeby mnie szanowali. Żebym wchodził do sklepu i nie liczył drobniaków. Żeby dziewczyny patrzyły, nie przechodziły obojętnie.

Teraz jem normalnie. Lekarz twierdzi, że nawet za dobrze. Pamiętam o jedzeniu, bo to można poczuć i opisać. Łatwiej napisać o smaku zupy niż o wstydzie.

Skoro już zapytałeś, opowiem jedną historię. Ale bez morału, jak wolisz.

Miałem 23 lata. Chodziłem już wtedy z twoją przyszłą babcią, ale było krucho. W fabryce ogłosili, że szukają ludzi do ekipy na północ. Płacili sporo, można było w rok czy dwa uskładać na samochód. Nakręciłem się na to. Już widziałem, jak wracam, kupuję sobie dużego poloneza i jeżdżę z nią po mieście.

Ale babcia nie chciała ruszać się z Gdańska. Miała tu chorą mamę, pracę, znajomych. Powiedziała, że nie wytrzyma ciemności i zimna. Ja jej wygarnąłem, że mnie ściąga w dół. Że jak kocha, powinna mnie wspierać. Powiedziałem ostrzej, ale nie będę cytował.

Pojechałem sam. Po pół roku przestaliśmy pisać. Wróciłem po dwóch latach z pieniędzmi i samochodem. Ona zdążyła wyjść za innego. Długo wszystkim powtarzałem, że ona mnie zdradziła. Że to dla niej, a ona

Ale naprawdę wybrałem kasę i blachę, nie człowieka. Długo grałem, że to była jedyna słuszna decyzja.

O taki miałem apetyt.

Zapytałeś, co czułem. Wtedy czułem się ważny i słuszny. Potem przez lata udawałem, że nie czuję nic.

Jak nie chcesz odpisywać, rozumiem. Wiem, że masz na głowie inne sprawy niż staruszkowy pamiętnik.

Dziadek Karol.

Szymon przeczytał kilka razy. Słowo wstyd uwierało go jak haczyk. Szukał między wierszami usprawiedliwienia, ale dziadek go nie dawał.

Otworzył kolejną wiadomość, wpisał Czy żałujesz, skasował. Napisał: A gdybyś został?, znowu skasował. Ostatecznie wysłał coś zupełnie innego.

Dziadku, cześć.

Dzięki, że to opisałeś. Nie wiem, co powiedzieć. U nas w rodzinie o babci opowiada się, jakby zawsze była właśnie babcią, bez opcji na inne życie.

Nie oceniam cię. Też ostatnio wybrałem pracę zamiast człowieka. Miałem dziewczynę. Tyle że wtedy zaczęły się lepsze zmiany w rozwozach. Cały czas byłem w pracy. Ona mówiła, że już mnie nie widuje, że wiecznie jestem w telefonie, że zmęczony jestem i się złoszczę. Tłumaczyłem, że trzeba przeczekać, zaraz będzie lepiej.

Ona w końcu się zmęczyła i przestała czekać. Ja powiedziałem, że to jej problem. Też powiedziałem ostrzej, ale nie będę cytował.

Teraz, gdy wracam do akademika o jedenastej w nocy i smażę sobie jajka, czasem myślę, że postawiłem na kasę i kurierską aplikację zamiast na człowieka. I też udaję, że to jedyny słuszny wybór.

Może to rodzinne.

Szymon.

Tym razem list od dziadka był już na kartce w linie. Mama nagrała na głosówkę, że zeszyt się skończył.

Szymku.

Z tym »rodzinnym« to powiedziałeś w punkt. U nas łatwo wszystko zwalać na geny. Pije bo dziad pił. Krzyczy bo babcia była surowa. A prawda taka, że za każdym razem decydujesz sam. Tylko często łatwiej udawać, że to dziedziczne.

Gdy wróciłem z północy, myślałem, że mam nowe życie. Samochód, pokój w akademiku, trochę pieniędzy. A wieczorem siadałem na łóżku i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Koledzy się rozjechali, w fabryce już inni ludzie, w domu czekał tylko kurz i stary radioodbiornik.

Raz podjechałem pod blok, gdzie mieszkała twoja niedoszła babcia. Stałem po drugiej stronie ulicy, patrzyłem na okna. W jednym światło, w drugim ciemno. Stałem tak, aż zmarzłem. W końcu zobaczyłem, jak wychodzi z wózkiem. Obok facet, trzymał ją pod rękę. O czymś rozmawiali, śmiali się. Schowałem się za drzewem, jak dzieciak. Patrzyłem, dopóki nie zniknęli za rogiem.

Dopiero wtedy dotarło do mnie, że nikt mnie nie zdradził. Każdy wybrał swoją drogę. Tylko do siebie przyznać się potrafiłem dopiero po dziesięciu latach.

Piszesz, że wybrałeś pracę zamiast dziewczyny. Może wybrałeś nie pracę, tylko siebie. Może teraz musisz najpierw stanąć na nogi, wyjść z długów, zanim zaczniesz chodzić do kina. To nie jest dobre ani złe. To po prostu fakt.

Wiesz co mnie najbardziej boli? Że prawie nigdy nie umiemy powiedzieć wprost: »teraz to jest dla mnie ważniejsze niż ty«. Zaczynamy wymyślać piękne słowa, potem wszyscy się obrażają.

Nie piszę tego, żebyś biegł ją odzyskiwać. Sam nie wiem, czy warto. Ale może, jak kiedyś staniesz pod cudzym oknem, zrozumiesz, że można było powiedzieć prościej.

Twój stary dziadek Karol.

Szymon siedział na parapecie na korytarzu akademika, telefon grzał mu rękę. Za oknem auta chlupały przez kałuże, ktoś palił na schodkach. W sąsiednim pokoju dudniła muzyka, niskie tony biły o ścianę.

Długo myślał, co napisać. Przed oczami stanął mu własny wieczór pod oknami byłej, kiedy już nie odbierała. Patrzył na zasłony, słup światła, myślał, że zaraz podejdzie do szyby, zobaczy go Nie podeszła.

Wysłał.

Dziadku, cześć.

Ja też stałem pod oknem. Też uciekłem, jak zobaczyłem, jak wychodzi z innym. On miał plecak, ona siatkę z bułkami. Śmiali się. Pomyślałem, że zostałem wykreślony z jej życia. A teraz, jak czytam ciebie, myślę, że może sam wyszedłem.

Ty zrozumiałeś to po dziesięciu latach. Mam nadzieję, że mi pójdzie szybciej.

Nie zamierzam za nią biegać. Ale przestanę już udawać, że mi wszystko jedno.

Wnuk Szymon.

Kolejna wiadomość była z innej beczki.

Szymku.

Pytałeś kiedyś o pieniądze. Nie odpowiadałem, bo nie wiedziałem, jak ugryźć. Teraz spróbuję.

W naszej rodzinie forsa była jak pogoda. Mówiło się o niej tylko, jak było bardzo źle, albo jak niespodziewanie dobrze. Twój tata, jak był mały, raz mnie zapytał, ile zarabiam. Wtedy akurat miałem dodatkową robotę, to było więcej niż zwykle. Z dumą powiedziałem ile. On wytrzeszczył oczy i mówi: »O, bogaty jesteś«. Zaśmiałem się: »A tam, żadna bogacizna«.

Parę lat później mnie zwolnili, zarobki spadły o połowę. Tata znowu zapytał ile teraz. Powiedziałem, a on: »Czemu tak mało? Gorzej pracujesz?«. Wtedy się wkurzyłem. Powiedziałem, że nic nie rozumie, że jest niewdzięczny. On po prostu próbował zrozumieć liczby.

Przez kolejne lata pamiętałem tę rozmowę i myślałem, że właśnie wtedy nauczyłem go, żeby ze mną o pieniądzach nie gadać. Dorósł, naprawdę nie pytał. Po cichu dorabiał, nosił paczki, naprawiał telewizory. A ja cały czas myślałem, że powinien sam się domyśleć, jak mi ciężko.

Z tobą nie chcę tego powtarzać. Więc powiem wprost. Emeryturę mam niewielką, ale na leki i jedzenie styknie. Na auto już nie uzbieram, i nie trzeba. Teraz zbieram tylko na nowe zęby, stare już nie dają rady.

A jak u ciebie? Dajesz radę? Nie tak, że ci będę wysyłał przelew i kupował skarpety. Po prostu chcę wiedzieć, że nie głodujesz i nie śpisz na podłodze.

Jak ci się głupio odpowiada, napisz po prostu »w porządku«, ja zrozumiem.

Dziadek Karol.

Szymon poczuł, jak ściska go w środku. Przypomniał sobie, jak pytał ojca, ile zarabia, i dostawał za odpowiedź dowcip albo zniecierpliwione dowiesz się później. Wyrósł z poczuciem, że pieniądze to wstydliwy temat.

Długo patrzył w ekran, potem napisał.

Dziadku, cześć.

Nie chodzę głodny i nie śpię na podłodze. Mam łóżko, z materacem, nie najlepszym, ale spoko. Za akademik płacę sam, tak się z tatą umówiliśmy. Czasem zalegam z opłatą, ale nikt mnie nie wyrzucał.

Na jedzenie wystarcza, jeśli nie kupuję głupot. Jak jest cienko, biorę więcej zmian, potem łażę jak zombie. Ale sam wybrałem.

Trochę mi głupio, że to ty pytasz, a ja nie mogę spytać ciebie wprost: »Dziadku, a tobie starcza?«. Ale sam już o tym napisałeś.

Tak szczerze, byłoby mi łatwiej, jakbyś po prostu napisał »wszystko gra« i nie tłumaczył. Ale wiem, że to ja się tak przyzwyczaiłem, że starsi nic nie mówią.

Dzięki, że napisałeś o pieniądzach.

Szymon.

Długo przekładał telefon w dłoniach, po czym dorzucił jeszcze jedną wiadomość:

Jak kiedyś będziesz czegoś bardzo potrzebował, a emerytura nie wystarczy napisz. Nie obiecuję, że pomogę, ale chociaż będę wiedział.

I wysłał, póki nie zmienił zdania.

Odpowiedź dziadka była najkrzywsza ze wszystkich litery uciekały, linie łamały się.

Szymku.

Przeczytałem to o »jakby brakło«. Najpierw chciałem napisać, że niczego nie potrzebuję. Że wszystko mam, że stary jestem i wystarczy mi tabletka. Potem chciałem zażartować, że jak mnie najdzie szalona ochota, poproszę cię o nowy motocykl.

Ale pomyślałem, że całe życie tylko udawałem twardziela, który wszystko sam załatwi. A na końcu zostałem staruszkiem, który boi się poprosić wnuka o drobiazg.

Więc powiem tak: Jak kiedyś naprawdę będę czegoś potrzebował, postaram się nie udawać, że nie warto. Na razie mam herbatę, chleb, tabletki i twoje listy. To nie patos po prostu lista.

Wiesz, kiedyś myślałem, że jesteśmy zupełnie inni. Ty z tymi swoimi jak to się zwie aplikacjami, ja z radioodbiornikiem. A teraz czytam cię i widzę, że podobieństw mamy sporo. Oboje nie lubimy prosić. Oboje udajemy, że nam obojętne, a to nieprawda.

Jak już tak szczerze do siebie, powiem ci coś, o czym w rodzinie nikt nie mówi. Ciekaw jestem, co o tym pomyślisz.

Kiedy urodził się twój tata, nie byłem gotów. Dopiero co zacząłem nową pracę, dostaliśmy pokój w akademiku i myślałem, że od teraz będzie lekko. Tu nagle dziecko. Krzyk, pieluchy, nieprzespane noce. Wracałem z nocnej zmiany, a on krzyczał. Złościłem się. Raz tak się wściekłem, że rzuciłem butelką o ścianę. Mleko rozlało się po podłodze. Twoja babcia płakała, dzieciak wrzeszczał, ja myślałem, żeby wyjść i nie wracać.

Nie wyszedłem. Ale przez lata udawałem, że to tylko nerwy. W rzeczywistości byłem bardzo blisko, żeby odejść. Gdybym to zrobił, nie czytałbyś tych listów.

Nie wiem, czy musisz to wiedzieć. Może po to, byś zobaczył, że twój dziadek nie jest bohaterem. Jestem zwyczajnym facetem, który czasem chciał zwiać i zniknąć.

Chcesz przestać pisać po tym, zrozumiem.

Dziadek Karol.

Szymon czytał, ściskało go to w żołądku i robiło się zimno, gorąco. Dziadek nigdy nie był w jego oczach nikim innym, jak ciepłym kocem i zapachem mandarynek pod choinką. Teraz zobaczył w nim starego faceta w pokoju akademika, dziecko, płacz, mleko na ziemi.

Przypomniało mu się, jak zeszłego lata w pracy w kolonii tak się wydarł na jednego dzieciaka, że tamten z płaczem pobiegł do wychowawcy. Potem całą noc nie mógł zasnąć, myśląc, że nie powinien mieć dzieci.

Długo siedział nad pustym oknem wiadomości. Palce napisały same z siebie: Nie jesteś potworem. Skasował. I tak cię kocham. Skasował, aż mu się zrobiło głupio.

W końcu wysłał:

Dziadku, cześć.

Nie przestanę pisać. Nie wiem, co się mówi na takie rzeczy. U nas w domu się o takich sprawach nie gada. O krzyku, o chęci zwiewania. U nas się milczy albo żartuje.

Ja zeszłego lata pracowałem w kolonii. Był jeden chłopak, wiecznie płakał i chciał do domu. W końcu wrzasnąłem na niego tak, że sam się siebie wystraszyłem. Całą noc myślałem, że jestem kiepskim człowiekiem i nie powinienem mieć dzieci.

To, co napisałeś, nie czyni cię gorszym. Czyni cię prawdziwym.

Nie wiem, czy kiedykolwiek potrafię tak szczerze opowiedzieć swojemu dziecku, jeśli je będę miał. Ale może chociaż przestanę udawać, że mam zawsze rację.

Dzięki, że wtedy nie wyszedłeś.

Szymon.

Kliknął wyślij i po raz pierwszy złapał się na tym, że czeka na odpowiedź, nie z grzeczności, ale bo naprawdę to jego.

Odpowiedź przyszła za dwa dni. Tym razem mama już nie przysłała zdjęcia, tylko napisała: Ogarnął dyktafon, ale prosił, żebym cię nie wystraszyła. Przepisałam.

Na ekranie nowe zdjęcie kartka w linie.

Szymku.

Czytałem twój list i myślę, że jesteś już odważniejszy, niż ja byłem w twoim wieku. Ty przynajmniej przyznajesz, że się boisz. Ja wtedy udawałem twardziela, a potem tłukłem meble.

Nie wiem, czy zostaniesz dobrym ojcem. I ty tego nie wiesz. Tego się nie wie, to się wychodzi z czasem. Ale już samo to pytanie dużo mówi.

Napisałeś, że jestem »żywy«. To pewnie największy komplement. Zwykle mówią o mnie »uparty«, »zrzędliwy«, »trudny«. A żywy to nikt już dawno nie powiedział.

No i w ten deseń jeśli kiedyś ci się znudzę moimi wspomnieniami, powiedz wprost. Mogę pisać rzadziej, tylko na święta. Ważne, żebym nie zadusił cię swoim minionym życiem.

I jeszcze jedno. Gdybyś kiedyś chciał po prostu wpaść, bez powodu będę w domu. Mam wolny taboret i czystą szklankę. To sprawdziłem.

Twój dziadek Karol.

Szymon uśmiechnął się przy fragmencie o szklance. Wyobraził sobie kuchnię, taboret, glukometr na stole, ziemniaki przy kaloryferze.

Odpalił aparat, sfotografował swoją kuchnię w akademiku. Na zdjęciu: zlew z naczyniami, patelnia, którą nazywał straszną, paczka jajek, czajnik, dwie szklanki jedna z odpryśniętym brzegiem. Na parapecie słoik z widelcami.

Wysłał dziadkowi zdjęcie i dopisał:

Dziadku, cześć.

To moja kuchnia. Taborety mam dwa, szklanek też jest. Jakbyś kiedyś chciał po prostu wpaść, to też będę w domu. No, prawie w domu.

Nie jesteś nachalny. Czasem nie wiem, co odpisać, ale to nie znaczy, że nie czytam.

Jak chcesz, napisz o czymś, co nie jest o pracy ani o jedzeniu. O czymś, czego nigdy nikomu nie mówiłeś, bo nie miałeś komu.

S.

Wysłał i dopiero poczuł, że właśnie zapytał dorosłego o coś, czego w rodzinie nie pyta się nigdy.

Telefon odłożył na blat, ekran przygasł. Na kuchence cicho skwierczała jajecznica. W pokoju za ścianą ktoś się śmiał. Szymon przerzucił jajka, zgasił gaz i usiadł na taborecie, wyobrażając sobie, że kiedyś naprzeciw niego na takim samym taborecie siądzie dziadek, weźmie szklankę i zacznie opowiadać historie już nie na papierze, a na żywo.

Nie wiedział, czy dziadek naprawdę kiedyś przyjedzie, ani co będzie dalej. Ale od myśli, że ma człowieka, któremu może wysłać zdjęcie swojej brudnej kuchni i zapytać a ty jak?, zrobiło mu się spokojnie i trochę ciasno w piersi.

Wziął telefon, otworzył czat i po prostu przejrzał listę wiadomości. Kratki, linie, swoje lakoniczne S.. Potem położył go ekranem w dół, żeby niczego nie przegapić, gdyby przyszła nowa wiadomość.

Jajecznica wystygła, ale zjadł ją do końca, bez pośpiechu, jakby dzielił ją z kimś jeszcze.

Słów kocham nigdy między nimi nie padło. Ale między wierszami już coś było i na razie im to wystarczało.