Będziemy żyć dla siebie nawzajem Po śmierci mamy Ewy, Marek powoli doszedł do siebie – mama w ostatnim czasie leżała w szpitalu, właśnie tam odeszła. Wcześniej przebywała w swoim domu obok, Marek oraz jego żona Vera na zmianę się nią opiekowali. Mimo że proponowali mamie przeprowadzkę, ta za nic w świecie nie chciała się ruszyć ze swojego miejsca. – Synku, tutaj zmarł twój tata, i ja też tu umrę. Tak mi łatwiej – płakała, a on nie potrafił się jej sprzeciwić. Byłoby im łatwiej, gdyby mama leżała u nich, ale z drugiej strony nie chcieli, żeby trzynastoletnia córka Kasia patrzyła, jak babcia gaśnie. Marek pracował na zmiany, Vera była nauczycielką w podstawówce – zawsze więc byli w pobliżu mamy, nawet nocowali na zmianę u niej w domu. – Mamo, czy babcia długo jeszcze pożyje? – pytała Kasia. – Szkoda mi jej, jest taka dobra. – Nie wiem, córeczko, ale kiedyś to przyjdzie, takie życie… Stan babci się pogorszył, zabrano ją do szpitala. Marek miał młodszą siostrę, Ritę, jej syn Antoś większość czasu był pod opieką babci i Very; sama Rita wiecznie „w delegacjach”. Po rozwodzie z mężem nie chciała zajmować się mamą, wiedziała, że brat z żoną się nią opiekują. Rita była zupełnym przeciwieństwem brata – ostra, bezwzględna, kłótliwa. Trzy dni po przewiezieniu do szpitala mama Marka i Rity zmarła. Po pogrzebie postanowili sprzedać jej dom – kto się nim zajmie, popadnie w ruinę. Mama dawno przepisała dom na syna, z córką miały złe relacje. Rita o tym wiedziała i z matką nie rozmawiała. Po sprzedaży domu Vera nalegała: – Jak tylko dostaniesz pieniądze, podziel je na pół z Ritą. – Ale u niej wszystko gra, była teściowa zostawiła jej mieszkanie, a sama przehula te pieniądze – bronił się Marek. – To nie istotne, Marek. Będziesz mieć czyste sumienie, a ona nie będzie po ludziach opowiadać, jak nas rozdzielili. Marek się zgodził, przekazał siostrze połowę kwoty. Zamiast podziękowania usłyszał: – To wszystko? A gdzie reszta? Czas płynął, Kasia miała już piętnaście lat, kiedy spotkało ich kolejne nieszczęście – Vera zachorowała. Wcześniej czuła się zmęczona, ale zrzucała to na pracę w szkole. Pewnego dnia zemdlała na podwórku. Po badaniach lekarz przekazał Markowi tragiczną wiadomość – nowotwór, już za późno, by cokolwiek zrobić. Wkrótce Vera leżała w domu, Marek i Kasia opiekowali się nią jak umieli, ale choroba postępowała. Marek nauczył się robić zastrzyki, wziął urlop. Potem wrócił do pracy na zmiany, a Kasia po szkole karmiła mamę, myła, robiła co mogła. Pewnego dnia przyszła Rita. – Marek, popsuta pralka, naprawisz? Obiecał, naprawił ją następnego dnia. – Może czasem byś wpadła do nas, pomogła Kasi przy mamie – prosił. – Znasz Verę dobrze, opiekowała się twoim Antosiem, mieszkanie ci wywalczyła, gdy chciał cię były mąż ograbić… – Daj spokój, tamte czasy minęły – odparła Rita lodowato. – Mi wystarczy, że kiedyś jej dałam złoty pierścionek i sama mi go zwróciła. – Tylko ona ci go oddała, a ty zadowolona zabrałaś z powrotem… – Tak, bo mogłam. Co innego pilnować dziecka, a co innego siedzieć przy umierającej. Nie mam zamiaru, nie chcę. Marek po tych słowach zamknął temat siostry. Vera słabła, aż któregoś dnia Kasia zobaczyła wracającego ojca i wybiegła na spotkanie. – Tato, mamie bardzo źle. Nie je, leży tyłem do nas, nie mówi nic. – Poradzimy sobie, córeczko, musimy. Tej nocy Vera zmarła. Po pogrzebie Marek bardzo to przeżywał, brakowało mu żony i matki Kasi, ale wiedział, że do końca była otoczona troską – nie cierpiała już, a córka nie musiała oglądać jej w bólu. Kasia także przeżywała żałobę, ale pocieszała ojca: – Zrobiliśmy wszystko co się dało, musimy się z tym pogodzić. Najważniejsze, że mamy siebie. – Jakaś ty dojrzała, córeczko – westchnął Marek. – To nieszczęście szybko cię dorosło. Od tej pory zawsze byli razem, Kasia nauczyła się gotować, czekali na siebie. Któregoś dnia Kasia po szkole mówi: – Tato, przyszła ciocia Rita, chciała zabrać maminą futrzaną kurtkę i inne rzeczy. Powiedziała, że masz być w temacie. – Nic jej nie oddawaj, nie wpuszczaj jej do domu – zirytował się Marek. Później, gdy był w pracy, bardzo źle się poczuł – ból w sercu, duszność, ledwo zdołał wezwać pomoc. Zabrano go do szpitala z przedzawałem. Kasia została sama – dom, szkoła, ojciec w szpitalu. Robiła co mogła, odwiedzała ojca z domowym jedzeniem. Pewnego dnia przyszła Rita z ciastem dla Marka. Po niej zajrzał Antoś: – Zapomniałem kluczy, mogę kawałek ciasta? Po zjedzeniu kawałka Antoś zbledł, dostał silnych duszności, upadł przy wejściu do szpitala. Ku przerażeniu okazało się, że ciasto było zatrute. – Co on jadł? – pytał lekarz Kasię. – Ciasto od cioci Rity. Lekarz zabronił dawać ciasto Markowi, przekazał je do analizy – okazało się, że Rita chciała otruć brata, by zdobyć jego dom i pieniądze. Nie przewidziała jednak, że ofiarą padnie jej własny syn. Po wyjściu Marka ze szpitala wszyscy, z Antosiem i Kasią, odwiedzili Ritę w areszcie. – Wybaczcie mi, to wszystko przez złość… – płakała. Marek wycofał zgłoszenie, Rita wróciła do domu. Antoś nie mógł jej wybaczyć, Marek tłumaczył: – Rodziców się nie wybiera. Każdy może zbłądzić, ale czasem warto dać szansę, jeżeli ktoś żałuje naprawdę. Wszystko zaczęło się jakoś układać – Antoś dostał się na studia, Kasia kończyła liceum i planowała pójść na pedagogikę – tak jak marzyła jej mama. – Dasz radę, córeczko, trzeba się uczyć. My z tobą będziemy żyć dla siebie nawzajem, w weekendy i święta będziesz wracać do domu. Mama zawsze chciała, żebyś została nauczycielką.

Powiem Ci To wszystko się działo po tym, jak zmarła mama Tomka. On długo nie mógł dojść do siebie, chociaż ostatnie miesiące i tak mama spędziła w szpitalu, tam właśnie odeszła. Wcześniej była jeszcze w swoim domu, wtedy Tomek i jego żona Basia na zmianę się nią opiekowali. Ich domy stoją tuż obok, więc Tomek nieraz proponował, żeby mama przeniosła się do nich, ale ona się uparła, że absolutnie nie.

Synku, tu odszedł Twój tata, tu i ja chcę umrzeć. Tak mi będzie łatwiej popłakiwała, a Tomek nie miał serca się sprzeciwić.

Im z Basią oczywiście byłoby prościej, gdyby mama leżała u nich, ale z drugiej strony Ich córka, Małgosia, miała trzynaście lat bardzo nie chcieli, żeby patrzyła, jak babcia gaśnie w oczach. Tomek pracował na zmiany, Basia była nauczycielką w podstawówce, więc mama zawsze miała opiekę, nawet noce dzielili na dyżury.

Mamo, a babcia niedługo umrze? dopytywała Małgosia. Szkoda jej, taka dobra babcia.

Nie wiem, córeczko, ale kiedyś to przyjdzie. Takie jest życie.

Kiedy babci się pogorszyło, zawieźli ją do szpitala. Tomek miał młodszą o trzy lata siostrę, Ankę. Ona miała syna, Olka, którym najczęściej zajmowała się właśnie babcia z Basią, bo Anka wiecznie była w delegacjach. Ze swoim już byłym mężem nie mieli kontaktu, a zajmowaniem się matką nie była zainteresowana, bo wiedziała, że brat się tym zajmuje. Totalne przeciwieństwo brata: twarda, nieczuła, zawsze skora do awantur.

Po trzech dniach mama Tomka zmarła w szpitalu. Po pogrzebie postanowili sprzedać jej dom dom bez opieki szybko by się rozsypał. Zresztą mama dawno już przepisała dom na syna, z córką nie miała najlepszych relacji, a Anka o tym doskonale wiedziała.

Jednak kiedy dom sprzedali, Basia namawiała Tomka:

Jak dostaniesz pieniądze, podziel się z Anką równo.

Ale przecież ona ma własne mieszkanie, to po mężu. I tak przepuści te pieniądze.

Tomek, to nie o nią chodzi. Przynajmniej będziemy mieć czyste sumienie, a tak to będzie chodzić i mówić wszystkim, jacy to z nas krętacze.

Zgodził się. Oddał jej połowę z pieniędzy, a Anka tylko rzuciła:

To wszystko? A reszta?

Czas płynął, Małgosia kończyła piętnaście lat i wtedy znowu los uderzył. Basia poważnie zachorowała. Już wcześniej było z nią nie najlepiej, ale wszystko zwalała na zmęczenie nauczycielską robotą. Aż do chwili, kiedy zemdlała na podwórku. Zabrali ją do szpitala, a tam diagnoza nowotwór, do tego wykryty bardzo późno.

Da się jeszcze jakoś pomóc mojej żonie? dopytywał zrozpaczony Tomek lekarza.

Robimy, co się da. Tylko ona za późno trafiła do szpitala. Pan nie widział, że jest ciężko chora?

Widziałem! Ale Basia zawsze myślała o innych O sobie to już nie.

Basia wróciła do domu, gdzie leżała już do końca. Opiekował się nią Tomek z Małgosią. Choroba postępowała ekspresowo. Tomek nauczył się robić zastrzyki, wziął nawet urlop chciał być cały czas przy niej. Potem musiał wrócić do pracy, a wtedy Małgosia zostawała z mamą, karmiła ją, czasem myła. Bardzo się męczyła.

Któregoś dnia przyszła Anka.

Tomek, padła mi pralka, zobaczysz? Ty się znasz.

Jasne, zajrzę obiecał i następnego dnia naprawił.

Przy pożegnaniu zagadnął:

Mogłabyś czasem wpaść i pomóc Małgosi, nie zostawiać jej tyle z Basią. Ma piętnaście lat, to za dużo nawet dla dorosłego, a ona dzieciak. Nieraz musi nocować przy mamie, kiedy ja mam nocki. Basia tyle razy Ci pomagała Olka praktycznie do dziesiątego roku życia hodowała, a jak Twój chłop chciał dzielić mieszkanie, to Basia wywalczyła je dla Ciebie.

No dawno i nieprawda, przestań już wyciągać stare historie. Olka już siedemnaście lat, a ja za mąż wyszłam wcześniej od Ciebie. Pomagała mi Basia? Dałam jej wtedy złoty pierścionek.

Dałaś, ale ona Ci go od razu oddała, a Ty szczęśliwa do domu wróciłaś.

Jak jej nie potrzeba, to wzięłam. Zresztą co tu porównywać co innego zająć się zdrowym dzieckiem, a co innego siedzieć przy umierającej. Nie licz na mnie!

Brr Tomek już się jej nie czepiał. Po prostu przestał się do niej odzywać. Basia gasła w oczach, Małgosia wypatrzyła tatę przez okno i wybiegła mu naprzeciw.

Tato, mamie naprawdę bardzo źle. Nie je, odwróciła się do ściany, nic nie mówi. Próbowałam jej podać leki i wodę, ale

Małgosiu, damy radę, słyszysz? Razem wszystko damy radę.

Ale tej nocy Basia zmarła. Oboje płakali zostali we dwójkę. Tomek poczuł nawet jakąś ulgę, bo wiedział, że żona już się nie męczy, a Małgosia nie musi oglądać jej cierpienia. Kochali Basię bardzo, ale choroba zabrała ją i wyniszczyła całą rodzinę.

Po pogrzebie Tomka dopadł smutek. Brakowało mu jej spojrzenia, śmiechu, troski Te obrazy nie chciały go opuścić. Wiedział jednak, że musi się trzymać dla siebie i dla córki. A Małgosia szybko się ogarnęła, nawet starała się tatę pocieszać.

Tato, robiliśmy dla mamy wszystko, co się dało. Teraz już nie cierpi, jej tam nic nie boli. Musimy nauczyć się żyć dalej. Ty masz mnie, ja mam Ciebie to najważniejsze.

Jaka Ty jesteś dorosła, córeczko Tomek był pod wrażeniem. Te nieszczęścia zmusiły Cię, żeby szybko dorosnąć

Trzymali się razem, po pracy Tomek zawsze pędził do domu, a Małgosia już coś ugotowała. Jedli razem kolację, rozmawiali, snuli plany.

Pewnego dnia wrócił i Małgosia mówi:

Po szkole przyszła ciocia Anka. Weszła zaraz po mnie, nie zdążyłam zamknąć drzwi. Powiedziała, że przysłałeś ją po futro mamy i trochę jej rzeczy. Ale nie dałam jej nic, wyszła zła.

I bardzo dobrze. Ja jej nie prosiłem o nic. Następnym razem wyraźnie zamknij drzwi za sobą.

Jakiś czas później Tomek miał atak w pracy. Bardzo trudno mu się oddychało, zrobiło się słabo, pobladł, i stracił przytomność. Kolega natychmiast wezwał karetkę, zabrali go do szpitala. Małgosia wbiegła do szpitala zalała się łzami, lekarz jednak uspokoił:

Spokojnie, tacie trzeba będzie przejść leczenie, ale to nie zawał, tylko stan przedzawałowy.

I tak wszystko na barkach Małgosi: tata, dom, szkoła. Rano i wieczorem ciągle coś. Biegała do szpitala, nawet coś gotowała, żeby ojcu zanieść. Pewnego dnia przyszła Anka i przyniosła placek.

Małgosiu, upiekłam ciastko dla Twojego taty. Weź mu zanieś, ja nie chcę iść, bo on mnie nie może już znieść. Tylko nie mów, że to ode mnie.

Dobrze, ciociu, dziękuję odpowiedziała Małgosia, a Anka pognała do domu.

Nie minęło piętnaście minut, jak przyszedł Olek, brat, czasem coś pomógł, kończył liceum i szykował się na studia.

Klucze zostawiłem, wstąpiłem na chwilę. O, to Ty piekłaś ciasto?

Nie, ciocia Anka przyniosła, dla taty do szpitala. Chcesz kawałek przed domem? Tato tego nie zje całego.

Jasne, dzięki! zgodził się Olek, poprosił jeszcze o herbatę.

Potem razem wybrali się odwiedzić tatę w szpitalu, ale nagle Olek osunął się przy schodach, makabrycznie blady, spocony, zemdlał przy poręczy. Na szczęście już byli na miejscu.

Okazało się, że Olek został czymś otruty.

Co jadł? pytał lekarz Małgosię.

Placek, który ciocia Anka zrobiła, mieliśmy zanieść tacie.

Nie dawaj ojcu tego ciasta! Zabieram na badania.

Zaraz potem przybiegła Anka powiadomili ją o stanie syna.

Jezu, Olku, co z Tobą? Czym się tak zatrułeś?

On jadł ciasto od Ciebie, ciociu Anka, sama mi je dałaś!

Anka zbladła.

Po kilku dniach zatrzymali ją na komisariacie. Wyszło na jaw, że dosypała coś do ciasta, żeby Tomka otruć i potem sprzedać jego dom. Chciała szybko zarobić, a Małgosia miała iść na studia, mieszkać w akademiku. Nie przewidziała tylko, że ciasto może zjeść jej własny syn.

Jak Tomek doszedł do siebie, pojechali z Małgosią i Olkiem na spotkanie do Anki.

Przepraszam Was, Tomek Przepraszam, Olku, Małgosiu Jestem potworem, wybaczcie mi, proszę płakała, skruszona.

Tomek zabrał skargę, po czasie Ankę wypuścili. Olek nie mógł wybaczyć mamie i coraz rzadziej ją odwiedzał, częściej wpadał za to do Tomka i Małgosi.

Wujek Tomek, nigdy jej nie wybaczę. Jak mogła?

Olek, rodziców się nie wybiera. To co zrobiła, jest okropne, ale żałuje, cierpi. Każdy zasługuje na drugą szansę. Przemyśl to, synku.

Stopniowo wszystko się uspokoiło. Olek poszedł na studia, Małgosia kończyła szkołę i też się szykowała na uczelnię, nie chciała jednak zostawiać taty samego.

Nic się nie martw, córciu, dam sobie radę. Musisz się uczyć, mama by tego chciała. Będziemy żyli dla siebie, odwiedzaj mnie, a w weekendy i wakacje zawsze będziesz tu mile widziana. Mama zawsze marzyła, żebyś poszła na pedagogikęMałgosia objęła tatę w milczeniu, a on poczuł, że mimo wszystkiego, co przeszli, mają siebie nawzajem i to wystarcza, by następnym rankiem wstać, zaparzyć herbatę, rozsunąć zasłony i otworzyć okno na świat.

W kolejne dni Olek bywał częstym gościem. Wspólne obiady, rozmowy do nocy, odrabianie lekcji z Małgosią wśród śmiechów, łez i żartów budował się nowy dom, w którym przeszłość już nie ciążyła, tylko dawała siłę. Z czasem Małgosia wyruszyła na swoją uczelnię, ale dzwoniła codziennie; Olek wracał na weekendy, a Tomek zaczął znów pracować w ogródku, sadząc nowe róże, które zawsze lubiła Basia.

Pewnego wiosennego popołudnia przysiedli razem na ławce pod starym orzechem. Słońce ciepło świeciło, ptaki głośno śpiewały.

Wiesz, tato odezwała się Małgosia niespodziewanie czasem myślę, czy dam radę, czy damy radę dalej. Ale przecież ciągle coś zakwita. Życie nie kończy się nawet wtedy, kiedy wydaje się, że nic już nie zostało, prawda?

Tomek spojrzał na córkę z dumą.

Prawda, córeczko. Życie się nie kończy. Zawsze można zasadzić nowe kwiaty.

A wiatr, jakby rozumiejąc sens tych słów, rozniósł wokół nich zapach świeżo zakwitłych róż cichą obietnicę, że jeszcze będzie pięknie.