Bardzo Właściwa Mamusia

Tato, musimy poważnie pogadać! tak zaczęła Zuzanna rozmowę ze swoim teściem Pawłem, przybywszy na chwilę do wsi pod Krakowem. Nie omijała wzrokiem ani Marty, swojej teściowej. Przepraszam, że wtrącam się, ale nie wyniosłam waszego syna z wioski po to, żeby stał się dżentelmenem z miasta. A teraz wy chcecie z mojego wnuka mojego synka Piotrusia zrobić wieśniaka, co? Nie pozwolę na to!

Co się stało, Zuzanno? zapytała przerażona Marta. Dlaczego tak mówisz?

Bo nasz Piotruś po całym lecie spędzonym u was w przedszkolu stał się inny niż był przedtem! Rozumiecie?

Nie rozumiemy. Co to znaczy był przedtem? Kiedy to przedtem? Ma dopiero osiem lat!

No właśnie! Ma dopiero osiem lat wtrąciła wostre tonem Zuzanna a po waszej wiosce zamienił się w jakiegoś pana! I nabrał złych przyzwyczajeń!

Złe przyzwyczajenia? Co ty, Zuzanno? przerażony Paweł spojrzał na nerwową synową. Czy on już papierosy pali?

A co z papierosami, tato? Oczywiście, że nie pali!

No to nie pije, więc… zamruczał teść. O jakich właśnie złych przyzwyczajeniach mówisz?

O wiejskich przyzwyczajeniach! Teraz na ulicy krzyczy: Mamo, tato, patrzcie, co to za kobyłka przeszła! Kiedy zobaczy piękną furę, wzywa ją kobyłką. Co to w ogóle znaczy? To żenujące!

Paweł po tych słowach tylko zmarszczył brwi, a Marta spojrzała na niego niezadowolona.

No tak, twoje słówka, Pawle teściowa spojrzała na synową: Nie martw się, córeczko. To słowo nie jest wulgarne, raczej miłe. Nie chodzi o prawdziwą kobyłę, a o małą kobyłkę.

Mamo, co ty mówisz?! wybuchła Zuzanna. Czy taki język to normalny dla miejskiego chłopca? Nie zdziwiłabym się, gdyby Piotruś już zaczął przeklinać. Po całym lecie w waszej wsi wpadły do jego słownika jakieś dziwne zwroty. Przerażają mnie! Teraz mówi do kolegów: Złapię cię za wałek! albo Dostaniesz rozdanie w rozdzielni. Co to za słowa? Nałożyam na wałek… mam od nich włosy na czole się potykają. Ostatnio w szkolnym wypracowaniu napisał, że chce zostać traktorystą. To wy, Tato, nauczyliście go takich marzeń?

Dlaczego ja? Paweł szczelnie ukrywał uśmiech pod niewinnym wyrazem. Nie ja. On po prostu zobaczył w polu maszyny i trochę pomarzył. Poza tym to chłopak prawdziwy mieszczanin. Nie martw się. Powiedział nam, że marzy zostać finansistą, a nawet ministrem finansów.

To my z waszym synem myślimy, że ma być finansistą westchnęła synowa. A on… ostatnio zrobił coś ciekawego?

Co? znowu podniosła się Marta.

Daliśmy mu kieszonkowe, jak prawdziwemu przyszłemu finansistowi, i powiedzieliśmy, że może sobie kupić prezent na urodziny. Niech kupi, co zechce. Zgadza się, wiecie, co wybrał?

Co? zaniepokoił się Paweł.

Kupił jakieś łańcuchy. Albo piły łańcuchowe nie jestem w tym specjalistą. Powiedział, że wasze łańcuchy już tak się zużyły, że ich nie da się naostrzyć. I że w przyszłym roku z Piotrusiem jedzie do lasu, by sami ściąć drewno na balię do sauny. To prawda?

Boże… westchnęła Marta. Coś tego dziecko wymyśliło.

Tak… dodał Paweł. Więc zamiast kupić prezent, postanowił mi pomóc… Zuzanno, nie martw się. Pokryjemy koszty tych pił. Dziś zwrócimy ci każdy grosz. Powiedz tylko, ile wydał.

A co z pieniędzmi! wykrzyknęła Zuzanna. To nie o to chodzi! Mój chłopiec nie powinien myśleć o drewnie do sauny, ani o kobyłkach i traktorach, a o nauce. Ma marzyć o byciu wzorowym uczniem, żeby od razu dostać się na uniwersytet.

Masz rację, Zuzanko! przytaknęła Marta, uśmiechając się. W przyszłe lato weźmiemy z biblioteki w klubie najbystrzejsze książki. Przygotujemy je specjalnie dla Piotrusia i spędzimy całe lato pod jabłonią, czytając mu matematykę, język polski i wszystko, co potrzebne, żeby stał się prawdziwym wirtuozem wiedzy.

Dokładnie! potwierdził Paweł. Przywieź go do nas, a zamienimy go w najmądrzejsze dziecko na świecie. Nawet najtwardszego wioski pana przygarnie swoją wiedzą. Mnożenie potrafi wygrywać jak orzechy.

A on tak pięknie mówi dodała Marta do męża. Nie gada, a śpiewa. Wszystkie nasze wiejskie babcie są w nim zakochane. Słuchają go z otwartymi buziami i mówią, że mama Piotrusia, czyli ty, Zuzanno, to naprawdę właściwa mamusia.

Tak? niepewnie zapytała Zuzanna. W czym więc jestem właściwa?

W tym, że przywozisz go na lato do naszej wsi. Dziecko w tym wieku powinno jeść tylko najświeższe i naturalne produkty, oddychać czystym powietrzem, kąpać się w krystalicznej rzece, a nie w jakimś sztucznym basenie pełnym chloru. Czy Piotruś opowiedział, że nauczył się pływać prawie jak ryba?

No, tak skinęła Zuzanna i w końcu się uśmiechnęła.

A na rowerze jeździ tu bez obaw, że z rogu wyjeżdża koparka. Nie boi się już psów, pszczół, a alergia go zostawiła.

No właśnie przyznała synowa. Teraz prawie nie chodzimy z nim do przychodni.

A za rok zapomnicie słowo prawie! Nie bój się, Zuzanno, nie zniszczymy go. Wręcz przeciwnie, nabierze tu tyle zdrowia, że wystarczy mu na całe życie. Najważniejsze w dziecku to zdrowie, fizyczne i moralne.

No dobrze w końcu poddała się Zuzanna. Trochę mnie uspokoiłaś.

Kiedy Zuzanna odjechała, Marta spojrzała na męża i zapytała:
No i co, myślą, że przyjadą z Piotrusiem w przyszłe lato?

Przyjadą, gdzie im nie widać niepewnie odpowiedział Paweł. Dobrze, że Natalia nie zerknęła do szopy. Bo zobaczyłaby traktor, który składam dla Piotrusia, i od razu by się wścieczyła. A tak nic. Wszystko będzie dobrze. Tylko on, jak ja w dzieciństwie, zapamiętał słowo kobyłka. Jak mój dziadek, co mówił, że każde słowo przykleja się do głowy od razu