Bardzo odpowiednia mamusia

Panie, muszę z Panem poważnie pogadać! tak zaczęła Grażynka rozmowę ze swoim teściem Pawełkiem, kiedy przyjechała na chwilę do wsi pod Krakowem, gdzie mieszkają rodzice jej męża. Patrzyła przy tym ostrożnie na swoją teściową Zofię. Przepraszam, że muszę tak otwarcie mówić, ale nie wyciągnęłam Waszego syna z tej wsi po prostu tak. Zamieniłam go z miejskiego chłopaka w prawdziwego wiejaka. A teraz wy chcecie zrobić z mojego synka, Piotrusia, takiego wiejskiego drwala, co? Nie dam na to rady!

– Co się stało, Grażynko? zapytała przestraszona Zofia. Dlaczego tak mówisz?

– Bo nasz Piotruś, po całym lecie spędzonym z Wami w chacie, już nie jest tym samym dzieckiem! Rozumiecie?

– Nie rozumiemy. Co to znaczy ten sam? Kiedy to było tamten? Ma dopiero osiem lat!

– Dokładnie! Ma osiem lat, a po waszej wsi zamienił się w jakiegoś twardziela! I zaczęły się u niego pojawiać złe przyzwyczajenia!

– Złe przyzwyczajenia? Grażynko? przestraszył się Paweł, patrząc na nerwową synową. Czy on zaczyna palić?

– A co z paleniem, tato? Oczywiście, że nie pali!

– No to nie pije, więc o co chodzi z tymi przyzwyczajeniami? mruknął teść. Co masz na myśli?

– Mam na myśli wiejskie przyzwyczajenia! Teraz on, wiecie, na samochody mówi kobyłka! Wyobrażacie sobie? Zobaczy piękny auto i krzyczy na całą ulicę: Mamo, tato, patrzcie, jaka kobyłka przeszła!. Co to za słowo? To straszne!

Paweł po tych słowach tylko zmrużył oczy i pięść trzasnął w pierś, a Zofia od razu spojrzała na niego niezadowolona.

– Ech, twoje słowa, Paweł przyznała się Zofia, patrząc na Grażynkę. Nie martw się, kochanie. To słowo nie jest wulgarne, wręcz czułe. To nie jakaś klacz, a mała kobyłka.

– Mamo, co ty mówisz?! wybuchła znowu Grażynka. Czy taki powinien mówić miejski chłopiec? Nie zdziwiłabym się, gdyby Piotruś teraz jeszcze przeklinał. Po lecie w wsi w jego słowniku pojawiły się jakieś dziwne zwroty. Dostaję dreszcze, kiedy je słyszę! Teraz rozmawia z kolegami: Złapię cię za kardyn! albo Dostaniesz w rozdziale. Co to za słowa? Nakręcę ci na wałek aż włosy mi się na głowie poruszają. A w szkolnym wypracowaniu napisał, że chce zostać traktorzystą. To ty, tato, nauczyłeś go takich marzeń, co?

– Dlaczego ja? Paweł usiłował ukryć uśmiech, udając powagę. Nie ja. To on po prostu zobaczył w polu maszyny i trochę się zachwycił. Poza tym jest chłopcem prawdziwym miejskim. Nie martw się. Mówił, że marzy zostać finansistą, może nawet ministrem finansów.

– To my z twoim synem chcemy, żeby został finansistą westchnęła Grażynka. A on Co ostatnio wymyślił?

– Co? Zofia znów się napięła.

– Daliśmy mu kieszonkowe, jakby był przyszłym finansistą, i powiedzieliśmy, że może sobie kupić prezent na urodziny. Niech kupi, co tylko chce. Wiecie, co kupił?

– Co? zapytał ostrożnie Paweł.

– Kupił jakieś łańcuchy. Albo piły łańcuchowe nie wiem dokładnie. Powiedział, że wasze łańcuchy są tak tupte, że już ich nie naostrzyć. I że w przyszłym roku jedzie z Piotrem do lasu i sami będą ściąć drewno na kąpielisko. To prawda?

– Boże westchnęła Zofia. Ten mały już wymyślił…

– Tak dodał Paweł. Więc zamiast kupić sobie prezent, postanowił mi pomóc Grażynko, nie martw się tak bardzo. Te koszty na piły łańcuchowe zwrócimy ci. Dziś oddamy ci wszystkie złotówki aż do grosza. Powiedz tylko, ile wydał.

– A co z pieniędzmi!! wykrzyknęła synowa. To nie o to chodzi! Mój chłopiec nie powinien myśleć o drewnie do kąpieliska, o kobyłkach i traktorach, tylko o nauce. Ma marzyć, że zostanie świetnym uczniem, by od razu dostać się na studia.

– Dokładnie tak, Grażynko! potwierdziła Zofia, uśmiechając się. W przyszłe lato wezmę od taty najmądrzejsze książki z naszej biblioteki w klubie i przyjdziemy z Piotrem do sadu pod jabłonią, będziemy siedzieć cały dzień i czytać matematykę, polski i co tam. Przygotujemy go do roli okrągłego ucznia.

– Właśnie! przytaknął Paweł. Przywieźcie go do nas, a zamienimy go w najmądrzejsze dziecko na świecie. Nawet najtwardszy wiejski facet przy nim nie da rady, bo ma taką wiedzę. Tabliczkę mnożenia łapie jak orzechy.

– A on mówi, jakby śpiewał dodała Zofia. Wszystkie nasze wiejskie babcie go uwielbiają. Słuchają go otwarte usta, a potem mówią, że mama Piotrka, czyli ty, Grażynko, jesteś bardzo dobrą mamą.

– Naprawdę? zapytała nieufna Grażynka. Co w tym jest takiego właściwego?

– To, że przywołujesz go na lato do naszej wsi. Dziecko w tym wieku powinno jeść najświeższą, naturalną żywność, oddychać czystym powietrzem, kąpać się w czystej rzece, a nie w sztucznym basenie pełnym chloru. Piotruś opowiadał, że nauczył się pływać prawie jak ryba, prawda?

– Tak, tak skinęła głową Grażynka i w końcu się uśmiechnęła.

– No i jeździ na rowerze bez obaw, że z zakrętu wystrzeli jakaś wywrotka. Nie boi się już psów, pszczół, a alergia chyba przeszła. Rzadko chodzimy do przychodni.

– A za rok zapomnicie słowo rzadko uśmiechnął się Paweł. Nie bój się, że go zrujnujemy. Tu nabierze tyle zdrowia, że wystarczy mu na całe życie. Bo najważniejsze w dziecku to zdrowie fizyczne i moralne.

– Dobrze, wiem w końcu poddała się Grażynka. Trochę mnie uspokoiłyście

Kiedy Grażynka odjechała, Zofia spojrzała na męża i zapytała:

– Myślisz, że przyjadą z Piotrem w lecie?

– Przyjadą, skąd im wyjść niepewnie odparł Paweł. Dobrze, że Natalia nie zaglądała do stodoły. Bo zobaczyłaby traktor, który składam dla Piotrusia, i od razu zwariowałaby. Ale cóż wszystko będzie w porządku. No i on pamięta to słowo kobyłka, tak jak ja kiedyś. Pamiętam, jak mój dziadek mówił, że od razu przykleja się do mnie

Na razie wszystko w porządku, przyjdzie lato i Piotruś znów będzie nasz mały, zdrowy chłopiec.