Bardzo mądra mamusia

Panie, muszę z Panem poważnie porozmawiać! tak zaczęła rozmowę ze swoim teściem Pawłem, przybywszy na kilka godzin do wsi, gdzie mieszkali rodzice jej męża. Spojrzała czujnie także na Marię, swoją teściową. Przepraszam, ale nie wyciągałam Państwa syna z tej wsi po to, by został prostym wieśniakiem. Przetransformowałam go z miejskiego szkodnika w prawdziwego chłopa. A teraz wy chcecie z mojego wnuka mojego synka Piotrusia zrobić wieśniaka? Nie pozwolę na to!

Co się stało, Jagodo? przestraszyła się nagle Maria. Dlaczego tak mówisz?

Bo nasz Piotrek, po całym lecie spędzonym u was na wsi, nie jest już tym samym dzieckiem! Rozumiecie? kontynuowała surowym tonem synowa. Ma zaledwie osiem lat, a po waszej wsi przemienił się w jakiegoś staruszka! I pojawiły się u niego złe przyzwyczajenia!

Złe przyzwyczajenia? Co ty, Jagodo? zaniepokojony spojrzał na nią Paweł. Czy on zaczął palić?

A co z paleniem? Oczywiście, że nie! wtrąciła się Jagoda. A nie pije, więc o co chodzi? Mówię o wiejskich zwyczajach! Teraz na każdą piękną maszynę woła: Mamo, tato, patrzcie, jaka kobyłka przeszła! Czy to nie dziwne słowo? To przerażające!

Paweł jedynie zmarszczył brwi, a Maria spojrzała na niego z dezaprobatą.

No tak Twoje słowa, Pawle przyznała się teściowa, patrząc na synową. Nie martw się, córko. To nie jest wulgaryzm, to po prostu miękkie określenie, nie obraźliwe.

Mamo, naprawdę tak mówisz?! wybuchła Jagoda. Czy taki ma mówić miejski chłopiec? Nie zdziwiłabym się, gdyby Piotrek już przeklinał. Po lecie w waszej wsi wpadł w dziwne wyrażenia. Doprowadzają mnie do dreszczy! Wiecie, co mówi? Teraz złapię cię za wałek! albo Dostaniesz ode mnie rozdzielacz. Co to za słowa? Nie rozumiem! Nakręcę na wał korbowy te wyliczanki sprawiają, że włosy na głowie drżą. A ostatnio w szkolnym wypracowaniu napisał, że chce zostać traktorystą. To wy, Pawle, nauczyliście go takich marzeń, prawda?

Dlaczego ja? Paweł tłumił uśmiech, udając winę. Nie, Jagodo, to nie ja. On po prostu zobaczył w polu maszyny, podziwiał je i trochę się zamyślił. Przecież jest chłopcem prawdziwym miejskim. Nie martw się. Mówił nam, że marzy być finansistą, jeszcze nawet ministrem finansów.

To my z waszym synem chcemy, by został finansistą westchnęła synowa. A on ostatnio coś zrobił?

Co? zaskoczyła się Maria.

Daliśmy mu kieszonkowe, jako przyszłemu finansistowi, i powiedzieliśmy, że może sobie kupić prezent na urodziny. Niech kupi, co tylko zechce. Wiecie, co kupił?

Co? zapytał Paweł, ostrożny.

Kupił jakieś łańcuchy albo piły łańcuchowe. Nie wiem dokładnie. Powiedział, że wasze łańcuchy, tatusiu, są już tak zużyte, że nie da się ich naostrzyć. I że w następnym roku jedziecie z Piotrusiem do lasu, by sami ściąć drewno na kąpielisko. Czy to prawda?

Boże westchnęła Maria. Co za pomysł dziecka

Tak dodał Paweł. Zamiast kupić sobie prezent, postanowił mi pomóc. Jagodo, nie martw się tak bardzo. Zwrot tych wydatków na piły łańcuchowe zrobimy. Już dziś oddamy ci każdą złotówkę do grosza. Powiedz tylko, ile wydał.

Tu nie o pieniądze chodzi! krzyknęła synowa. Mój chłopiec nie powinien myśleć o drewnie na kąpielisko, o kobyłkach i traktorach, a o nauce. Ma być wzorowym uczniem, żeby od razu po skończeniu dostać się na uniwersytet.

Dobrze mówisz, Jagodo! zachęcała Maria, uśmiechając się. W przyszłe lato weźmiemy z naszej biblioteki w klubie najbystrzejsze książki, przygotujemy je na przyjazd Piotrusia i spędzimy całe lato pod jabłonią, czytając mu matematykę, język polski i wszystko, co trzeba, by stał się wybitnym uczniem.

Dokładnie! przytaknął Paweł. Przywieź go do nas, a w lecie uczynimy z niego najmądrzejsze dziecko na świecie. Nawet najtwardszego wsiaka przytłoczy swoją wiedzą. Potrafi liczyć tabliczkę mnożenia jak orzechy.

A mówi tak ładnie dodała Maria, podnosząc głos. Nie tylko mówi, ale śpiewa. Wszystkie nasze wsianki go uwielbiają. Słuchają go szeroko otwartymi ustami i mówią, że mama Piotrusia, czyli ty, Jagodo, jesteś bardzo właściwą mamą.

Naprawdę? zapytała niepewnie synowa. Co sprawia, że jestem właściwą?

Tym, że przywozisz go na lato do naszej wsi. Dziecko w tym wieku powinno jeść tylko najświeższe i naturalne produkty, oddychać czystym powietrzem, kąpać się w krystalicznej rzece, a nie w sztucznym basenie pełnym chloru. Czy Piotrek powiedział wam, że nauczył się pływać prawie jak ryba?

Tak opowiedział skinęła głową Jagoda i w końcu się uśmiechnęła.

A na rowerze już nie boi się miejskich wywrotówek. Nie drży przy pszczołach, psach, a alergia już go nie gnębi.

Tak, tak przyznała synowa. Nie chodzimy już prawie do przychodni.

Za rok zapomnicie o słowie prawie! Nie obawiaj się, Jagodo, że go zepsujemy. Wręcz przeciwnie, zdrowia nabierze tyle, że wystarczy mu na całe życie. Bo najważniejsze w dziecku to zdrowie fizyczne i moralne.

Dobrze poddała się w końcu synowa. Trochę uspokoiłaś mnie

Gdy Jagoda odjechała, Maria spojrzała na męża i zapytała z niezadowoleniem:

No i co, przyjadą nasz Piotruś w przyszłe lato?

Przyjadą, skąd mieliby uciekać? niepewnie odpowiedział Paweł. Dobrze, że Natalia nie zerknęła do schowka. Bo gdyby zobaczyła traktor, który składam dla Piotrusia, to by się chyba rozszalała. A tak nic. Wszystko będzie dobrze. Tylko on zapamiętał to słowo kobyłka. Tak jak ja w dzieciństwie. Pamiętam, jak wszystko, co mój dziadek mówił, od razu przyklejało się do mnie