BAJKA O FERMIE I JEJ MIESZKAŃCACH

Był sobie pewien rolnik. Zwyczajny, niczym się nie wyróżniający. Niebogaty. Domek stary, zwierzęta różne – dwie krowy, trzy kozy, trzy kaczki, kilkanaście kur znoszących jajka i kawałek ziemi.

Przyzwoity ten kawałek – siał tam raz kukurydzę, raz kartofle, a czasem Bóg raczy wiedzieć co, żeby jakoś wyżyć. Dwie krowy, trzy kozy, trzy kaczki, kury, pies Żeśka i dwie koty. A wszystkie, proszę sobie wyobrazić, chcą jeść. No i on też lubi coś przegryźć.

Taki stary traktor w szopie i narzędzia do siania i zbioru. A zwierzęta go uwielbiały. A wszystko dlatego, że traktował je jak rodzinę. Rozmawiał z nimi, dzielił się ostatnim kęsem. Kiedy któreś chorowało, brał je do domu i pielęgnował jak własne dziecko.

Inni rolnicy z okolicy śmiali się z niego. Mówili, że powinien wszystko sprzedać na mięso – miałby pieniądze, mógłby wymienić sprzęt, nie musiałby tyle karmić. Może nawet jakaś kobieta by na niego spojrzała, bo tak? Komu taki biedak potrzebny?

Ale on się nie przejmował. Uśmiechał się tylko i mówił:
— No nie mogę. To wszyscy moi bliscy.

W gospodzie, gdzie w weekendy zbierali się rolnicy, żeby się spotkać i wypić po kieliszku, te słowa traktowano jak żart.

Ludzie popijali, grali w bilard, tańczyli przy muzyce miejscowej kapeli, która grała stary country. Tańczyli rolnicy, ich żony, kelnerki i reszta gości. Oj, było wesoło! Ale nasz rolnik nigdy nie tańczył.

Nawet butów porządnych nie miał. Mógłby kupić nowe, skórzane, prawdziwie kowbojskie, jak wszyscy.

A jedna z kelnerek co i rusz na niego zerkała. Takie miłe, spokojne spojrzenie miał, uśmiechnięte oczy. Kilka razy próbowała go wyciągnąć do tańca, ale… Rolnik strasznie się czerwienił, chował stopy w zniszczonych butach pod stół i mamrotał coś w stylu:
— Przepraszam panią, chyba za dużo dziś wypiłem, kręci mi się w głowie.

— Ależ on kłamie! — oburzała się kelnerka. — Przecież ledwo jednego kieliszka się dotknął!

W końcu jeden z rolników wyjaśnił jej, o co chodzi.
— Trzyma w domu całą menażerię, ledwo je wyżywi. Tyle razy mu radziliśmy – sprzedaj to wszystko na mięso, będzie lżej.

— A on? — spytała kelnerka.

— A głupi jest — odparł rolnik. — Mówi, że to jego rodzina.

W tym momencie inny rolnik wybuchnął śmiechem, po czym próbował objąć kelnerkę i pocałować. Ale, moi drodzy, polskie kelnerki bywają twarde.

Jednym prawym sierpowym rolnik wylądował na podłodze, co wywołało burzę śmiechu w całej gospodzie.

Tak czy siak, kelnerka zaczęła patrzeć na naszego rolnika zupełnie innymi oczami. Podsuwała mu darmowe kanapki. On się czerwienił, kręcił i odmawiał.

Bóg jeden wie, co to było. Może nieodwzajemniona miłość? A może wręcz przeciwnie – tylko on uważał się za ciężar. Biedny rolnik, ledwo zipiący z tym całym gospodarstwem.

No, nie było kolorowo.

A tu akurat siewy. Zwierzęta szły za jego traktorem, dopingując swojego ukochanego człowieka. Psa Żeśkę czasem zabierał do gospody – chował go pod stół i karmił tymi darmowymi kanapkami. Sam nie jadł, dla niego wszystko.

Kelnerka patrzyła na to i nie wiedziała, czy ma splunąć i poszukać sobie kogoś lepszego, czy… rozpłakać się.

I usiąść mu na kolanach przed wszystkimi. Przytulić, pocałować i zapytać wprost:
— Dlaczego nie spojrzysz na mnie? Żeśkę karmisz, a mnie nie pocałujesz?

Na samą myśl o tym oczy jej robiły się wilgotne, a ona wzdychała marzycielsko.

Nie wiadomo, jak by się to wszystko skończyło, gdyby pewnego wieczora, gdy rolnik usiadł na ławeczce w obejściu, a zwierzęta otoczyły go kołem, nagle nie zrobiło mu się słabo. Naprawdę słabo.

Serce mu się ścisnęło – ciężko samemu dźwigać tyle odpowiedzialności. Westchnął, chwycił się za pierś i upadł.

Zwierzęta natychmiast się zbiegły, urządzając potworny harmider – skrzeczenie, piszczenie, beczenie, miauczenie… Tylko pies Żeśka wsłuchiwał się uważnie w bicie serca swojego pana.

— Cicho! — zaszczekał. — Cicho!

Wszystkie natychmiast umilkły.

— Źle — powiedział Żeśka. — Serce bije coraz wolniej. Trzeba pomocy. Ja wiem, gdzie biec. Jest ta gospoda, gdzie czasem ze mną bywał. Pobiegnę po pomoc, a wy… zostańcie przy nim.

I puścił się Żeśka biegiem na złamanie karku w stronę znajomej gospody, gdzie częstowano go najlepszymi kanapkami.

Bieg nie był daleki, ale jednak – pół godziny.

Gdy pies wpadł do środka, kapela grała na całego, a goście, nieco podgrzani – jedni whisky, inni domową bimberką – tańczyli jak szaleni.

Żeśka próbował zwrócić na siebie uwagę, szczekając rozpaczliwie, ale nikt go nie słyszał. Wszyscy tupali butami, wirowali, harmider był nieziemski.

Aż nagle… drzwi gospody wraz z futryną wyleciały, a właściwie wjechały do środka jak od uderzenia armatniej kuli. A raczej dwóch kul – którymi okazały się dwie krowy, rozpędzone na tyle, że rozwaliły wejście.

Muzyka ucichła. Wszyscy gapili się na krowy, gdy nagle…

Do gospody wpadły trzy kozy, trzy kaczki, kilkanaście kur i dwie koty. Zrobił się istny chaos. Żeśka wrzeszczał:

— Mówiłem wam, żeby nie zostawiać pana samego!

One się wykłócały, ale w końcu ludzie zrozumieli, że stało się coś złego. Wszyscy rzucili się do samochodów, zwierzęta wpakowali na pakę i pojechali do domu rolnika.

Ten na szczęście jeszcze żył.

Zawieźli go do szpitala.

A w jego domu została kelnerka, która na tę okazję rzuciła pracę, by zająć się jego zwierzętami i całym gospodarstwem.

Wieczorami jeździła odwiedzać rolnika w szpitalu.

On strasznie się czerwienił, wstydził i obiecywał, że wszystko jej odda, byle tylko nie porzuciła jego dzieci.

Tak, tak. Właśnie tak powiedział – „moich dzieci”.I tak żyli długo i szczęśliwie, otoczeni gromadką zwierząt, które – choć czasem dawały się we znaki – zawsze były najważniejszą częścią ich nietypowej, ale jakże ciepłej rodziny.