— Babciu Alu! — zawołał Mateusz. — Kto pozwolił trzymać wilka we wsi?!

Babciu Haniu! zawołał Mateusz. Kto ci pozwolił trzymać wilka w wiosce?

Hanna Stefańska gorzko zapłakała na widok zniszczonego płotu. Już tyle razy podpierała go deskami, łatała spróchniałe słupki, mając nadzieję, że ogrodzenie wytrzyma, dopóki zbierze wystarczająco z emerytury, by je naprawić. Ale los chciał inaczej! Płot padł na dobre.

Od dekady Hanna radziła sobie sama w gospodarstwie, odkąd jej ukochany mąż, Piotr Andrzejewski, odszedł na wieczny odpoczynek. Miał złote ręce. Dopóki żył, Hanna nie musiała się o nic martwić. Piotr był majstrem od wszystkiego cieślą, stolarzem.

Wszystko robił sam, nie trzeba było wołać fachowców. W wiosce wszyscy go szanowali za pracowitość i dobre serce. Przeżyli razem szczęśliwe czterdzieści lat, ledwie jeden dzień zabrakło do jubileuszu. Schludny dom, dorodne warzywa w ogródku, zadbane zwierzęta to była ich wspólna zasługa.

Mieli jedno dziecko, syna Igora, swoją dumę i radość. Igor od małego był pracowity, nie trzeba go było poganiać do pomocy. Gdy matka wracała z gospodarstwa zmęczona, syn już zdążył przynieść drewno, wodę, napalić w piecu i napoić zwierzynę.

Piotr, wracając z pracy, mył ręce i wychodził na ganek, aby zapalić, podczas gdy żona szykowała kolację. Wieczorami cała rodzina jadła razem i opowiadała sobie najnowsze wiejskie plotki. Szczęśliwi byli.

Czas płynął nieubłaganie, zostawiając tylko wspomnienia. Igor dorósł, wyjechał do wielkiego miasta, skończył studia, ożenił się z miejską panną Justyną. Osiedli w Warszawie. Na początku Igor wpadał do rodziców na wakacje, ale potem żona namówiła go na odpoczynek zagraniczny i tak co roku. Piotr Andrzejewski gniewał się na syna, nie rozumiał jego wyborów.

Gdzie nasz Igorek się tak zmęczył? Pewnie ta Justi głowę mu przewróciła. Po co mu te podróże?

Ojciec tęsknił, matka łkała. Ale co mieli zrobić? Żyli, licząc choć na list od syna. Aż pewnego dnia Piotr zachorował. Odmawiał jedzenia, słabł w oczach. Lekarze przepisywali leki, ale w końcu po prostu odesłali go do domu. Na wiosnę, gdy ptaki śpiewały, Piotr zasnął na zawsze.

Igor przyjechał na pogrzeb, gorzko płakał, mając żal do siebie, że nie zdążył zobaczyć się z ojcem przed śmiercią. Spędził tydzień w rodzinnym domu, a potem wrócił do Warszawy. Przez dziesięć lat napisał matce zaledwie trzy listy. Hanna została sama. Sprzedała krowę i owce sąsiadom.

Na co jej zwierzyna? Krowa długo stała przy płocie babci, słuchając, jak staruszka żałośnie szlocha. Hanna zamykała się w najdalszym pokoju, zatykając uszy i płacząc.

Bez męskiej ręki gospodarstwo podupadało. Dach zaczął przeciekać, zepsuły się schody na ganku, a piwnicę zalała woda… Babcia Hanna robiła, co mogła. Z emerytury odkładała na fachowców, czasem radziła sobie sama przecież wychowała się na wsi, znała się na rzeczy.

Żyła skromnie, wiążąc koniec z końcem, aż dopadło ją kolejne nieszczęście. Hanna Stefańska nagle straciła wzrok, choć wcześniej nie miała takich kłopotów. Poszła do sklepu, prawie nie rozpoznała ceny na opakowaniach. Po kilku miesiącach nie widziała nawet szyldu.

Wiejska pielęgniarka przyjechała, spojrzała i nalegała na badania w szpitalu.

Haniu, chcesz oślepnąć? Zrobią operację i wróci pani wzrok!

Babcia bała się jednak zabiegu i odmówiła wyjazdu. Po roku wzrok zniknął prawie zupełnie. Ale nie przejmowała się za bardzo.

A po co mi to światło? Telewizji nie oglądam, tylko słucham. Dziennikarz czyta wiadomości i tak wszystko kapuję. W domu robię po omacku, pamiętam, gdzie co stoi.

Ale czasem niepokoiła się. W wiosce przybywało nieuczciwych ludzi. Włamywali się do opuszczonych domów i wynosili, co się dało. Hanna bała się, bo nie miała porządnego psa, który odstraszałby złodziei wyglądem i głośnym szczekaniem.

Zapytała myśliwego Szymona:

Szymonie, nie wiesz, czy leśniczy nie ma szczeniaka? Wzięłabym choćby najmniejszego, wychowałabym go…

Szymon, nasz lokalny łowca, spojrzał z zaciekawieniem na staruszkę:

Babciu Haniu, po co ci szczeniak husky? To pies na las. Mogę ci sprowadzić porządną owczarkę z miasta.

Owczarka, pewnie droga…

Nie droższa niż pieniądz, babciu Haniu.

To sprowadzaj.

Hanna policzyła swoje oszczędności wystarczyło jej na porządnego psa. Ale Szymon, facet nie do końca godny zaufania, ciągle przekładał termin. Babcia Hania psioczyła na jego obietnice, a w głębi serca mu współczuła. Był nieszczęśliwy bez rodziny, bez dzieci. Jego jedyna kompanka to butelka.

Szymon, rówieśnik jej syna Igora, nigdzie się nie wyprowadził, został na wsi. Miasto go nie interesowało. Jego pasja to polowanie. Potrafił zniknąć w lesie na wiele dni.

Kiedy kończył się sezon łowiecki, Szymon robił różne prace na gospodarstwach. Kopał ogródki, stolarskie naprawy, reperował traktor. Zarobione u samotnych babć pieniądze wydawał od razu na alkohol.

Po pijackich eskapadach szedł do lasu opuchnięty, chory, winny. Po kilku dniach wracał z grzybami, jagodami, rybami, szyszkami. Sprzedawał wszystko za grosze i znowu przepuszczał kasę. Alkoholik, ale babci Hani pomagał oczywiście za wynagrodzenie. Teraz, kiedy płot się zawalił, znów musiała go prosić o pomoc.

Wygląda, że z psem trzeba poczekać westchnęła Hanna. Trzeba opłacić Szymona za płot, a pieniędzy mam jak na lekarstwo.

Szymon pojawił się nie z pustymi rękoma. W jego plecaku oprócz narzędzi coś się ruszało. Uśmiechnął się i zawołał babcię Hanię.

Proszę bardzo, zobacz, co ci przywiozłem otworzył plecak.

Staruszka podeszła i wyczuła puszystą, małą główkę.

Szymonie, naprawdę przywiozłeś mi szczeniaka? zdziwiła się.

Najlepszego z najlepszych, rasowa owczarka!

Szczeniak piszczał, próbując się wydostać z plecaka. Hanna spanikowała:

Ale ja nie mam wystarczająco pieniędzy! Starczy tylko na płot!

Nie oddam przecież go z powrotem! odparł Szymon. Wiesz, ile tysięcy wydalem na tego psa?

Co było robić? Babcia pobiegła do sklepu, gdzie sprzedawczyni dała jej pięć butelek czystej na kredyt i wpisała ją do zeszytu dłużników.

Do wieczora Szymon skończył płot. Babcia Hanna nakarmiła go solidnym obiadem i nalała kieliszek. Pijaczek, rozweselony ulubionym napojem, rozsiadł się przy stole i pouczał, wskazując na szczeniaka zwiniętego przy piecu.

Musisz karmić go dwa razy dziennie. I kup mu solidny łańcuch wyrośnie zdrowy i silny. Znam się na psach.

Tak, w domu Hanny zamieszkał nowy lokator Azor. Babcia pokochała szczeniaka, a on oddał jej miłość i lojalność. Za każdym razem, gdy Hanna wychodziła na podwórko, żeby dać Azorowi jeść, ten skakał radośnie, gotów wylizać jej całą twarz. Jedno ją martwiło pies wyrósł ogromny, jak cielak, ale szczekać się nie nauczył. To Hanna bardzo niepokoiło.

O rety, Szymonie! O, kombinatorze! Wcisłeś mi bezużytecznego psa.

Ale cóż zrobić, nie można wyrzucić takiej dobrej duszy. I bez szczekania dał sobie radę. Sąsiedzkie psy nawet nie miały odwagi hałasować przy Azorze, który w trzy miesiące rósł do pasa gospodyni.

Pewnego dnia do wsi zawitał Mateusz, miejscowy myśliwy, kupić zapasy przed zimowym sezonem łowieckim. Przechodząc koło domu Hanny Stefańskiej, znieruchomiał, widząc Azora.

Babciu Haniu! zawołał Mateusz. Kto ci pozwolił trzymać wilka w wiosce?

Hanna przestraszona przyłożyła dłonie do piersi.

O Matko Boska! Jaka ja głupia! Szymon mnie oszukał! Mówił, że to czystorasowa owczarka…

Mateusz poważnie doradził:

Babciu, trzeba go zaprowadzić do lasu. Inaczej będzie problem.

Oczy Hanny wypełniły się łzami. Jak trudno rozstać się z Azorem! Dobrym, łagodnym zwierzem choć to wilk. Ale w ostatnich dniach stał się niespokojny, szarpał łańcuch, rwał się na wolność. Wieś patrzyła na niego z niepokojem. Nie było wyjścia.

Mateusz wywiózł wilka do lasu. Azor pomachał ogonem i zniknął między drzewami. Nigdy go więcej nie widziano.

Hanna tęskniła za swym ulubieńcem i klęła kombinatora Szymona. Ten sam się zamartwiał, bo miał dobre intencje. Pewnego razu, błądząc po lesie, natknął się na ślady niedźwiedzia. Usłyszał jęk i już chciał odejść, bo tam, gdzie są niedźwiedzie, lepiej nie podchodzić. Ale odgłos nie był niedźwiedzi.

Po rozgarnięciu krzaków zobaczył norę. Obok leżała martwa wilczyca, wokół jej zagryzione szczenięta. Widocznie niedźwiedź zaatakował legowisko. Przeżyło tylko jedno, schowane w norze.

Szymonowi zrobiło się żal sieroty. Wziął malucha ze sobą, a potem wsunął go babci Hani, żeby się nim zajęła. Myślał, że gdy wilk podrośnie, sam pójdzie do lasu, a on w międzyczasie znajdzie babci prawdziwego psa. Ale wszystko zepsuł Mateusz.

Szymon przez kilka dni kręcił się koło jej domu, nie mając odwagi wejść. Mróz szalał na zewnątrz. Hanna paliła w piecu, żeby nie zmarznąć w nocy.

Nagle pukanie do drzwi. Starsza pani pospieszyła otworzyć. Na progu stał mężczyzna.

Dobry wieczór, babciu. Pozwoli pani przenocować? Szłem do sąsiedniej wsi, zabłądziłem.

Jak ci na imię, kochany? Źle widzę

Borys.

Hanna zmarszczyła brwi.

Chyba u nas nie ma żadnych Borysów

Niedawno tu się przeniosłem, babciu. Dom kupiłem. Chciałem zobaczyć, ale samochód mi się zakopał. Musiałem iść pieszo, a tu taka zamieć!

To dom po świętym Danielu?

Skinął głową.

Tak jest.

Hanna zaprosiła gościa do środka, nastawiła wodę na herbatę. Nie zauważyła, jak łapczywie gość oglądał stary kredens, gdzie na wsi trzymano pieniądze i kosztowności.

Gdy babcia działała przy kuchni, gość zaczął grzebać w kredensie. Hanna usłyszała skrzypienie drzwiczek.

Borys, co tam robisz?

Rządowa reforma! Pomagam pani pozbyć się starych złotówek!

Babcia zmarszczyła się.

Bzdury! Nie było żadnej reformy! Kim ty jesteś?!

Mężczyzna chwycił nóż i przyłożył do jej podbródka.

Cicho, babo! Dawaj pieniądze, złoto, jedzenie!

Hannę ogarnął strach. Przed nią stał przestępca, który ukrywał się przed policją. Teraz jej los miał być przesądzony…

Ale nagle drzwi się rozwarły. Do środka wpadł ogromny wilk i rzucił się na złoczyńcę. Ten wrzasnął, ale gruby szalik uratował go przed ugryzieniem. Rabus wyciągnął nóż i zranił wilka w łapę. Azor odskoczył, a bandyta wykorzystał to, by uciec.

W tej chwili pod domem pojawił się Szymon, wracający z przeprosinami. Zobaczył uciekającego z nożem, mruczącego przekleństwa. Rzucił się do Hanny, a tam na podłodze krwawił Azor. Szymon dokładnie zgadł, co się stało, i poleciał po dzielnicowego.

Rabusia złapano. Znów trafił na dłużej do hoteliku za kratkami.

A Azor stał się bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, witając się z nim. Wilka już nie przypinano, biegał swobodnie. Ale zawsze wracał do babci Hani, przychodził do niej z Szymonem po łowach.

Pewnego dnia zobaczyli pod jej domem czarny SUV. Na podwórku ktoś rąbał drewno. To był Igor syn Hanny. Na widok starego znajomego rozłożył ramiona.

Wieczorem wszyscy siedzieli przy stole, a Hanna promieniała szczęściem. Igor namówił ją, by pojechała do miasta na operację i odzyskała wzrok.

No dobrze, skoro trzeba… westchnęła staruszka. Wnuczek przyjedzie na lato, chciałabym go zobaczyć. Szymonie, popilnuj domu i Azora, dobrze?

Szymon kiwnął głową. Azor ułożył się przy piecu, zadowolony położył łeb na łapie. Jego miejsce było tutaj, wśród przyjaciół.

Jeśli nie chcesz przegapić kolejnych ciekawostek, zalajkuj stronę i podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzach i pamiętaj, życzliwości nigdy za wiele!