— Babciu Alu! — zawołał Mateusz. — Kto pani pozwolił trzymać wilka na wsi?

Babciu Alu! zawołał Mateusz. Kto pani pozwolił trzymać wilka na wsi?

Alicja Stanisławowna zalała się łzami, patrząc na rozwalony płot. Już nieraz podpierała go deskami i łatała przegniłe słupki, mając nadzieję, że ogrodzenie wytrzyma, dopóki nie uzbiera z emerytury wystarczającej kwoty na remont. Jednak los miał inne plany! Płot runął.

Od blisko dziesięciu lat Alicja radziła sobie sama, odkąd jej ukochany mąż, Piotr Andrzejowicz, odszedł z tego świata. Miał złote ręce. Dopóki żył, babcia Alicja nie musiała się o nic martwić. Piotr znał się na wszystkim był stolarzem i majstrem. Robił wszystko sam, więc nie trzeba było wzywać fachowców. Wszyscy we wsi szanowali go za dobroć i pracowitość. Razem przeżyli szczęśliwie czterdzieści lat, nie doczekawszy się jednego dnia do rocznicy. Zadbany dom, obfity ogród, schludne obejście wszystko to owoc ich wspólnej pracy.

Mieli tylko jednego syna Igora, swoją radość i dumę. Od małego nauczył się pracować, nigdy nie trzeba go było poganiać. Gdy mama wracała z pracy na fermie zmęczona, Igor już zdążył przynieść drewno, wodę, rozpalić piec i nakarmić zwierzęta.

Piotr, wracając z roboty, mył ręce i wychodził na ganek zapalić fajkę, podczas gdy żona krzątała się w kuchni. Wieczorami całą rodziną jedli kolację, opowiadając sobie, co się wydarzyło w ciągu dnia. Byli naprawdę szczęśliwi.

Lata płynęły, zostawiając po sobie tylko wspomnienia. Igor dorósł i wyjechał do dużego miasta, skończył studia, ożenił się z miejską dziewczyną Jadwigą. Zamieszkali w Warszawie. Na początku Igor przyjeżdżał w odwiedziny na urlop, ale potem żona przekonała go, by wypoczywać za granicą, i tak stało się co roku. Piotr Andrzejowicz złościł się na syna, nie rozumiejąc tych decyzji.

Czym ten nasz Igorek się tak zmęczył? To pewnie Jadwiga mu zawróciła w głowie! Po co te podróże?

Tata tęsknił, mama smuciła się, ale co im pozostało? Żyć i czekać choć na list. Aż pewnego dnia Piotr Andrzejowicz rozchorował się. Przestał jeść, nikł w oczach. Lekarze przepisywali leki, ale w końcu odesłali go do domu. Gdy na wiosnę budziła się przyroda i słowiki śpiewały w lesie, Piotr odszedł na zawsze.

Igor przyjechał na pogrzeb, płakał żałując, że już nie zdążył ojca zobaczyć. Spędził tydzień w rodzinnym domu, po czym wrócił do Warszawy. Przez dziesięć kolejnych lat napisał do matki tylko trzy listy. Alicja została sama. Krowę i owce sprzedała sąsiadom.

Po co jej były teraz zwierzęta? Krowa jeszcze długo stała przy bramie, słuchając jak stara gospodyni gorzko płacze. Alicja zamykała się wtedy w najdalszym pokoju, zatykała uszy i płakała.

Bez męskich rąk gospodarstwo podupadało. Raz przeciekł dach, raz przegniły deski na ganku się zatrzasnęły, raz woda zalała piwnicę Babcia Alicja robiła co tylko mogła. Z emerytury odkładała na fachowców, czasem sama coś naprawiała przecież wychowała się na wsi i wszystko znała.

Tak jakoś żyła, ledwo wiążąc koniec z końcem, aż spotkało ją kolejne nieszczęście. Alicji Stanisławownie nagle pogorszył się wzrok, choć wcześniej nie miała problemów z oczami. Poszła do wiejskiego sklepu i ledwie dostrzegła ceny na towarach. Po kilku miesiącach już prawie nie umiała odczytać szyldu sklepu.

Przyjechała pielęgniarka, obejrzała ją i namawiała na operację w szpitalu.

Pani Alicjo, naprawdę chce pani oślepnąć? Zrobią zabieg, wzrok powróci!

Ale babcia bała się operacji, odmówiła. Po roku prawie całkiem straciła wzrok. Lecz zbytnio się tym nie zamartwiała.

Po co mi światło? Telewizji nie oglądam, tylko słucham. Spiker czyta wiadomości wszystko rozumiem. A w domu radzę sobie po omacku.

Bywało jednak, że czuła niepokój. We wsi przybyło nieuczciwych osób. Coraz częściej przyjeżdżali złodzieje, okradali opuszczone domy, wynosili, co się dało. Alicja żałowała, że nie ma porządnego psa, który odstraszyłby obcych swoim szczekaniem i posturą.

Zapytała więc miejscowego myśliwego, Szymona:

A nie wiesz, Szymonie, czy leśniczy nie ma szczeniaka? Choćby najmniejszego. Wychowam go sobie…

Szymon, myśliwy z sąsiedztwa, spojrzał z ciekawością na staruszkę:

Babciu Alu, po co ci szczeniak husky? To psy do lasu. Mogę ci przywieźć prawdziwego owczarka z miasta.

Owczarek? To pewnie drogi…

Nie droższy od pieniędzy, babciu Alicjo.

No to przywieź.

Alicja przeliczyła swoje oszczędności i uznała, że wystarczy jej na dobrego psa. Ale Szymon, człowiek nie do końca godny zaufania, ciągle odkładał spełnienie obietnicy. Babcia Alicja złościła się na niego za puste słowa, ale w głębi duszy mu współczuła. Był nieszczęśliwy bez rodziny, bez dzieci, jedyną towarzyszkę miał w butelce.

Szymon, rówieśnik jej Igora, nie wyjechał nigdzie, został na wsi. Miasto go nie pociągało. Jego największą pasją było polowanie. Potrafił znikać w lesie na kilka dni.

Po sezonie łowieckim imał się różnych prac kopał ogródki, stolarkę, naprawiał sprzęty. Zarobione u samotnych babć pieniądze wydawał zwykle od razu na alkohol.

Po pijatyce wracał na kilka dni do lasu, chory i zasmucony. Potem wracał z grzybami, jagodami, rybami czy orzechami z boru. Sprzedawał za grosze, by znów wszystko przepuścić. Pomagał także babci Alicji zawsze za zapłatą. Teraz, gdy płot się rozpadł, znów musiała go prosić o pomoc.

Z psem muszę poczekać westchnęła Alicja Stanisławowna. Najpierw muszę Szymonowi za płot zapłacić, zostało mi niewiele.

Szymon przyszedł nie z pustymi rękoma. W plecaku, oprócz narzędzi, coś się poruszało. Uśmiechnięty zawołał babcię Alicję:

Zobacz, kogo ci przywiozłem otworzył plecak.

Staruszka podeszła i wyczuła puchatą, małą głowę.

Szymonie, to ty mi naprawdę szczeniaka przywiozłeś? zdziwiła się.

Najlepszego z najlepszych. Prawdziwy owczarek, babciu.

Szczeniak popiskiwał, próbując wyjść z plecaka. Alicja Stanisławowna się zaniepokoiła:

Ale ja nie mam tyle pieniędzy! Wystarczy mi tylko na płot!

Nie będę go z powrotem zabierał, babciu Alu! zripostował Szymon. Wiesz, ile tysięcy złotych zapłaciłem za tego psa?

Co zrobić? Babcia musiała pójść do sklepu, gdzie sprzedawczyni zapisała jej na zeszyt pięć butelek wódki na kredyt, a nazwisko Alicji dopisała do długu.

Do wieczora Szymon skończył prace przy płocie, babcia poczęstowała go obfitym obiadem i nalała kieliszek. Rozweselony ulubionym napitkiem, tłumaczył przy stole, wskazując na szczeniaka, który zwinięty spał przy piecu.

Trzeba go karmić dwa razy dziennie. Kup mu mocny łańcuch urośnie duży i silny. Ja się znam na psach.

I tak u Alicji pojawił się nowy domownik Azor. Babcia pokochała szczeniaka, a on odpłacał się jej wiernością. Kiedy tylko Alicja szła do Azora, radośnie skakał i próbował liznąć ją po twarzy. Tylko jedno ją martwiło pies rósł, był ogromny jak cielę, a szczekać się nie nauczył. To zasmucało Alicję Stanisławowną.

Ach Szymonie! Co za oszust z ciebie! Wcisnąłeś mi nic niewartego psa.

Co zrobić nie mogła wygnać takiego dobrego stworzenia. Nie musiał szczekać. Wystarczyło, że inne psy ze wsi nie śmiały nawet szczeknąć na Azora, który przez trzy miesiące urósł niemal do pasa babci.

Pewnego razu do wsi przyjechał Mateusz, miejscowy myśliwy, kupić sól, zapałki i jedzenie na zimowy sezon łowiecki, kiedy mężczyźni spędzali miesiące w lasach. Przechodząc obok domu Alicji Stanisławowny, zastygł na widok Azora.

Babciu Alu! zawołał Mateusz. Kto pani pozwolił trzymać wilka na wsi?

Alicja z przerażeniem złapała się za serce.

O Matko! Jakaż ja naiwna! Oszust Szymon mnie przetrzymał! Mówił, że to owczarek…

Mateusz poważnie poradził:

Babciu, ten wilk powinien wrócić do lasu. Inaczej będzie nieszczęście.

Oczy staruszki napłynęły łzami. Żal było jej rozstawać się z Azorem! Dobry, łagodny, choć wilk. Ale ostatnio stał się niespokojny, rwał łańcuch i próbował się wydostać. Ludzie patrzyli na niego z niepokojem. Nie było wyjścia.

Mateusz wywiózł wilka do lasu. Azor pomachał ogonem i zniknął między drzewami. Nikt już go więcej nie widział.

Alicja tęskniła za swoim ulubieńcem i złorzeczyła chytrego Szymona. On sam żałował, bo chciał dobrze. Dawno temu, błądząc po lesie, natrafił na tropy niedźwiedzia. Usłyszał żałosny pisk. Myślał, że to niedźwiadek, ale dźwięk był inny.

Odsunął gałęzie, zobaczył norę. Obok leżała martwa wilczyca, a wokół niej zagryzione młode wilki niedźwiedź zaatakował legowisko. Przeżył tylko jeden maluch, ukryty głęboko w norze.

Szymonowi żal się zrobiło sieroty. Zabrał go ze sobą, potem podsunął babci Alicji, żeby się nim opiekowała. Myślał, że gdy wilk podrośnie, sam wróci do lasu. A on w tym czasie zdobędzie dla babci prawdziwego psa. Lecz wszystko popsuł Mateusz.

Szymon błąkał się kilka dni wokół chaty, nie śmiejąc się pokazać. Trwała ostra zima. Alicja paliła w piecu, by nie zamarznąć w nocy.

Nagle ktoś zapukał do drzwi. Staruszka pospieszyła otworzyć. Na progu stał mężczyzna.

Dobry wieczór, babciu. Czy mogę przenocować? Zgubiłem się idąc do sąsiedniej wsi.

A jak masz na imię, synku? Źle widzę.

Borys.

Alicja zmarszczyła brwi.

Nie słyszałam, żeby u nas był jakiś Borys…

Nie jestem stąd, babciu, dopiero kupiłem dom. Chciałem zobaczyć, ale auto ugrzęzło. Musiałem iść pieszo, a tu taka zawieja!

To ty kupiłeś dom po świętej pamięci Danilewiczu?

Dokładnie tak.

Alicja wpuściła nieznajomego, nastawiła czajnik. Nie zauważyła, jak łakomie zerkał na starą szafkę, gdzie wiejskie babcie trzymają pieniądze i kosztowności.

Gdy babcia krzątała się przy kuchni, gość zaczął przeszukiwać szafkę. Alicja usłyszała skrzyp drzwiczek.

Co ty tam robisz, Borysie?

Rzekomo była reforma walutowa! Pomagam pani pozbyć się starych pieniędzy.

Staruszka zmarszczyła się.

Bzdura. Żadnej reformy nie było! Kim pan jest?!

Mężczyzna wyciągnął nóż i przyłożył do jej brody.

Cicho, babciu. Dawaj pieniądze, złoto, jedzenie!

Alicję przeszył strach. Przed nią stał przestępca. Jej los wydawał się przesądzony…

Wtem drzwi się rozwarły. Do izby wpadł wielki wilk, rzucił się na bandytę. Ten krzyknął, ale gruby szalik uratował go przed ugryzieniem. Złoczyńca dźgnął wilka nożem w łopatkę. Azor uskoczył, a bandyta uciekł.

W tym samym czasie Szymon, chcąc przeprosić Alicję, podchodził pod dom. Zobaczył uciekającego z nożem mężczyznę. Chwycił go i natychmiast pobiegł po dzielnicowego.

Złodzieja złapano. Został skazany na kolejny wyrok.

A Azor stał się bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, pozdrawiali go. Nikt już go nie przykuwał, był wolny, ale zawsze wracał do babci Alicji, szczególnie po polowaniach z Szymonem.

Pewnego dnia zobaczyli przed jej domem czarnego terenowego nissana. Na podwórku ktoś rąbał drewno. To był syn Alicji Igor. Na widok dawnego znajomego wyciągnął ramiona.

Wieczorem wszyscy siedzieli przy stole, a babcia promieniała szczęściem. Igor przekonał ją, by pojechała do miasta na operację, żeby odzyskać wzrok.

No, skoro trzeba… westchnęła babcia. Latem przyjedzie wnuczek, chciałabym go zobaczyć. Szymonie, popilnuj dom i Azora, dobrze?

Szymon kiwnął głową. Azor ułożył się przy piecu, zadowolony, z głową na łapach. Jego miejsce było tu, wśród przyjaciół.

I tak życie pokazało, że dobro, które dajemy innym, zawsze do nas wraca nawet w najmniej oczekiwanym momencie. Ważne, by żyć uczciwie i nieść bezinteresowną pomoc, bo to, co dobre, buduje mosty między ludźmi i rozgrzewa serca w zimne dni.