— Babciu Allo! — zawołał Mateusz. — Kto pozwolił trzymać wilka w naszej wsi?

Babciu Alu! zawołał Mateusz. Kto Pani pozwolił trzymać wilka na wsi?

Alicja Stefańska gorzko zapłakała, patrząc na zawalony płot. Już nie raz podpierała go deskami i łatała spróchniałe słupki, mając nadzieję, że ogrodzenie wytrzyma, póki uzbiera wystarczająco pieniędzy ze swojej niewielkiej emerytury. Ale niestety Płot runął.

Już od dziesięciu lat Alicja zmagała się z prowadzeniem gospodarstwa sama, odkąd jej ukochany mąż, Piotr Andrzejewski, odszedł na zawsze. Złote miał ręce! Dopóki żył, babcia Alicja nie martwiła się o nic. Piotr był mistrzem w każdym fachu cieślą i stolarzem.

Sam wszystko naprawiał, nie było potrzeby wołać majstrów. We wsi szanowano go za pracowitość i dobre serce. Przeżyli szczęśliwe 40 lat wspólnego życia, tylko jeden dzień zabrakło do jubileuszu. Zadbany dom, dorodne plony na polu, wypielęgnowane zwierzęta wszystko dzięki ich wspólnej pracy.

Wychowali jedynego syna Igora, swoją dumę i radość. Od dziecka przyzwyczajał się do pracy, nie trzeba go było namawiać do pomocy. Gdy matka wracała zmęczona z obory, syn już zdążył narąbać drewna, nanieść wody, rozpalić piec i napoić bydło.

Piotr po pracy mył się i wychodził na ganek, żeby zapalić papierosa, podczas gdy żona szykowała obiad. Wieczorami cała rodzina zasiadała razem do posiłku, opowiadając sobie najnowsze wieści. Byli szczęśliwi.

Czas płynął, zostawiając tylko wspomnienia. Igor dorósł, opuścił rodziców, wyjechał do dużego miasta, zdobył wykształcenie, ożenił się z miejską dziewczyną Krystyną. Zamieszkali w Warszawie. Początkowo Igor przyjeżdżał do rodziców na urlop, później jednak żona przekonała go, żeby wypoczywać za granicą i tak rok w rok Piotr Andrzejewski gniewał się na syna, nie rozumiejąc jego wyboru.

Gdzie się tak zmęczył nasz Igorek? To pewnie ta Krystyna namieszała mu w głowie Po co mu te podróże?

Ojciec popadał w smutek, matka tęskniła. Co im zostało? Żyć i czekać choćby na wiadomość od syna. Ale pewnego razu Piotr ciężko zachorował. Odmawiał jedzenia, słabł w oczach. Lekarze przepisali lekarstwa, ale ostatecznie po prostu odesłali go do domu, na dożycie Wiosną, gdy ptaki zaczęły śpiewać w lesie, Piotr odszedł.

Igor przyjechał na pogrzeb, łzy lały się strumieniami, wyrzucał sobie, że nie zdążył zobaczyć ojca żywego. Spędził tydzień w rodzinnym domu, a potem znów wrócił do Warszawy. Przez minione dziesięć lat tylko trzy razy napisał do matki list. A Alicja została sama. Sprzedała krowę i owce sąsiadom.

Po co jej teraz zwierzęta? Krowa długo stała przed domem Alicji, słuchając, jak starsza pani gorzko płacze. Alicja zamykała się w najdalszym pokoju, zatykała uszy i płakała.

Bez męskiej ręki gospodarstwo zaczęło popadać w ruinę. To dach zaciekł, to spróchniałe deski pękły na zadaszeniu ganku, to podłoga w przedsionku zalała się wodą Babcia Alicja starała się robić co mogła. Z emerytury odkładała na majstra, czasem radziła sobie sama w końcu wychowała się na wsi, znała się na wszystkim.

Tak żyła, ledwo wiążąc koniec z końcem, kiedy spotkała ją kolejna bieda. Alicji Stefańskiej pogorszył się nagle wzrok, choć nigdy wcześniej nie miała z tym problemów. Poszła do wiejskiego sklepu i z trudem odczytała ceny na półkach. Po kilku miesiącach ledwo już widziała szyld nad drzwiami.

Pielęgniarka przyjechała, obejrzała Alicję i nalegała na badanie w szpitalu.

Pani Alicjo, chce Pani oślepnąć? Zrobią operację, odzyska Pani wzrok!

Ale babcia bała się chirurgii i odmówiła. Przez rok prawie straciła wzrok całkowicie. Nie przejęła się tym szczególnie.

A co mi po świetle? Telewizji nie oglądam, tylko słucham. Prezenter czyta wiadomości rozumiem wszystko. W domu wszystko robię z pamięci.

Czasami jednak martwiła się, bo we wsi pojawiło się więcej nieuczciwych ludzi. Złodzieje nachodzili opuszczone domy, kradli co popadnie. Babcia Alicja bała się, bo nie miała porządnego, groźnego psa, który by odstraszał nieproszonych gości szczekaniem.

Zapytała myśliwego Szymona:

Szymonie, nie wiesz czy leśniczy ma szczeniaki? Wzięłabym chociaż jednego, wyręczyłabym…

Szymon, miejscowy myśliwy, spojrzał z zaciekawieniem na staruszkę:

Babciu Alicjo, po co Ci szczeniak husky? To psy do lasu! Mogę Ci przywieźć prawdziwego owczarka miejskiego.

Taki owczarek pewnie bardzo drogi

Nie droższy niż pieniądze, Babciu Alicjo.

No to sprowadzaj.

Alicja przeliczyła swoje oszczędności, wyszło, że wystarczy jej na dobrego psa. Ale Szymon, chłop niepewny, ciągle odkładał, zwlekał z obietnicą. Alicja złościła się na jego puste słowa, ale w głębi duszy współczuła. Był samotnym człowiekiem bez rodziny, bez dzieci. Jego jedyną towarzyszką była „małpka”.

Szymon, rówieśnik jej syna Igora, nie wyjeżdżał ze wsi i całe życie został na miejscu. W mieście czuł się źle. Najważniejsze dla niego było polowanie. Potrafił zniknąć w lesie na kilka dni.

Po zakończeniu sezonu myśliwskiego Szymon pracował dorywczo u gospodarzy. Kopał ogródki, robił stolarkę czy naprawiał sprzęt. Pieniądze od samotnych babć natychmiast wydawał na wódkę.

Po chmielowych maratonach Szymon szedł do lasu opuchnięty, chory i pełen wyrzutów sumienia. Po kilku dniach wracał z naręczem grzybów, jagód, ryb, szyszek z sosen. Sprzedawał to za grosze i znowu przepuszczał zarobione. Pomagał też babci Alicji za zapłatę. Teraz, po zawaleniu płotu, znów musiała prosić go o pomoc.

Chyba z psem trzeba poczekać westchnęła Alicja Stefańska. Trzeba zapłacić Szymonowi za płot, a pieniędzy brak.

Szymon przyszedł nie z pustymi rękami. W jego plecaku, obok narzędzi, coś się poruszało. Uśmiechając się, zawołał do Alicji.

Patrzcie, co Wam przywiozłem. Otworzył plecak.

Starsza pani podeszła i poczuła puszystą, małą główkę.

Szymonie, to naprawdę dla mnie szczeniak? zdziwiła się.

Najlepszy z najlepszych. Prawdziwy rasowy owczarek, babciu.

Szczeniak zapiszczał, próbując wydostać się z plecaka. Alicja Stefańska zaniepokoiła się:

Ale ja nie mam wystarczająco pieniędzy! Ledwo na płot wystarczyło!

Nie będę przecież go zawracać, babciu! odparł Szymon. Wiesz, ile tysięcy złotych zapłaciłem za tego psa?!

Co zrobić? Babcia pobiegła do sklepu, gdzie ekspedientka dała jej pięć butelek mocnej wódki na kredyt i zapisała jej nazwisko w zeszycie dłużników.

Wieczorem Szymon kończył pracę przy płocie. Alicja nakarmiła go porządnym obiadem i polała kieliszek. Pijaczek, rozchmurzony napitkiem, zaczął rozprawiać, siedząc za stołem i wskazując na szczeniaka skulonego przy piecu.

Trzeba go karmić dwa razy dziennie. I kup mu porządny łańcuch będzie zdrowy i silny. Ja się znam na psach.

Tak w domu Alicji zamieszkał nowy lokator Burek. Stara pani pokochała szczeniaka, a ten odwdzięczał się oddaniem. Ile razy Alicja wychodziła do podwórka, żeby nakarmić Burka, pies podskakiwał radośnie, gotów wylizać twarz swojej pani. Tylko jedno martwiło pies urósł ogromny jak cielak, ale nie nauczył się szczekać. To smuciło Alicję Stefańską.

Szymonie! No, oszukałeś mnie! Sprzedałeś mi psa z nie tegesem!

Ale co robić przecież nie wyrzuci tak dobrego stworzenia. I nie trzeba mu szczekać. Sąsiedzkie psy nawet nie próbowały szczekać na Burka, który przez trzy miesiące prawie dorósł Alicji do pasa.

Któregoś dnia do wsi przyjechał Mateusz, miejscowy łowczy, po zakupy: sól, zapałki, artykuły spożywcze. Zbliżał się zimowy sezon mężczyźni miesiącami siedzieli w lasach. Przechodząc obok domu Alicji Stefańskiej, stanął jak wryty na widok Burka.

Babciu Alu! zawołał Mateusz. Kto pani pozwolił trzymać wilka na wsi?

Alicja przestraszona przyłożyła ręce do serca.

O Jezu! Ależ ja głupia! Ten oszust Szymon mnie wystrychnął na dudka! Mówił, że to rasowy owczarek

Mateusz poradził jej poważnie:

Babciu, trzeba go wypuścić do lasu. Inaczej będzie kłopot.

Oczy Alicji zaszły łzami. Jakże jej żal było żegnać się z Burkiem! Dobre, łagodne zwierzę, choć wilk. Ostatnio stał się niespokojny, ciągnął za łańcuch, rwał się na wolność. Ludzie bali się go widząc. Nie było wyjścia.

Mateusz wywiózł Burka do lasu. Burek pomachał ogonem i zniknął wśród drzew. Nikt go więcej nie zobaczył.

Alicja tęskniła za ukochanym zwierzakiem i przeklinała podstępnego Szymona. On sam również żałował, bo miał dobre zamiary. Kiedyś, chodząc po lesie, trafił na ślady niedźwiedzia. Z oddali dobiegł go żałosny pisk. Już miał iść dalej, bo gdzie małe niedźwiedzie, tam i niedźwiedzica, ale dźwięk brzmiał inaczej.

Rozsunął krzaki i zobaczył norę. Obok leżała martwa wilczyca, a wokół niej zagryzione szczenięta najwyraźniej niedźwiedź zaatakował legowisko. Przeżył tylko jeden maluch, który schował się w jamie.

Szymonowi żal się zrobiło sieroty. Wziął go ze sobą, a potem postanowił podrzucić babci Alicji, żeby się nim zaopiekowała. Myślał, że jak wilk podrośnie, sam ucieknie do lasu, a on tymczasem znajdzie babci prawdziwego psa. Wszystko popsuł Mateusz.

Szymon kilka dni krążył wokół jej domu, nie mogąc się zdecydować na wejście. Zima szalała. Alicja paliła w piecu, by nie zamarznąć w nocy.

Nagle ktoś zapukał do drzwi. Starsza pani pospieszyła otworzyć. Na progu stał mężczyzna.

Dobry wieczór, babciu. Można się przespać? Szłem do sąsiedniej wsi i zbłądziłem.

Jak się nazywasz, kochanieńki? Słabo widzę

Borys.

Alicja zmarszczyła brwi.

Z tego co wiem, nie ma u nas żadnych Borysów

Nie mieszkałem tu, babciu. Niedawno kupiłem dom. Chciałem zobaczyć, ale auto utknęło. Poszedłem pieszo, a tu zamieć!

To ty kupiłeś dom po świętej pamięci Danilewiczu?

Mężczyzna przytaknął.

Tak jest.

Alicja zaprosiła nieznajomego do środka, postawiła czajnik na ogniu. Nie widziała, jak łakomie napastnik lustrował stary kredens, gdzie wiejskie kobiety trzymają pieniądze i kosztowności.

Gdy babcia krzątała się przy kuchni, gość zaczął grzebać w kredensie. Alicja usłyszała skrzypnięcie drzwiczek.

Co tam robisz, Borysie?

Przecież była reforma pieniężna! Pomagam Pani pozbyć się starych pieniędzy.

Starsza pani nachmurzyła się.

Bzdura. Nie było żadnej reformy! Kim Ty jesteś?!

Mężczyzna chwycił nóż i przyłożył jej do podbródka.

Cisza, babo. Dawaj wszystko pieniądze, złoto i jedzenie!

Alicję ogarnął strach. Był to przestępca, ukrywający się przed policją. Czeka ją już tylko więzienie

Ale nagle drzwi się otworzyły na oścież. Do pokoju wpadł wielki wilk, rzucił się na napastnika. Ten krzyknął, ale gruby szalik uratował go przed ugryzieniami. Złodziej chwycił nóż i zranił wilka w łopatkę. Burek odskoczył, przestępca uciekł.

W tym czasie Szymon szedł do domu Alicji, żeby przeprosić. Przed domem zobaczył faceta z nożem, który uciekał, klnąc pod nosem. Szymon wbiegł do środka, a tam na podłodze leżał zakrwawiony Burek. Zrozumiał wszystko i pobiegł do dzielnicowego.

Złodzieja złapano. Skazano go i poszedł siedzieć.

Burek stał się bohaterem wsi. Sąsiedzi przynosili mu jedzenie, pozdrawiali go. Wilka już nie przywiązywano był wolny. Ale zawsze wracał do babci Alicji, chodząc z Szymonem po polowaniu.

Pewnego dnia zobaczyli przed domem czarnego SUV-a. Ktoś rąbał drewno na podwórku. To był syn Alicji Igor. Na widok starego znajomego rozłożył ramiona.

Wieczorem wszyscy zasiedli przy stole, a Alicja promieniała szczęściem. Igor przekonał matkę, by pojechała do miasta na operację, żeby odzyskać wzrok.

No, skoro trzeba westchnęła starsza pani. Latem przyjedzie wnuk, chciałabym go zobaczyć. Szymonie, przypilnuj domu i Burka. Zgoda?

Szymon kiwnął głową. Burek ułożył się przy piecu, zadowolony położył łeb na łapach. Jego miejsce było tutaj, wśród przyjaciół.

Jeśli chcecie czytać nowe ciekawe historie, polubcie naszą stronę! Podzielcie się swoimi opiniami i uczuciami w komentarzach, wesprzyjcie nas polubieniami.