Babcia gra na naszych nerwach: symulacja choroby czy wołanie o pomoc?

Babcia gra nam na nerwach: symulacja choroby czy wołanie o pomoc?

Nazywam się Katarzyna. Mam 37 lat, jestem zamężna, mam mamę, która ma 56 lat, oraz babcię – babcię Zofię, która skończyła już 85 lat. Mieszkamy w małym miasteczku na Podlasiu, gdzie zimy bywają mroźne, a odległości między domami wydają się nie mieć końca, szczególnie gdy pędzisz nocą przez zasypane śniegiem drogi.

Babcia Zofia, pomimo wieku, uparcie mieszka samotnie w starym drewnianym domu na skraju miasta. Kategorycznie odmawia przeprowadzki do mamy, choć ta wielokrotnie oferowała jej wygodę i opiekę. Babcia powtarza, że jej dom to jej twierdza i nikt nie zmusi jej do opuszczenia rodzinnych ścian. Ale ostatnio jej samotność stała się chyba zbyt ciężka do zniesienia, więc znalazła sposób, by trzymać nas w ciągłym napięciu.

Babcia zaczęła dzwonić do mnie i mamy niemal codziennie, skarżąc się żałośnie, że jest jej „bardzo źle”. Jej głos w słuchawce drży, jęczy, mówi, że „łeb ją rozsadza” albo że „nogi nie chcą służyć”. My z mamą, rzucając wszystko, pędzimy do niej, ściskając z niepokoju dłonie. Jednak gdy docieramy na miejsce, widzimy zawsze ten sam obraz: babcia jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ożywa. Krząta się po domu, częstuje nas herbatą z konfiturami, a nawet próbuje żartować. A my stoimy zdezorientowane, z sercami w gardle, nie wiedząc, czy śmiać się, czy płakać.

Jesteśmy z mamą zmęczone tą grą. Każdy taki telefon to jak porażenie prądem, ale nie możemy machnąć ręką i nie przyjechać. A nagle tym razem naprawdę jest źle? A jeśli zignorujemy jej wołanie i stanie się coś strasznego? Ta myśl gryzie nas, nie dając spokoju. Boimy się, że jeśli zlekceważymy jej prośbę, nigdy sobie tego nie wybaczymy, gdyby coś się babci przytrafiło.

Wszystko zaczęło się rok temu. Pamiętam, jak przyjechałyśmy z mamą do babci o czwartej nad ranem, w zamieć śnieżną, ledwo się ubrawszy. Miałam na sobie podkoszulkę, a mama narzuciła na piżamę stary płaszcz. Myślałyśmy, że zastaniemy babcię na łożu śmierci, a ona przywitała nas z uśmiechem i oznajmiła, że „tylko ciśnienie trochę skoczyło”. Po pół godzinie już wyciągała z szafy swoje słynne wiśniowe konfitury i zapraszała nas do stołu. Byłyśmy w szoku, ale wtedy uznałyśmy to za zbieg okoliczności.

Próbowałyśmy zrozumieć, o co chodzi. Namawiałyśmy babcię na badania w szpitalu, ale tylko machała ręką, mówiąc, że „ci lekarze tylko kasę wyciągają”. Wtedy przyprowadziłyśmy do niej lekarza. Dokładnie ją zbadał, zmierzył ciśnienie, osłuchał serce i stwierdził, że jak na swój wiek jest w świetnej formie. „Potrzebuje więcej towarzystwa – dodał, patrząc na nas z mamą. – Odwiedzajcie ją częściej, a telefony ustaną”. Ale jakże się mylił!

I tak staramy się dbać o babcię. Mieszkam godzinę drogi od niej, mama trochę bliżej, ale po pracy, w korkach i zmęczeniu, nie da się tam jeździć codziennie. W weekendy się zmieniamy: raz ja przywożę jej zakupy i siedzimy przy herbacie, raz mama przyjeżdża pomóc w sprzątaniu. Na święta zawsze jesteśmy razem, z prezentami i kwiatami, by ją ucieszyć. Ale chyba to za mało. Chce więcej – naszej uwagi, naszych nerwów, naszego czasu.

Mama nie raz proponowała babci, by zamieszkała z nią. Jest gotowa oddać jej najlepszy pokój, otoczyć opieką, ale babcia jest nieugięta. „Nie chcę wam ciążyć – mówi, a potem znów dzwoni w środku nocy z narzekaniem. – Wolę umrzeć w swoim domu”. Te słowa bolą jak nóż w serce, ale co możemy zrobić?

Dziesiątki razy prosiłyśmy babcię, by nie dzwoniła, jeśli naprawdę nic się nie dzieje. Tłumaczyłyśmy, że każdy taki telefon to stres, strach i stracone godziny snu. Ale ona jak dotąd nie słucha. Albo nie chce słyszeć. Telefony wciąż się powtarzają, a my z mamą wpadamy w pułapkę: jechać czy nie? Zignorować czy uwierzyć? Boimy się pomylić, boimy się przegapić momentu, gdy pomoc będzie konieczna.

Czasem myślę, że babci po prostu jest smutno. Brakuje jej ciepła, rozmów, śmiechu. Może te telefony to jej rozpaczliwa próba zatrzymania nas blisko? Ale czemu wybrała tak okrutny sposób? Dlaczego każe nam żyć w wiecznym strachu? Nie wiem, jak znaleźć wyjście. Kochamy babcię, ale ta gra na naszych nerwach nas wyczerpuje. I mimo wszystko, póki dzwoni – będziemy przyjeżdżać. Bo jeśli nie przyjedziemy, a coś się stanie, ten ciężar winy przygniecie nas na zawsze.