Antonina Pietrowna szła w deszczu i gorzko płakała, łzy mieszały się z kroplami. „Jedyna pociecha – …

Antonina Nowak idzie właśnie przez ulice Krakowa w ulewie, łzy ciekną jej po policzkach, mieszając się z deszczem.
Jeden pożytek z tego deszczu myśli kobieta. Nikt nie widzi łez.
Myśli też: Sama sobie winna! Przyszłam bez zapowiedzi. W gościach nieproszona.

Idzie dalej, płacze, a potem zaczyna się śmiać, przypominając sobie dowcip, w którym zięć pyta teściową:
I co, mamo, nawet herbaty nie wypijecie?
I teraz, właśnie teraz, czuje się jak ta „mama” z anegdoty.

Płacze i śmieje się na przemian, aż w końcu dociera do swojego małego mieszkania. Ściąga przemoknięte ubrania, owija się ciepłym pledem i już nie krępuje się łez. Nikogo tu nie ma, niczego się już nie boi! Tylko złota rybka w okrągłym akwarium patrzy na nią swoimi oczami. Tak, tylko ona!

Antonina Nowak zawsze była ciekawą kobietą, miała powodzenie u mężczyzn. Ale z ojcem jej syna, Nikodema, nie wyszło. Pił coraz więcej. Najpierw dało się znieść wypił, poszedł spać. Ale później zaczął ją chorobliwie podejrzewać. O byle co był zazdrosny o nieznajomego pytającego o drogę, o sprzedawcę w mięsnym, o staruszka z laską, o sąsiada spod piątki.

Pewnego dnia, kiedy Antonina uśmiechnęła się do sąsiada witając się na klatce, ten zupełnie postradał rozum.
Pobił ją. Bił długo i najmocniej w nerki. Na oczach dziecka.

Nikodem dokładnie wszystko opowiedział dziadkom. Mama Antoniny zapłakała:
Czy po to córkę wychowywałam, żeby byle menel mógł ją bić?
Ojciec Natychmiast się ubrał, wyszedł, złapał zięcia (już wtedy był były) i spuścił z czwartego piętra na dół. Tamten aż rękę złamał.

Ojciec potrząsnął jeszcze pięścią:
Jeszcze raz cię przy mojej córce zobaczę zabiję. Do więzienia pójdę, ale życie mojej Tosi nie zniszczysz!

I rzeczywiście, były mąż Antoniny zniknął na zawsze. A ona już nie chciała wychodzić za mąż. Trzeba syna wychować. Trafić znowu na złego mężczyznę nie warto ryzykować.
Wielu jeszcze próbowało się z nią umawiać, ona jednak nie potrafiła już nikomu zaufać. Miała dosyć po Nikodemie seniorze.

Antonina nie miała problemów finansowych. Była świetną technolożką żywienia zbiorowego. Pracowała w niewielkiej restauracji. Nigdy nie narzekała na życie.
Odkładała po trochu na mieszkanie. I kiedy już miała odpowiednią sumę, Nikodem postanowił się ożenić. Dziewczyna, która mu się spodobała, miała piękne, dźwięczne imię Elżbieta.

I tak Antonina została w swojej starej kawalerce, dzieciom urządziła wspaniałe wesele i oddała im nowe, dwupokojowe mieszkanie. Jak mogło być inaczej? Przecież oni są rodziną, im bardziej potrzeba!

Teraz Antonina zbiera dzieciom na nowy samochód.
Ileż można jeździć tym zdezelowanym maluchem? myśli.
Właściwie dziś wcale nie planowała iść do syna. Nie zwykła narzucać się dzieciom. Po prostu tak wyszło, że los rzucił ją akurat pod ich blokiem, gdy złapała ją ulewa. Parasola i tak nie miała, a burza była taka, że i najlepszy parasol nie pomógłby.
Więc postanowiła wejść, przeczekać trochę, pogadać z Elą o kobiecych sprawach, herbaty się napić.

Elżbieta, otwierając drzwi, spojrzała zdziwiona na teściową. Ani nie zaprosiła do środka, ani nie powiedziała: Chodź, wysusz się, napij się herbaty.
Zimno, przez uchylone drzwi w przedpokoju, powiedziała:
Antonino, czego pani chciała?
Kobieta speszona tylko się jąka:
Bo… deszcz…
Już nie pada! Przecież blisko mieszka pani, dojdzie spokojnie rzuca Eli, stojąc z założonymi rękami i patrząc przez okno.
Tak, tak pokornie potakuje Antonina i cała zapłakana wychodzi znów pod deszcz.

Płacze długo, aż zasypia. Śni jej się złota rybka z akwarium.
Nagle robi się ogromna, porusza ustami bez głosu. Lecz Antonina dokładnie ją słyszy. Rybka mówi:
Płaczesz? A głupiaś! Nawet na herbatę cię nie zaprosiła, a ty dla nich zbierasz na samochód? Zawsze wszystko dla nich, o sobie nie pomyślisz? Popatrz na siebie! Przecież jesteś mądra, piękna, pieniądze masz! A co z tego, skoro wszystko oddajesz dzieciom? Oni tego nie doceniają. Jedź sobie nad morze, odpocznij w końcu dla siebie!

Antonina budzi się już ciemno.
Rybka w akwarium dalej pływa, otwiera usta, ale ona już nie rozumie 'rybiego’ języka. A jednak zrozumiała najważniejsze nie można się poświęcać dla ludzi, którzy nie potrafią nawet zaproponować herbaty ani pozwolić przeczekać deszczu.

I Antonina Nowak wzięła pieniądze, które zbierała dzieciom na samochód. Kupiła sobie wycieczkę nad Bałtyk. Pojechała, wypoczęła, wróciła zrelaksowana, opalona i piękna.
A syn z synową nawet nie zauważyli. Przychodzili albo dzwonili tylko wtedy, gdy coś im było potrzeba: pieniędzy lub żeby babcia popilnowała wnuka.
Ale Antonina przestała unikać mężczyzn. Pojawił się adorator bardzo interesujący, elegancki mężczyzna, dyrektor restauracji, w której Antonina pracuje.
Od dawna mu się podobała, choć zawsze była zbyt „zajęta”: synem i synową. Teraz jednak wszystko się ułożyło. Przychodzą i wracają razem z pracy, codzienność nabierze kolorów.

Aż pewnego dnia Ela wpada do mieszkania.
Czemu pani, Antonino, do nas nie wpada? Nie dzwoni? Nikodem już samochód upatrzył zaczyna znacząco.
Ela, czego chciałaś? pyta spokojnie Antonina, splatając ręce na piersi.
Ela otwiera usta, by coś odpowiedzieć, gdy nagle zza drzwi wychyla się przystojny mężczyzna:
Tosiu, robimy herbatę?
Robimy! uśmiecha się szeroko Antonina.
I zaproś gościa proponuje mężczyzna.
Nie, Ela już wychodzi. Ona przecież nie pije herbaty, prawda?
Antonina zamyka drzwi za synową i mruga do swojej złotej rybki.
No i tyle!