Antonia Pietrowna szła przez deszczowe ulice Warszawy, ze łzami, które mieszały się z kroplami deszczu. – Jedyna radość — nikt nie widzi moich łez! — myślała. Wspominała, jak poczuła się nieproszonym gościem u syna. Szła i płakała, potem śmiała się, przypominając sobie dowcip o zięciu częstującym teściową herbatą. W domu, przy złotej rybce w akwarium, płakała już bez skrępowania. Antonia była atrakcyjną kobietą, ale z ojcem Nikity nie wyszło — pił i bił ją przy dziecku. Jej ojciec rozprawił się z zięciem po swojemu. Potem Antonia sama wychowywała syna, odkładała pieniądze, pomagała dzieciom: na mieszkanie, na samochód, zawsze dla nich. Pewnego dnia, gdy chciała przeczekać ulewę u syna, synowa schłodziła jej zapał: „Deszcz już minął, dasz radę dojść.” Antonia wyszła i płakała, a potem śniła, że złota rybka mówi jej: „Całe życie oddajesz innym! Zacznij żyć dla siebie!” Następnego dnia spakowała pieniądze i pojechała nad Bałtyk. Wracając, była odmieniona. Syn i synowa zainteresowali się nią tylko, gdy znów czegoś potrzebowali. Tymczasem Antonia zaczęła spotykać się z dyrektorem restauracji, w której pracowała. Teraz kiedy synowa wpadła z kolejną prośbą, Antonia przywitała ją stanowczo, a z pokoju wyszedł elegancki mężczyzna: „Tonia, pijemy herbatę?” „Oczywiście!” – odpowiedziała z uśmiechem, zamykając drzwi przed synową i puszczając oko do złotej rybki. Tak właśnie zaczyna się nowe życie Antonii Pietrownej!

Antonina Kowalska szła ulicą w deszczu, łzy spływały po jej policzkach, mieszając się z kroplami deszczu.
Przynajmniej pada, pomyślała kobieta. Nikt nie widzi moich łez.
Myślała też: Sama sobie winna! Wpadłam nie w porę. Nieproszony gość.
Szła, płakała, a potem zaczęła się śmiać, przypominając sobie dowcip, w którym zięć mówi teściowej:
I co, mamusiu, nawet herbatki nie wypijecie?
Teraz była w sytuacji tej mamusi.
Płakała i śmiała się na przemian.
Gdy wróciła do mieszkania, zrzuciła mokre ubrania, owinęła się kocem i już płakała bez skrępowania. Nikogo ani niczego nie było nikt jej nie słyszał, poza złotą rybką w okrągłym akwarium! Nikt!

Antonina była kobietą niebanalną, cieszyła się powodzeniem. Ale z ojcem swojego syna, Nikodema, jej nie wyszło. Pił coraz więcej. Na początku bywało znośnie. Wypił, przysnął. Ale potem zaczął strasznie ją zazdrościć każdemu! Obcemu pytającemu o drogę, sprzedawcy w mięsnym, staruszkowi z laską, sąsiadowi.
Kiedyś, gdy Antonina uśmiechnęła się do sąsiada, jej mąż zupełnie stracił kontrolę.
Pobił ją. Mocno, z wyrachowaniem, w nerki. Na oczach dziecka.
Nikodem wszystko opowiedział babci i dziadkowi.
Matka Antoniny zapłakała:
No i po co wychowywałam córkę, żeby jej byle pijak życie rujnował?
Ojciec się nie odezwał, ubrał się i wyszedł. Po prostu wziął zięcia, który od tamtego momentu był już byłym, i spuścił go z czwartego piętra. Zięć, zanim doleciał, nawet złamał rękę.
Ojciec pogroził mu pięścią:
Jeszcze raz zobaczę cię z moją córką, to cię załatwię. Choćby do więzienia miał pójść, nie pozwoli, by ktoś dręczył jego Antoninę.
I mąż naprawdę zniknął na zawsze, a Antonina ponownie nie wyszła za mąż. Musiała wychować syna. Nigdy nie wiadomo, na jakiego człowieka by trafiła.
Było wielu mężczyzn, którzy próbowali się do niej zbliżyć, ale ona nie potrafiła zaufać. Starczyło jej doświadczeń z ojcem Nikodema.

Antonina nie narzekała na warunki materialne. Miała dobrą pracę była technologiem żywienia w niedużej restauracji. Na życie jej starczało.
Odkładała po trochu na mieszkanie. Gdy uskładała, Nikodem zapragnął się ożenić. Narzeczona była wspaniała, o pięknym imieniu Malwina.
Antonina została w swojej starej kawalerce, a dzieciom zorganizowała wesele i oddała nowe dwupokojowe mieszkanie. Bo jakże by nie? Im bardziej potrzebne!
Teraz oszczędzała na nowy samochód dla dzieci, ile można jeździć starym polonezem?
Tego dnia nie planowała iść do syna. Nigdy nie narzucała się dzieciom. Ale była akurat blisko ich domu, kiedy lunął deszcz. Nie miała przy sobie parasola. A i taki deszcz, że parasol by nie pomógł.
Postanowiła przeczekać, pogadać z Malwiną kobieco, przy herbatce.
A Malwina, otwierając drzwi, spojrzała na nią zaskoczona. Nawet nie zaprosiła do środka. Zimno, stojąc w przedpokoju, rzekła:
Pani Antonino, czegoś pani chciała?
Antonina aż się zakłopotała, zaczęła tłumaczyć:
Tak… deszcz…
Deszcz już przeszedł! Do domu niedaleko, poradzi sobie pani Malwina zerknęła przez okno, skrzyżowała ramiona.
Tak, tak zgodziła się Antonina i cała we łzach wyszła znów w deszcz.
Płakała i płakała.
Potem zasnęła. W śnie ujrzała swoją złotą rybkę z akwarium.
I nagle rybka urosła i zaczęła poruszać wargami. Ale Antonina wszystko rozumiała. Rybka mówiła!
Płaczesz? Jakaś ty głupia! Nawet herbaty ci nie dali w deszczu! A na samochód dla nich odkładasz? Czy całe życie będziesz się poświęcać dla innych? Popatrz na siebie! Jesteś mądra i piękna! Masz pieniądze! Ale co z tego, gdy odkładasz na ich potrzeby? Oni tego nie doceniają. Jedź nad morze, zrób coś dla siebie!
Antonina obudziła się, gdy było już ciemno.
Rybka pływała w akwarium, dalej otwierając pyszczek. Ale Antonina już utraciła zdolność rozumienia rybich słów.
I zrozumiała najważniejsze nie można poświęcać siebie niewdzięcznym ludziom. Zwłaszcza takim, którzy nawet herbaty nie zaproponują i nie pozwolą przeczekać deszczu.

Wzięła pieniądze, które odkładała dzieciom na auto, i kupiła sobie wyjazd nad Bałtyk.
Pojechała, odpoczęła, wróciła promienna, pogodna i opalona.
A syn z synową nawet się nie zorientowali. Przychodzili do niej albo dzwonili tylko wtedy, gdy czegoś potrzebowali: pieniędzy albo opieki nad dzieckiem.
A Antonina przestała unikać mężczyzn w jej życiu pojawił się adorator. Bardzo interesujący i elegancki dyrektor tej restauracji, w której pracowała.
Podobała mu się od dawna, ale zawsze była zajęta synem i jego rodziną. Teraz wszystko się poukładało. Razem do pracy, razem z pracy, życie nabrało zupełnie nowego smaku.

Ostatnio Malwina przyszła z wizytą.
Czemu pani, pani Antonino, nie zagląda do nas? Nie dzwoni? Nikodem już upatrzył samochód! zaczęła sugerować.
A Antonina złożyła ręce na piersiach:
Malwino, chciałaś coś konkretnego?
Malwina już otwierała usta, by coś powiedzieć, gdy nagle z pokoju wyszedł elegancki mężczyzna:
Tonia, pijemy herbatę?
Pijemy! uśmiechnęła się Antonina.
Zaproś gościa! zachęcił mężczyzna.
Nie, Malwina już wychodzi. I herbaty nie pije! Prawda, Malwinko?
Antonina zamknęła za nią drzwi i, śmiejąc się, mrugnęła do złotej rybki.

Czasem trzeba wybrać siebie i pozwolić sobie na szczęście. W życiu najważniejsze jest żyć nie tylko dla innych, ale i dla siebie, bo wtedy możemy darzyć innych prawdziwą miłością i radością.