Anna Nowak siedziała zapłakana na ławce w szpitalnym parku. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie zadzwonili z życzeniami. Prawda, współlokatorka z sali, pani Eugenia, pamiętała i wręczyła drobny upominek, a sanitariuszka Maja poczęstowała ją jabłkiem z okazji urodzin. Dom opieki był całkiem porządny, ale personel raczej obojętny. Wszyscy wiedzieli, że do tego miejsca trafiali seniorzy niepotrzebni już rodzinom, stający się dla dzieci ciężarem. Również Annę Nowak przywiózł tu syn, niby „na odpoczynek i leczenie”, a w rzeczywistości po prostu przeszkadzała synowej. W końcu mieszkanie było jej własnością, potem syn uprosił ją, by przepisała je na niego. Obiecał, że wszystko zostanie po staremu, ale od razu przyprowadzili się całą rodziną i zaczęła się wojna z synową. Wiecznie była niezadowolona – źle ugotowane, zabrudzona łazienka, zawsze coś nie tak. Syn na początku ją bronił, potem jednak przestał i zaczął krzyczeć. Szybko zauważyła, że małżeństwo coś przed nią ukrywa, a jak tylko weszła do pokoju, natychmiast milkli. Aż któregoś ranka syn zaczął ją namawiać, że powinna odpocząć i się podleczyć. Spojrzała mu prosto w oczy i zapytała gorzko: „Do domu starców mnie oddajesz, synku?”. Zarumienił się, speszył i bąknął zawstydzony: „Mamo, to tylko sanatorium. Poleżysz miesiąc, zaraz wrócisz do domu.” Przywiózł ją, szybko podpisał dokumenty i pośpiesznie wyjechał, obiecując prędką wizytę. Pojawił się tylko raz – przyniósł dwa jabłka i dwie pomarańcze, zapytał co słychać i wybiegł, nie wysłuchawszy odpowiedzi do końca. I tak mijały już dwa lata, odkąd tu mieszkała. Po miesiącu samotności spróbowała zadzwonić do domu. Odebrali obcy ludzie – okazało się, że syn sprzedał mieszkanie i ślad po nim zaginął. Płakała kilka nocy, choć wiedziała, że i tak nie wróci już do domu i szkodą by było rozpaczać dłużej. Najbardziej bolało, że kiedyś skrzywdziła córkę dla szczęścia syna. Anna urodziła się na śląskiej wsi, tam wyszła za mąż za szkolnego kolegę – Piotra. Był duży dom i gospodarstwo, żyli skromnie, ale godnie. Pewnego dnia przyjechał do sąsiadów znajomy z Katowic i opowiadał Piotrowi, jak dobrze jest w mieście – lepsze zarobki, od razu mieszkanie służbowe. Piotr się zapalił, namówił Annę i sprzedali wszystko, przeprowadzając się do Katowic. Faktycznie, od razu dostali mieszkanie, meble, nawet starego Fiata 126p. Ale na Mazurku jej mąż zginął w wypadku. Po pogrzebie Anna została sama z dwójką dzieci. Żeby je wyżywić, wieczorami myła klatki schodowe. Myślała, że dzieci kiedyś jej pomogą, ale nie wyszło. Syn wpakował się w kłopoty, musiała pożyczać pieniądze, by nie trafił do więzienia, potem spłacała długi przez dwa lata. Córka, Basia, wyszła za mąż, urodziła syna, ale po roku chłopiec zaczął często chorować. Musiała rzucić pracę i biegać z nim po lekarzach, ci długo nie mogli znaleźć przyczyny. W końcu okazało się, że leczyć go można jedynie w jednym ośrodku, ale na przyjęcie trzeba było długo czekać. W tym szpitalu poznała wdowca z córką o podobnej chorobie, z którym ułożyła sobie życie. Po pięciu latach on sam ciężko zachorował, potrzebował operacji. Anna miała pieniądze odłożone – chciała je przekazać synowi na wkład do mieszkania, ale gdy poprosiła ją córka, było jej żal dawać „obcemu”, przecież synowi bardziej się należały. Odmówiła. Córka mocno się obraziła i na do widzenia powiedziała, że Anna przestaje być dla niej matką i niech się nie zgłasza po pomoc, gdy będzie potrzebować. I tak już dwadzieścia lat nie utrzymują kontaktu. Basia w końcu wyleczyła męża, wyjechali z dziećmi nad morze. Gdyby tylko można było cofnąć czas, Anna zrobiłaby inaczej – ale przeszłości nie zmieni. Anna powoli wstała z ławki i ruszyła do budynku. Nagle usłyszała: – Mamo! Serce zaczęło jej walić. Powoli się odwróciła. To była córka, Basia. Ugięły się pod nią nogi, ale wyratowała ją córka, podtrzymując jej ramię. – Wreszcie cię znalazłam!… Brat nie chciał mi podać adresu, ale zagroziłam mu sprawą w sądzie za nielegalną sprzedaż mieszkania, to od razu spokorniał… Razem weszły do środka, usiadły w holu na kanapie. – Przepraszam cię, mamo, że nie odezwałam się przez tyle lat. Najpierw się obrażałam, potem było mi głupio i odwlekałam to w nieskończoność. Ale tydzień temu mi się przyśniłaś – chodziłaś, płakałaś gdzieś w lesie. Wstałam rano z ciężkim sercem. Opowiedziałam wszystko mężowi, a on powiedział: jedź, pogódź się z matką. Przyjechałam, ale w dawnym mieszkaniu już inni ludzie. Szukałam długo adresu brata i w końcu znalazłam. – Pakuj się, zabieram cię ze sobą. Wiesz, jaki mamy dom? Wielki, nad samym morzem. I mąż mi powiedział: „Jeśli mamie będzie źle, zabierz ją do nas.” Anna przytuliła się do córki i rozpłakała – ale tym razem to były łzy szczęścia. Czcij ojca swego i matkę swoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da ci.

Anna Kowalska siedziała na ławce w ogródku przy domu opieki i ocierała łzy ukradkiem w chusteczkę. Dziś jej stuknęło siedemdziesiąt lat, a ani syn, ani córka nie zadzwonili, nie przyjechali, nie pamiętali. Jedynie sąsiadka z pokoju, Janina Malinowska, złożyła jej życzenia i wręczyła czekoladkę. Nawet pani Basia z obsługi poczęstowała ją jabłkiem na urodziny. Sam pensjonat był przyzwoity, chociaż obsługa raczej chłodna.

Wszyscy tu wiedzieli, że staruszków oddają dzieci, którym rodzice zaczynają przeszkadzać w karierze i swobodnym życiu. Sama Anna została przywieziona przez syna pod pretekstem wypoczynku i leczenia. Realny powód: przeszkadzała synowej. Mieszkanie należało do niej. Potem syn tak długo namawiał, żeby przepisała mu mieszkanie, aż w końcu się złamała. Obiecywał, że będzie jak dawniej, nikt jej z domu nie wyrzuci.

Prawda wyszła szybciej niż nowa tapeta na ścianach wprowadzili się całą rodziną i niemal natychmiast z synową zaczęły się spięcia. Krzywo spojrzała, obiad był za tłusty, w łazience jakiś włos nie ten wiecznie jej coś nie pasowało. Syn najpierw matki bronił, a potem sam zaczął na nią warczeć. Coraz częściej z żoną coś do siebie szeptali, a jak Anna wchodziła nagle znajdowali pilne zajęcie.

Aż pewnego ranka syn zaczął temat: Mama, powinnaś odpocząć, podreperować zdrowie. Anna patrząc mu w oczy, spytała smutno:
Chcesz mnie do domu spokojnej starości odstawić, synku?
Spalił się ze wstydu i zaczął się gęsto tłumaczyć:
Co ty, mamo, przecież to sanatorium, poleżysz, odpoczniesz, potem wrócisz!
Przywiózł ją, szybko załatwił papierki i niemal w biegu pożegnał, rzucając przez ramię, że niedługo wpadnie z wizytą. Pojawił się raz przywiózł dwa jabłka, dwa pomarańcze, pomachał ręką i tyle go widziano.

I tak Anna mieszkała tu już drugi rok.

Kiedy po pierwszym miesiącu syn nie dał znaku życia, zadzwoniła na stacjonarny numer w swoim dawnym mieszkaniu. Odezwała się obca kobieta. Okazało się, że syn sprzedał lokal i wyparował jak kamfora. Anna przez dwie noce płakała, ale potem odpłynęły łzy i przyszedł spokój. I tak wiedziała, że do domu już nie wróci, po co się zadręczać łzami. Najbardziej bolało tylko, że skrzywdziła kiedyś córkę, wszystko dla szczęścia syna.

Anna była ze wsi. Tam też wyszła za mąż za Piotra, kolegę ze szkolnej ławy. Mieli duży dom, gospodarstwo. Biedy nie klepali, ale kokosów też nie było. Pewnego dnia sąsiad z miasta wpadł do wsi i zaczął Piotrowi opowiadać, jak to w mieście ludzie żyją jak pączki w maśle praca lepsza, pensje wyższe, mieszkania od ręki. Piotr się zapalił, Anna dała się namówić. Sprzedali wszystko, co mieli, i ruszyli do miasta.

Nie było ściemy dostali mieszkanie, kupili meble i starego dużego fiata. I tym fiatem Piotr właśnie miał wypadek. W szpitalu, po dwóch dniach, zmarł. Anna została sama z dwójką dzieci. Żeby ich wyżywić i ubrać, po wieczorach sprzątała klatki schodowe. Liczyła, że dzieci wyrosną, pomogą. Ale życie miało wobec niej inne plany.

Syn wpakował się w tarapaty. Anna musiała pożyczyć pieniądze na przemilczenie sprawy spłacała dług prawie dwa lata. Potem córka Zosia wyszła za mąż i urodziła synka. Przez rok był spokój, ale potem malec zaczął ciągle chorować. Córka musiała zrezygnować z pracy, żeby ganiać po lekarzach. Długo nic nie mogło być zdiagnozowane. W końcu udało się, ale chorobę leczyli tylko w jednym warszawskim instytucie. Tam takie kolejki, że człowiek szybciej do sejmowej komisji trafi niż do lekarza. W międzyczasie mąż Zosi się wyprowadził. Na szczęście zostawił mieszkanie.

Na jednym z dłuższych pobytów w szpitalu Zosia poznała wdowca, którego córka miała te same problemy co jej dziecko. Zaiskrzyło i po jakimś czasie zaczęli być razem. Ale po pięciu latach on poważnie się rozchorował i trzeba było pilnie operować. Anna miała trochę pieniędzy, które planowała podarować synowi na wkład własny do mieszkania. Jednak gdy córka poprosiła o pomoc dla swojego partnera, Anna postanowiła, że jednak rodzina po mieczu ważniejsza, syn to przecież syn. Odrzuciła prośbę córki. Zosia odwróciła się i przed wyjściem powiedziała, by kiedy matce będzie ciężko, nie zwracała się do niej o pomoc.

Od tej pory nie miały kontaktu dwadzieścia lat.

Mąż Zosi wyzdrowiał i wszyscy razem, dzieci też, wyjechali gdzieś nad morze. Gdyby można było cofnąć czas, Anna zrobiłaby wszystko inaczej. Ale czasu się nie cofa, niestety.

Anna powoli wstała z ławki, otrzepała spódnicę i ruszyła w stronę budynku. Wtem rozległo się:
Mamo!
Serce podskoczyło jej do gardła. Powoli się odwróciła. Stała tam jej córka. Zosia. Nogi się pod nią ugięły, ale córka w porę ją złapała.
W końcu cię znalazłam Brat adresu nie chciał podać. Ale powiedziałam, że idę do sądu za nielegalną sprzedaż mieszkania i od razu zmiękł
Razem weszły do środka, usiadły na kanapie w holu.
Przepraszam cię, mamo, że tyle lat się nie odzywałam. Najpierw miałam żal, potem odkładałam, wstyd mi było. A tydzień temu przyśniłaś mi się chodziłaś po lesie i płakałaś. Wstałam rano taka przygnębiona. Powiedziałam mężowi, a on: Jedź, pogódź się. Pojechałam do starego mieszkania obcy ludzie, nic nie wiedzą. Szukałam brata, w końcu znalazłam. I jestem. Pakuj się, wracasz ze mną. Wiesz, jaki my mamy dom? Wielki, nad samym morzem. Mąż mi powiedział: Jak matce źle, przywoź ją do nas!

Anna objęła wdzięcznie córkę i się popłakała. Ale to były już łzy ze szczęścia.

Czcij ojca swego i matkę swoją, abyś długo żył i dobrze ci się wiodło na ziemi, którą Pan Bóg twój ci daje.