Anioł

**Anioł**

Przez siatkę ogrodzenia przebija się malutka rączka, sięgając po dojrzałą truskawkę. Udaję, że nie widzę, i pielęłam cebulę.
— Dzień dobry, ciociu Marysiu! — wozi cienkim głosikiem Leszek.
— Witaj, słoneczko — uśmiecham się. — Chodź tu, pomożesz mi zbierać truskawki.
Siatka jest luźna, podnoszę ją lekko, i do mnie wpada Anioł — tak nazywam Leszka. Za nim, sapiąc i wzdychając, przeciska się duży pies Burek, prawie dwa razy większy od swojego pana. Stawiam na środku truskawkowej grządki dużą miskę. Leszek zbiera największe i najsłodsze owoce. Ma jasne włosy, niebieskie oczy i ostre, wystające łopatki, jak skrzydełka. Stąd to imię — Anioł. Ma pięć lat. Ciekawy świata, dobry.
— Leszku, czemu mama rano krzyczała?
— Chciała pomalować stołki, a ja rozlałem farbę — odpowiada. — Chciałem Burkowi dom pomalować i niechcący upuściłem puszkę.
— Nic się nie stało. Napijemy się herbaty, a potem kupimy nową farbę.
Mój mały Anioł myje ręce bez przypominania i siada przy stole. Jego ulubione miejsce jest przy oknie. Z proponowanych smakołyków wybiera truskawki z mlekiem i jeszcze ciepłą drożdżówkę. Posypana jest cukrem pudrem, a nad górną wargą Leszka zostaje biały, słodki wąsik. Na dywaniku przy drzwiach leży Burek. Zna tu każde prawo, więc cierpliwie czeka na smakołyk. Dostaje racucha. Patrzy żałośnie na samotną oładkę, potem — rozczarowany — na nas, pytając wzrokiem: to wszystko? Spodziewałem się więcej… Śmiejemy się, a ja stawiam przed kudłatym przyjacielem miskę z zupą. Burek nam wybacza i zabiera się powoli do jedzenia.

Po godzinie wracamy we troje ze sklepu z dwoma puszkami farby: białą i zieloną. Niebo jest błękitne, słońce wysoko, gorąco. Wchodzę do domu, żeby się przebrać, pakuję resztę truskwek i drożdżówek do torby. Na ganku domu Leszka siedzi babcia. Ociemniała dwa lata temu. Mój Aniołek troskliwie poprawia jej chustkę na głowie, żeby leżała równo i ładnie, chowa zbłąkaną kosmyk włosów. Kładę babci na kolana kubek z truskawkami — wiem, że je uwielbia.

Na werandzie razem z Leszkiem malujemy stołki na biało, a potem — z drugiej puszki — budę Burka. Teraz będzie zielona. Leszek jest zadowolony, Burek — obojętny.

Z pracy wraca Ewa, mama Anioła. Chwali syna za robotę, zaprasza wszystkich do stołu. Leszek bierze babcię za rękę i prowadzi do domu. Potem karmi ją ryżową kaszą, cierpliwie i delikatnie. Herbatę staruszka pije sama, z karmelkiem. Po domu porusza się samodzielnie, wie, która deska skrzypi. Ewa pracuje w przydrożnej kawiarni, dwa kilometry od domu. Jeśli ma drugą zmianę, wraca późno. Cała nadzieja w synu.

Kątem oka patrzę na Leszka, który zajada kaszę z masłem. Wypija kubek słodkiej herbaty i idzie oglądać bajki. Dziecko, a już mężczyzna. A może mężczyzna, ale jeszcze dziecko?

Zamiata podłogę, potrafi umyć naczynia, pomaga babci się ubrać, karmi ją, nosi do domu drewno (po dwa polana) i wodę (małym wiadrem). Kocha swojego psa, a czasem gorzko płacze, gdy mama niesprawiedliwie na niego nakrzyczy. Potrafi też śmiać się radośnie, gdy pluska się w rzece, a krople wody błyszczą w słońcu.

Ewa odprowadza mnie do furtki. Proszę, żeby nie krzyczała na Leszka. To mężczyzna — nie upokarzaj go. Chroń go. Szukaj powodów, by chwalić.

Ewa zaczyna narzekać na ciężkie życie, na ślepą matkę, na małą pensję.
Odpowiadam: masz swój dom, mama żyje i jest blisko, praca jest, pomocny syn, sama jesteś zdrowa. UmiA gdy dziś wieczorem Burek zaskomlał pod drzwiami, otworzyłam je i zobaczyłam, jak mój Anioł stoi z kolejnym koszykiem truskawek, a w jego oczach — mimo siwizny i zmarszczek — wciąż lśni to samo dziecięce światło.