Andrzej Witoldowicz, drogi, błagam pana! Proszę! – kobieta padła na kolana przed wysokim mężczyzną w…

Andrzeju Witoldzie, proszę, błagam pana! Pomóżcie! kobieta na kolanach błaga wysokiego mężczyznę w białym fartuchu i zalewa się łzami.
Za szeregami obdrapanych gabinetów, w przesiąkniętej zapachem leków izbie przyjęć wiejskiego szpitala, jej dziecko kona.
Zrozumcie, nie mogę! Nie mogę! Po to tu wyjechałem! Od dwóch lat nie operowałem! Ręka i warunki…
Przysięgam, błagam! kobieta nie przestaje uporczywie szarpać niechętnego iść z nią lekarza.
On musi się zgodzić. Musi spróbować. Bo jeśli nie
Jeszcze parę kroków. Drewniane drzwi pomalowane na biało. A tam jej Michaś. Ukochany. Jedyny. Otoczony przewodami, z maską tlenową przysłaniającą blade piegi na twarzy. Oddycha. Jeszcze oddycha. A krew, którą sączy się spod opatrunku na głowie, wydaje się gęsta i ciemna, jak zeszłoroczny dżem wiśniowy. Zielony pasek na monitorze drży w rytm nierównych oddechów.
Nie dowiozą. Sto kilometrów do miasta. Śmigłowiec… Ale zamieć zabrała ostatnią nadzieję. A ciśnienie spada. I serce już ledwie bije. Ratownicy odwracają wzrok.
Kowalewski! chwyta za rękę stojącą przy noszach z bladym dzieckiem starsza pielęgniarka Andrzeju Witoldzie!
Wyciąga z kieszeni starą gazetę ze zdjęciem wysokiego, ubranego w biały fartuch mężczyzny, którego niczym gile jarzębinę, obsiadły uśmiechnięte dzieci. Łzy rozmazują litery o wypadku. Uszkodzonej dłoni. Nieudanej operacji. A jednak wybitny neurochirurg! Lekarz z powołania! U nich, na końcu świata Boże, niech się tylko zgodzi!
Nie mogę wziąć takiej odpowiedzialności! Zrozumcie! broni się z całych sił Ostatnia operacja nadgarstek Zawiodłem! Już nie operuję! Nie mogę!
Tymczasem chłopiec na łóżku coraz bledszy. Krew jak dżem. Koledzy z pracy, z którymi przez rok się nie zżył, cisną się w drzwiach w milczeniu. Mamy szloch. I czas. Czas jest przeciw nim. I pies…
Pies?!
Skąd tu pies?
W odpowiedzi żałosny skowyt. Labrador. Ciągnie się do łóżka. Pazurami szura po podłodze, ktoś ciągnie go za obrożę. Nie daje się powstrzymać. Nie odrywa wzroku od Michała. Skowyt przemienia się w charkot, ale dalej się wyrywa
To Wierny. Michałka płacze kobieta, aż brakuje jej tchu, gdy w ciszę, ciężką niczym kamień, wpadają słowa lekarza:
Przygotować salę operacyjną.
Na chwilę zamyka oczy. W pamięci pojawia się inny pies. Bajka. Nadzieja. I ojciec jeszcze żywy. I Andrzej Witold to po prostu Andrusiek. Chyba klasa siódma. Sylwester. Śliska droga. Rozbity samochód w śniegu jak potłuczona bombka. Mama płacze. Lekarz spuszcza wzrok. Operacja trudna, nie ma doświadczenia. Do centrum daleko
A Bajka przy grobie już nie skowyczy, tylko chrypie. Od sześciu dni nie je. Patrzy. A potem i ona odeszła. Zgasła z tęsknoty.
Mamo, będę neurochirurgiem. Bajce obiecałem szepcze rozczochrany chłopiec przy mogile Najlepszym. Wierzysz?
Jak mógł zapomnieć? Dlaczego?
*****
Lampy operacyjne świecą jak słońce. Narzędzia błyszczą stalą. Nadgarstek znowu dokucza. Wytrzyma. Może psa by sprawić? takie głupoty w głowie! Palce prawie drewniane. Da radę. Poważny uraz. Ciśnienie leci, trzeba opanować obrzęk Tkanki miękkie naruszone. Kość skroniową trzeba złożyć po kawałku. Naczynia
I tak śmigłowiec by nie zdążył. Asystenci z lokalnego szpitala mają w oczach błysk nadziei. Dla nich to cud. A dla niego? Ile takich operacji już przeprowadził? Dlaczego po jednej porażce się poddał? Uciekł na wieś. Urwał kontakty. Ręka boli. A Bajka czasem mu się jawi na skraju sali. Patrzy z bólem. A może to Wierny, ten labrador? Chce za swoim chłopcem
Trudno trzymać zaciski. Szwy. Palce sztywnieją. Jeszcze trochę. Oddychaj, Michaś, najważniejsze oddychaj. Nie możemy cię stracić.
Czas. Teraz już jest po jego stronie. To śmigłowiec, czy mi się wydaje? Doleciał jednak
*****
Andrzeju Witoldzie, ktoś o pana pyta do gabinetu zagląda pielęgniarka dyżurna i szeroko się uśmiecha,
Wszyscy się uśmiechają. W końcu sam Kowalewski wrócił. Cały szpital o tym mówi. Zwożą tu trudne przypadki z całego regionu. Już nie jest strasznie. Kowalewski ma złote ręce. Dziecięcy śmiech wrócił do korytarzy oddziału neurochirurgii. Mali pacjenci zdrowieją. Rodzice uparcie za nim krążą
Tylko pięć minut. Muszę sprawdzić Makara.
Do sali sześcioletniego Makara jest dwa kroki. Zabawny chłopak. Rude włosy. Dziadek Andrzej go nazywa. Tydzień temu na wycieczce w Warszawie spadł z drugiego piętra. Zapatrzył się tak jak Michaś z wioski. Głowę Andrzej Witold składał mu kawałek po kawałku. Osiem godzin trwało. Udało się. Ręka już prawie nie boli. Od dziecięcego śmiechu, może?
Dobrze, że wrócił. Słusznie. Trzeba było dawniej, ale chyba brakło powodu. Dużo zapomniał. Życie przypomniało. Tylko psa ciągle nie przygarnął. Nie miał czasu. Ciekawe, jak tam u Michałka i Wiernego? Często o nich myśli.
Andrzeju Witoldzie, kochany!
A to ci! Nawet nie zdążył wyjść za drzwi.
Dzień dobry, Michaś, Natalio uśmiecha się I cześć, Wierny.
Dłoń sama szuka miękkiej sierści. Nos mokry wpycha się w dłoń. Spojrzenie cynamonowe jakby bardzo uważne.
Co was tu sprowadza? Z Michałkiem coś nie tak?
Z Michałkiem wszystko dobrze wyrzuca z siebie Natalia Dobrze! Chodzi o coś innego!
Dopiero teraz Andrzej Witold dostrzega, jak jasny ma uśmiech. Tylko to płaszczyko dziwnie odstaje. Oczy się błyszczą. Aż nie wypada zapytać. Wierny kręci się w kółko, miesza w myślach.
Proszę!
Podrośnięty Michaś pierwszy przerywa milczenie. Sięga pod płaszcz mamy i wyciąga coś czarnego, piszczącego, ogromnie uszatego.
Eeee…? Andrzej Witold już nie potrafi mówić, gania siebie w myślach, gdy przystawia do twarzy niespodziewany prezent.
Tylko się nie gniewajcie trajkocze Michaś To Wierny go znalazł. Mama się zgodziła, żeby został. A wczoraj, kiedy leciał wywiad w telewizji, Wierny chwycił go za kark i zaciągnął pod ekran, jak usłyszał pana głos. No to pomyśleliśmy z mamą
Dobrze pomyśleliście. Trzeba było już dawno Andrzej Witold puszcza oko do uśmiechniętego psa. Nazwę go Bodzio. Bodzio miękko, czule.