Alicja: Opowieść o Przygodach w Krainie Czarów

Stara **Eudoksja** wyciera łzy spływające po bladych, pomarszczonych policzkach. Co jakiś czas macha rękami i bełkocze, jakby szeptała do samego siebie. Przypomina płaczące niemowlę. Mężczyźni, patrząc na nią, drapią się po głowach, a otaczające ją kobiety próbują pojąć staruszkę.

Od świtu, rozszalała się z żalu, biega po wiosce **Nowe Wólki**, puka w okna i płacze. Od zawsze była niema i wydawała się nie z tego świata. Miejscowi omijają ją bokiem, choć nie krzywdzą. Nie rozumiejąc sytuacji, posyłają po **Fryderyka** pijaka i huligana, jedynego, który zna dom staruszki i często pomaga przy obowiązkach, w zamian za obiad i butelkę wódki.

W końcu przychodzi, wyczerpany, jeszcze nie trzeźwy po nocy, przemykając przez zgromadzonych wokół Eudoksję ludzi. Staruszka rzuca się na niego, warcząc i szlochając, machając rękami. Tylko on potrafi ją pojąć. Gdy ona kończy, Fryderyk przybiera ponury wyraz. Zdejmuje kapelusz i patrzy na zgromadzonych.

No, mówić! rozlega się z tłumu.
**Jadwiga** znikła! oznajmia, mówiąc o siedmioletniej wnuczce Eudoksji.
Jak zniknęła? Kiedy? krzyczą kobiety.
Mówi, że matka ją w nocy porwała! drży głos mężczyzny.

Wśród ludzi rozlega się szmer. Kobiety krzyżują się, mężczyźni nerwowo zapalają papierosy.

Czyżby zmarła mogła zabrać dziecko? nie wierzy jeden z mieszkańców.

Wszyscy w wiosce pamiętają, że trzy miesiące temu matka dziewczynki, **Gosia**, utonęła w bagnie. Również ona od urodzenia była niema. Poszła z kobietami po jagody do mokradeł, a tam stała się tragedia. Nie wiadomo, jak się zagubiła, wpadła w głęboki błoto i nie mogła wezwać pomocy, jedynie wymamrotała. Kto mógł ją usłyszeć? Jadwiga stała się sierotą, ciężkim ciężarem dla starej Eudoksji. Nie miałby ojca nie było nikogo, kto mógłby się o nią zatroszczyć. Zmarła w życiu ukrywała tajemnicę pochodzenia córki i zabrała ją ze sobą do grobu. Imienia ojca nie zdradzała nawet matka. Plotkowano, że to może być **Fryderyk**? Młody, kawaler, znał dom.

Jednak on tylko się bronił. Nic się nie stało! twierdził.

Eudoksja znowu jęczy gorzko i macha rękami.

Co ona mówi? szepczą ciekawe kobiety. Co? Fryderyku?

Opowiada, że każdej nocy przychodziła zmarła do domu. Eudoksja paliła świece, wyrywała krzyże nad drzwiami i oknami, chroniąc siebie i wnuczkę przed nieczystą mocą. Gosia nie dawała spokoju, zasłaniała progi, zaglądała do okien i cicho wzywała swoją córkę. Tego wieczoru stała pod oknem, w świetle księżyca bladą, zmartwychwstałą twarzą, szepcząc, by przyciągnąć Jadwigę. Staruszka gniewała się i odpędzała ciekawską dziewczynkę. Gdy tylko odwróciła się, zmarła przeciągnęła zasłonę na bok. Czy to sen, czy nie, Eudoksja zdrzemnęła się głęboko w noc i przegapiła chwilę. Zmarła porwała Jadwigę, oszukała niewinną dziewczynkę! Fryderyk wytarł pot z czoła i dodał: Trzeba szukać!

Mężczyźni zgrzytają zębami i rozpraszają się po podwórkach, jedni z pistoletami, inni z psami. Fryderyk, nie odważając się na hangover, rusza w pośpiechu do domu, by się przygotować do poszukiwań.

Wkrótce mężczyźni dzielą się na grupy. Najpierw przeszukują podwórka, potem okrążają cmentarz na próżno. Pozostaje lesny szlak i później przeklęte mokradła, gdzie spoczywała Gosia. Zapalają papierosy i wyruszają w drogę.

Na skraju lasu dostrzegają ślady małych, bosych stópek. Psy szczekają i wyruszają w głąb zarośli. Biegają tam i z powrotem, męcząc swoich właścicieli, jakby ktoś je zwodził.

Pierwsze zmierzchy przyciskają się do koron drzew, gdy polowanie psy, ciężko dysząc i jęcząc, padają wyczerpane na ziemię, a z nimi ich właściciele. Młodsi i wytrzymalsi kontynuują przeszukiwanie bagna.

Nadzieja topi się z każdą minutą. Fryderyk stąpa ostrożnie, bojąc się wpaść w bagno. Tak się zagłębia, że nie zauważa, jak oddzielił się od towarzyszy. Zna jednak to mokradło, więc idzie dalej.

Gdzie jesteś, Jadwigo? jęczy, wpatrując się w bagnistą otchłań.

W odległości kilkuset metrów rozlega się skrzypiący krzyk. Wielki czarny wron, siedzący na gałęzi sosny, miga oczami i obserwuje przybysza.

Kraa! Kraa! echem odbija się przerażający krzyk ptaka.

Serce mężczyzny przyspiesza. Niezwykły dźwięk przyciąga jego uwagę. Przyspiesza krok i kieruje się w stronę sosny.

Na miękkim mchu, u korzeni drzewa, zwinięta w kulkę leży dziewczynka.

Jadwigo! szepcze, by nie przestraszyć dziecko.

Dziewczynka otwiera oczy i wpatruje się w niego.

Żywa! cieszy się Fryderyk.

Zdejmuje koszulę i otula ją płótnem.

Jak tu trafiłaś? pyta, nie spodziewając się odpowiedzi.

Chociaż sama i matka były nieme, dziewczynka odpowiada.

Z mamą przyszłam mówi zaskakująco.

Mężczyzna drży i nie wierzy własnym uszom.

Cud! podnosi Jadwigę na ręce i biegnie z bagna.

Powiedz coś jeszcze! woła.

Mama stała się żoną bagiennego ducha i chciała wziąć mnie do swego nowego domu, ale on nie pozwolił.

Kto nie pozwolił? dopytuje, nie rozumiejąc.

Dziadek. Bardzo stary, ale silny i mądry. My, ludzie, nazywamy go **Leszykiem**. Zbeształ mamę i rzekł: Nie zabijaj własnego dziecka! Nie ma dla mnie miejsca w bagnie. Żyję dalej, przyniosę pożytek zarówno dla niego, jak i dla lasu. Potem podmuchnął wiatr, dotknął moich warg i słowa popłynęły jak strumień. Dziadek opowiedział mi wszystko i teraz wiem wszystko!

I co wiesz? przełyka Fryderyk.

Na przykład, że drzewa mówią, a trawy szepczą. A ty, mój tato, jesteś kochany! wykrzykuje nagle.

Mężczyzna zatrzymuje się, delikatnie kładzie Jadwigę na ziemię, klęka i patrzy na jej twarz pełną piegów.

To też ci powiedział leszyk? pyta.

Tak! przytakuje dziewczynka i obejmuje szyję Fryderyka cienkimi ramionami.

On niepewnie przytula ją z powrotem.

Czy naprawdę jest moja? myśli, łapiąc oddech od podniecenia.

Miał już raz z Gosią podobną sytuację. Po tamtej nocy dziewczynka się zamykała, chowała oczy, jakby nic nie było. On próbował ją pocieszyć, ona go odpychała i w końcu zniknęła, wyjechała do ciotki w inną wsi i wróciła nie sama, lecz z dzieckiem.

Ludzie naprawdę mieli rację, że się zastanawiali. Ta dziewczyna jest taka jak ja! wreszcie rozumie Fryderyk.

Jadwiga cofa się o krok, wyciąga rękę i otwiera pięść. Na jej dłoni lśni czerwona jagoda.

Zjedz! mówi. Leszyk kazał!

Fryderyk spełnia życzenie córki.

Kwaśna robi kwaśną minę.

Od dziś nie będziesz pił! deklaruje Jadwiga i prowadzi ojca do domu.

Fryderyk uśmiecha się pod nosem. Czy naprawdę zrezygnuje z gorzkiego trunku? Nie wierzy słowom dziewczynki, lecz marnuje się.

Rzeczywiście przestaje pić, podchodzi do rozumu. Przyjmuje Jadwigę za córkę, wychowuje i pielęgnuje. Ona spełnia przepowiednię. Zostaje wiedźmą, pomaga ludziom i zwierzętom, leczy różne choroby i nigdy nie odmawia pomocy. Często wędruje po lesie i mokradłach w poszukiwaniu leczniczych ziół i jagód, zawsze wracając cała i nieuszkodzona, jakby w tych okolicach miał opiekuna, strażnika chroniącego przed niebezpieczeństwami.