– Ależ ty rozumiesz, Alu, że na takich jak ty nie żenią się – powiedział spokojnie Arsen.

Ale rozumiesz, Jadziu, że na takie, jak ty, nie wychodzi się za mąż powiedział spokojnie Arkadiusz. Są kobiety do miłości i przyjemności, są te, które zachowują się aż do ślubu. Niestety, ty nie wpasowujesz się w tę drugą grupę.

Co w mnie nie pasuje, Arkadiuszu? Gotuję wybornie, wyglądam świetnie, w domu porządek. Czy naprawdę nie jestem ci wystarczająca? Jadzia spojrzała na mężczyznę, którego uważała za ukochanego.

To właśnie to jest problem! Jesteś już popsuta. Zrozum: takich, jak ty, nie biorą za żony. Spotyka się z nimi bez zobowiązań. A poślubia się dziewczęta czyste, przy których jesteś pierwszy. Żebyś gotowa była myć mu stopy i pić z jego wody, jak w przysłowiu. Arkadiusz, zadowolony ze swego ostatniego zdania, odwrócił się do ściany i zachrząknął.

Tydzień wcześniej Jadzia siedziała z przyjaciółkami w kawiarni przy Krakowskiej, snując plany: Życie się układa. Mam już trzydzieści, nie jestem już dziewczyną, ale mam karierę, mieszkanie, auto, wyglądam wspaniale. Mogłabym się wyjść za mąż i mieć dzieci! Do tego jest kandydat jak z bajki. Arkadiusz nigdy nie był żonaty, mieszkał sam, choć kupił mieszkanie obok matki. Czternaście lat różnicy, przystojny, zadbany, prawie bez wad i z poważnym stanowiskiem. Czysta loteria.

Poznali się w pracy przybył do niej jako pacjent do gabinetu dentystycznego, a wyszedł już zakochany. Jadzia wówczas pracowała w przychodni publicznej i prywatnej, więc nie miała czasu dla siebie. On przyniósł kwiaty, nie zwykłe róże, a piwonie, w lutym! Restauracja i wszystko się zakręciło.

Jedyną zmartwieniem był fakt, że po dwóch latach związku nie padła propozycja małżeństwa. Przyjaciółki podpowiadały: pora się wyjść za mąż. Jadzia też to czuła. Zdecydowała się porozmawiać. Przed snem podniosła temat i usłyszała: jest popsuta, nie do ślubu.

W głowie nie mogło się zmieścić. Co on sobie z tym pozwala?! Następnego wieczoru Jadzia znów spotkała się z przyjaciółkami w kawiarni potrzebowała rady.

Wyobraźcie sobie, dziewczyny zaczęła Jadzia on mi powiedział, że już nie jestem! Że na takie nie wychodzi się za mąż!

Ty poważnie? zdziwiła się Katarzyna. Jesteś piękna, mądra, samowystarczalna!

Mówi, że poślubia tylko dziewczęta czyste. A ja jestem, jak twierdzi, trzeciego gatunku uszkodzona. Co mam zrobić? Wszędzie indziej pasuję: inteligentny, z pieniędzmi, w łóżku wszystko w porządku.

Jadzia, odrzuć go, zanim zniszczy twoją samoocenę westchnęła Lidka.

A jeszcze lepiej dodała Katarzyna przywieźcie go do nas! My i Michał mamy właśnie rocznicę dziesięć lat małżeństwa! Niech zobaczy, czym jest rodzina.

Zdecydowano: zaprosić go. Arkadiusz, który zwykle nie lubił takich spotkań, nagle przyjął zaproszenie i sam usiadł za kierownicą. Jadzia już wyczuwała przyjemny odpoczynek z przyjaciółkami w końcu nie ona będzie prowadzić powrót.

Na wsi, w domku Katarzyny i Michała, panował domowy klimat: dzieci, kiełbaski z grilla, śpiew ptaków, pies Burek biegał, jakby miał niewidzialny akumulator. Uczta trwała od południa do wieczora. Starsi goście zaszli, dzieci zasnęły. Przy stole zostali swoi przyjaciółki, gospodarze i Arkadiusz.

Pili herbatę z jagodowym ciastem, rozmawiali. Wtedy Arkadiusz znów zabrał głos:

Powiedzcie mi, Katarzyno, dlaczego Jadzia wciąż nie jest zamężna? Wy już dziesięć lat w małżeństwie.

Nie wszystkim udało się zakochać w trzecim roku studiów, tak jak mnie wzruszyła ramionami Katarzyna. Jadzia wtedy się uczyła, pracowała, nie miała czasu.

A wy wyszłyście za mąż jako dziewczęta czyste?

Co ty! zaśmiała się Katarzyna. My z Michałem od pierwszego roku razem!

Ale on był pierwszy?

A ty chcesz pokazać dowód? oburzył się Michał. Moja żona stała się, i kropka.

Widzicie! To znaczy, że była czysta. To szacunek. A jak poślubić kobietę, która miała kilku? To hańba dla rodziny!

Co to za ród, który wymaga bez przeszłości? rozbawiona Lidka. Dlaczego więc Jadzi dawałeś nadzieję?

Nic nikomu nie obiecywałem wzruszył ramionami Arkadiusz. Twoja przyjaciółka powinna sama zrozumieć: jest kobietą drugiego gatunku. Do małżeństwa z nią potrzebne są poważne powody. Nie widzę ich.

Czyżbym więc była trzeciego gatunku, rozwiedziona, z dzieckiem? uśmiechnęła się Lidka. Szkoda ciebie, człowieku. Szkoda twojego rodu.

Jak rozmawiasz z kobietami w moim domu? podniósł głos Michał. Gatunki u niego! Sam jesteś przeterminowany śledź! Chwycił Arkadiusza i wyciągnął go na podwórko. Nie był to dla niego problem dwa metry wzrostu, muskularny.

Stąd precz! Nie zepsuję tego święta. Gdyby nie dziewczyny, już dawno bym cię przygniótł. Nie jesteś naszym gościem.

Jadziu, jadę. Zostajesz ze mną czy zostajesz? dumnie rzekł Arkadiusz, chwytając torbę.

Jadzia, parząc się ze śmiechu, nie potrafiła odpowiedzieć. Arkadiusz, nie czekając na jej wsparcie, zamknął furtkę i odjechał.

No, Michał, dzięki chichotała Jadzia. To koniec! Żadnego mężczyzny więcej! Nawet przeterminowanego!

To był zły pomysł, żeby go pouczać o małżeństwie uśmiechnęła się Katarzyna. Ale jakiż to był charakter! Dziewczyny, słyszycie? Ja jestem pierwszego gatunku! A wy?

Żarty trwały całą noc. Potem Lidka odwoziła Jadzę do domu. Życie wróciło do zwykłych przyjęć pacjentów i wypełniania kartotek. Arkadiusz już nie dzwonił.

Jadzio, zostawiłem ci kopertę na recepcji.

Dziękuję, Leno, zajrzę później.

Po zakończonym dyżurze Jadzia otworzyła kopertę. W środku było .