Ale tydzień po parapetówce rodzice już u nas byli. Jak się okazało, potrzebowali nowego telewizora. A my, widzicie, mamy aż dwa – w salonie i w naszej sypialni.

Wszystko zaczęło się, kiedy wyszłam za Szymona. Ma bogatych rodziców, ale kiedy się poznaliśmy, w ogóle nie myślałem o jego majątku. Dla mnie najważniejszy był jego charakter. Za to moich rodziców bardzo ucieszyła sytuacja materialna zięcia. Kiedy dowiedzieli się, że jego rodzice są właścicielami sieci sklepów spożywczych, odmówili dołożenia się do organizacji naszego wesela – powiedzieli, że rodzice Szymona mają znajomości i mogą taniej kupić jedzenie. Oczywiście czułam się przez nich niezręcznie, ale nic nie powiedziałam. Myślałam, że po ślubie wszystko będzie dobrze. Ale było jeszcze gorzej.

Przeprowadziliśmy się do nowiutkiego mieszkania – dostaliśmy je w prezencie ślubnym od teściów. Oni też zapłacili za wykończenie, umeblowali i zainstalowali nowoczesne sprzęty. A moi rodzice dali nam zestaw pościeli kiepskiej jakości.

Jak tylko otworzyłam prezent, od razu rozpoznałam ten komplet – w zeszłym roku podarowała go mamie jej siostra, ciocia Grażynka. Moja mama pewnie myśli, że zapomniałam, ale ja doskonale pamiętam, jak mama skarżyła się wtedy, że jej własna siostra dała jej „taki chłam, że nawet wrogowi by nikt w tym nie kazał spać”. A teraz sama mi go dała!

Tego wieczoru ledwo powstrzymałam się, żeby niczego mamie nie powiedzieć. Grzecznie jej podziękowałam i odłożyłam pościel jak najdalej.

Ale tydzień po parapetówce rodzice już u nas byli. Jak się okazało, potrzebowali nowego telewizora. A my, widzicie, mamy aż dwa – w salonie i w naszej sypialni. Dlatego tata i mama pomyśleli, że „dwa telewizory to dla nas za dużo” i „chętnie podzielimy się z rodzicami”.

Słysząc taką prośbę, mój mąż i ja spojrzeliśmy po sobie. Tym razem postanowiłam już dłużej nie milczeć i powiedzieć o wszystkim, co mnie boli. Przypomniałam rodzicom, że nie chcieli dać pieniędzy na wesele swojej jedynej córki, że w prezencie dali mi tanią pościel, której sami nie chcieli. Może trochę zbyt emocjonalnie, ale uczciwie powiedziałam, że nie dam rodzicom jednego z telewizorów, które dostaliśmy od rodziców Szymona, ponieważ nie jestem ich matką i uważam, że prezentów nikomu się nie oddaje.

Mama i tata zdali sobie sprawę, że nic z tego nie wyjdzie, pożegnali się i wyszli. Nie chcieli nawet, żeby Szymon odwiózł ich do domu (chociaż nigdy wcześniej nie odmawiali).

A następnego dnia ciocia Grażynka zadzwoniła do mnie i powiedziała, że ​​jestem niewdzięczną córką i że moja mama nie spała przeze mnie całą noc, bo nie mogła sobie wybaczyć, że wychowała mnie na taką skąpą i złośliwą osobę. Wzruszyłam tylko ramionami, zapominając, że ciotka i tak tego nie zobaczy, i odłożyłam słuchawkę.