Ale się ta nasza Ania wyniosła i dumna stała! Prawda to, że pieniądze ludzi zmieniają! – Ja nie rozu…

No, jakaż zarozumiała zrobiła się ta wasza Agnieszka! Prawda mówią, pieniądze psują ludzi! Kompletnie nie rozumiałem, o co chodzi i czym tak uraziłem bliskich.

Kiedyś miałem szczęśliwe małżeństwo. Żona, dwoje dzieci. Wszystko układało się dobrze, aż pewnego dnia wszystko się rozpadło. Moja ukochana wracała z pracy, i wydarzył się wypadek. Myślałem, że nie podniosę się po tej tragedii, ale mama przekonała mnie, że dla dzieci muszę się trzymać. Zebrałem się w sobie. Zacząłem ciężko pracować, a gdy dzieci podrosły wyjechałem za chlebem. Musiałem postawić je na nogi, bo żadnej pomocy od nikogo nie miałem.

Najpierw trafiłem do Warszawy, potem do Londynu. Musiałem się tułać po wielu pracach, zanim zacząłem przyzwoicie zarabiać. Ale co miesiąc wysyłałem dzieciom pieniądze, potem każdemu kupiłem mieszkanie, a u siebie w domu zrobiłem porządny remont. Byłem z siebie dumny. Już myślałem, żeby wracać do Polski na stałe, ale rok temu moje życie wywróciło się kolejny raz poznałem pewną kobietę. Polka, ale od dwudziestu lat mieszka w Anglii. Zaczęliśmy się ze sobą spotykać i czułem, że to może się udać.

Miałem jednak wątpliwości. Marek nie mógł wrócić do Polski, a mnie ciągnęło do domu. I ostatnio wróciłem. Najpierw spotkałem się z dziećmi, potem z rodzicami. Odwiedzić teściów jakoś nie mogłem tyle spraw się zebrało, że nie miałem na to czasu. Jednak pewnego dnia przyszła do mnie znajoma, Jadzia, pracująca w sklepie, i opowiedziała mi coś:

Twoja teściowa strasznie na ciebie jest zła!

Skąd to wiesz?

Słyszałam, jak rozmawiała z sąsiadką. Mówiła, żeś się zrobił zarozumiały i pieniądze cię zepsuły. Jeszcze, że nic jej nie pomagasz finansowo.

Bardzo mi było przykro to słyszeć. Sam wychowałem dwoje dzieci, starałem się dla nich ze wszystkich sił. Naprawdę nie mogłem jeszcze teściom dawać pieniędzy. Musiałem coś dla siebie zostawić, rozumiecie?

Po tej rozmowie nie miałem już ochoty do nich iść. Jednak się przełamałem. Nakupiłem jedzenia i przyszedłem do teściów. Na początku wszystko było w porządku, ale myśli o tym, co usłyszałem, nie dawały mi spokoju. W końcu powiedziałem:

Rozumiecie, przez tyle lat nie było mi łatwo. Robiłem wszystko dla dzieci, bo pomoc miałem tylko w sobie.

My też zostaliśmy bez wsparcia. Każdy ma dzieci, które pomagają, a my sami, tacy jakby sieroty! Powinieneś wrócić i nam pomagać.

Teściowa wyraźnie zrobiła mi wyrzuty. Nawet nie miałem odwagi mówić, że w Anglii mam już drugą kobietę. Wyszedłem stamtąd smutny. Teraz nie wiem, co mam robić. Czy naprawdę powinienem pomagać rodzicom zmarłej żony? Nie mam już siły.