Ale jazda, tato, taka cię tu witają! I po co ci był ten sanatorium, skoro w domu masz pełen „all inc…

Ale się tata urządził! Po co mu ten ośrodek wypoczynkowy, skoro tutaj ma pełen all inclusive rzucił z przekąsem ktoś z korytarza.

Kiedy Maciej wręczył Iwonie klucze do swojego mieszkania, poczuła gwałtowny triumf twierdza zdobyta. Żaden Leonardo DiCaprio nie wypatrywał Oscara tak, jak Iwona czekała na swojego Macieja. W dodatku z własnym domkiem.

Zmęczona, trzydziestopięcioletnia, coraz częściej rzucała współczujące spojrzenia na bezdomne koty i podziwiała wystawy z dewocjonaliami i gadżetami do szydełkowania.

A tu on. Samotny, który cały swój zapał oddał karierze, zdrowemu odżywianiu, siłowni, i tej całej bzdurze pt. szukam siebie, do tego ani dzieci, ani żon.

Iwona marzyła o takim prezencie od dwudziestki, najwidoczniej na górze uznano, że czas zrealizować jej życzenie.

Mam ostatni w tym roku wyjazd służbowy, potem cały jestem Twój powiedział Maciej, wręczając klucze. I nie przeraź się mojej nory. Zwykle wracam tylko po to, żeby się wyspać uśmiechnął się, po czym zniknął na weekend w nadwiślańskim, odległym mieście.

Iwona chwyciła szczoteczkę do zębów, krem i pojechała zobaczyć, czym jest ta nora. Problemy zaczęły się już na wejściu. Maciej ostrzegał, że zamek czasem się zacina, ale nie sądziła, że aż tak.

Czterdzieści minut szturmowała drzwi: naciskała, pchała, próbowała grzecznie na pół klucza, czasem na całego. Drzwi uparcie nie chciały jej wpuścić.

Zaczęła stosować psychologię rodem spod bloku szeptem przekonywała zamek, aż otworzyły się drzwi u sąsiadki.

A wy dlaczego do cudzej klatki się dobieracie? usłyszała za sobą zaniepokojony głos.

Ja nie włamię się, mam klucze! fuknęła, wycierając pot z czoła.

A pani właściwie kto? Nie znam pani dopytywała sąsiadka.

Dziewczyna Macieja! odpaliła z pretensją, ręce na biodrach. Rozmowa toczyła się przez wąską szparę.

Dziewczyna? zdziwiła się.

Tak! Problem jakiś?

Nie, nie Po prostu nigdy nikogo tu nie sprowadzał. W tym momencie Iwona pokochała Macieja jeszcze bardziej. Ale pani wygląda jakoś inaczej.

Jak to inaczej? nie zrozumiała Iwona.

E tam, nie moja sprawa. Przepraszam zamknęła drzwi sąsiadka.

Zdeterminowana, Iwona wcisnęła klucz z całą siłą, aż omal nie wyrwała framugi z zawiasów. Drzwi ustąpiły.

Cały świat Macieja stanął przed Iwoną, a serce zamarło. Wiadomo, samotnikom zdarza się ascetyzm, ale to była celowo pusta cela.

Żal mi cię, twoje serce chyba zapomniało, co to domowe ciepło sama nie zauważyła, jak szeptała. Przeglądała mieszkanie, w którym miała teraz bywać częściej.

Ale była zadowolona sąsiadka nie kłamała: kobieca ręka nie dotknęła tych ścian, podłogi ani kuchni. Iwona była tu pierwsza.

Nie mogąc już wytrzymać, pobiegła do najbliższego sklepu po ozdobne zasłony, dywanik do łazienki, a przy okazji rękawice kuchenne, nowe ręczniki.

W sklepie dała się ponieść do dywanika i zasłon dołączyły aromatyzery, mydło ręcznie robione, pudełka na kosmetyki.

To nie bezczelność, dodać parę drobiazgów do czyjegoś mieszkania przekonywała się, doczepiając do wózka drugi wózek z zakupami.

Zamek już nie stawiał oporu. W zasadzie, nie spełniał już żadnej swojej funkcji wyglądał jak bramkarz hokejowy, którego ktoś zostawił bez maski.

Zorientowawszy się, co zrobiła, do północy męczyła się z wykręceniem starego zamka kuchennymi nożami, rano poleciała kupić nowy. Noże trzeba było zmienić, ale i widelce, łyżki, obrusy, deski i podkładki pod garnek, a potem jeszcze zasłony.

W niedzielę zadzwonił Maciej musiał przedłużyć wyjazd o kilka dni.

Będę tylko wdzięczny, jeśli wprowadzisz tu trochę domowego ciepła śmiał się przez telefon, a Iwona przyznała, że już nieco przemeblowała wnętrze.

Ciepło wnosiła do mieszkania już całymi workami, rozstawiając według planu przez lata gromadziła w sobie potrzebę urządzania i teraz, gdy rozwiązały się jej ręce, po prostu nie umiała przestać.

Dopóki Maciej nie wrócił, w starej kawalerce został tylko pająk przy kratce wentylacyjnej. Miała zamiar go wygonić, ale widząc przerażone, wytrzeszczone oczy darowała mu, zostawiając jako symbol poszanowania cudzych spraw.

Maciejowe mieszkanie wyglądało, jakby był tam szczęśliwy od ośmiu lat, potem się rozczarował, a potem znowu odzyskał szczęście już wbrew wszystkiemu.

Iwona nie tylko przejęła mieszkanie, ale też sprawiła, że cały blok wiedział, kto tu rządzi wszelkie sprawy do niej, mimo że obrączki jeszcze nie miała. Czysta formalność.

Początkowo sąsiedzi patrzyli podejrzliwie, potem rozkładali ręce: Jak pani chce. Nam wszystko jedno.

***

W dniu powrotu Macieja Iwona przygotowała prawdziwą kolację domową, upięła się w efektowny, nieco wyzywający strój, poustawiała kadzidełka, przyciemniła światła i czekała.

Maciej się spóźniał. Gdy Iwona poczuła, jak sukienka wbija jej się w nogi (te, nad którymi tyle siedziała na siłowni), w zamku usłyszała klucz.

Zamek nowy, tylko popchnij, nie zakluczone! rzuciła, trochę niepewnie, ale z kokieterią. Nie bała się ocen. Pracowała ciężko wszystko jej wybaczą.

W tym momencie przyszedł niespodziewanie SMS od Macieja: Gdzie jesteś? Już wróciłem. Mieszkanie ani drgnęło. Koledzy mnie straszyli, że utopisz mnie w kosmetykach.

Zobaczyła go znacznie później. Teraz do mieszkania weszła grupa pięcioosobowa: dwóch młodych mężczyzn, dwójka dzieci i starszy pan, który na widok Iwony wyprostował się dumnie i wygładził włosy.

Tata, aleś się doczekał! Po co ci był ten ośrodek, skoro tu masz full serwis? zagadnął jeden z chłopaków, zaraz dostając kuksańca od żony za zachowanie.

Iwona z dwoma kieliszkami w rękach zamarła jak posąg. Miała ochotę krzyczeć, ale nie mogła wydusić głosu.

W kącie wesoło zachichotał pająk.

Przepraszam, kim pani jest? zapiszczała.

Właściciel tej nory. Pani pewnie z przychodni, robić opatrunek? Przecież mówiłem, że sam dam radę! odpowiedział dziadek, ledwie powstrzymując śmiech na widok stroju pielęgniarki.

Hmmm, tak Panie Adamie, tu panu naprawdę się rozgościło. Inny świat! A pani, jak się nazywa? Nie za młoda na naszego Adama? Choć, co prawda, chłop poważny, swoje ma

Iwona

Proszę bardzo! Adamie, szczęście ci sprzyja skwitowała żona młodego.

Dziadek też wyglądał na zadowolonego z takiego przypadku.

A gdzie Maciej? wyszeptała Iwona, podczas gdy obydwa kieliszki opróżniła jednym haustem.

Ja jestem Maciej! wesoło zamachał ośmiolatek.

Jeszcze nie czas, byś był Maciejem! rozbawiła go matka i skierowała wszystkich do samochodu.

Przepraszam, chyba pomyliłam mieszkanie To Złota, osiemnaście, mieszkanie dwadzieścia sześć?

Nie, to Zielona, osiemnaście rozpromienił się dziadek.

No tak Iwona westchnęła z dramatyzmem pomyłka. Proszę się rozgościć, ja wyjdę zadzwonić.

Chwyciła telefon, uciekła do łazienki i, barykadując drzwi, zawinęła się w ręcznik. Tam dopiero przeczytała SMS od Macieja.

Macieju, zaraz będę, zatrzymałam się w sklepie, odpisała szybko.

Super, czekam! Jak możesz, weź czerwone wino, nagrał wiadomość głosową.

Czerwone miała przynieść, ale ostatecznie przyniosła w sobie. Wyniosła pod pachą dywanik i zdjęła zasłonę, przeczekała, aż obcy przejdą do kuchni, i wymknęła się z łazienki.

Szybko zgarnęła rzeczy do torby i wymknęła się na klatkę.

***

Opowiem, ale później wyjaśniła swój wygląd Iwona, gdy otworzył jej drzwi młody mężczyzna.

Weszła jak w transie, nawet na niego nie spojrzawszy. Weszła do łazienki, wymieniła zasłonę i rozwinęła dywanik, potem padła na kanapę, gdzie przespała do rana, aż cała złość i czerwone z niej opadły.

Gdy się obudziła, zauważyła nieznajomego stojącego przed nią, czekającego na wyjaśnienia.

Proszę, pod jakim to adresem jesteśmy?…

Bukowa, osiemnaście Zielona osiemnaście zachichotała, burząc włosy i resztki godności. Spojrzała na niego takim wzrokiem, jakim patrzy się na nowy rozdział w życiu trochę z nieśmiałością, a trochę z nadzieją.

On skinął głową, uśmiechając się łobuzersko.

Ale wiesz powiedział bez względu na adres, jesteś tu jak u siebie. Nawet dywanik pasuje.

Iwona przez chwilę milczała; próbowała sobie wyobrazić, ilu ludzi przypadkiem wchodząc w cudze życie, zostawiają ślad. Może właśnie takich wejść najbardziej potrzebowała.

Zrobić kawę? zaproponował, już bez pytań. Ona tylko skinęła i siadła przy nim w kuchni, pachnącej świeżym aromatyzerem.

Po cichu myślała, że szukała domu a znalazła człowieka, który pozwolił jej czuć się u siebie, choć różnił się wszystkim, nawet adresem.

Na parapecie, w świetle poranka, pająk siedział nieruchomo. Obserwował ich, jak architekt nowego początku.

A ona w końcu zrozumiała, że czasem należy wejść nie tam, gdzie się chciało, ale dokładnie tam, gdzie czeka na ciebie przypadek i jakiś nowy Maciej.