Albo mama, albo nikt: Opowieść o małżeństwie, gdzie zawsze jest nas troje – czyli jak polska teściow…

Kasia, wiesz co, chyba musimy dokupić jeszcze jeden bilet do teatru.

Katarzyna podniosła wzrok znad talerza. Kolacja ledwo zdążyła wystygnąć, a Marcin już siedział z telefonem i stukał w ekran z miną, jakby ustalał losy świata.

Jeszcze jeden bilet? Ktoś się do nas dołącza?

Marcin nawet nie oderwał wzroku.

Mama bardzo chce iść. Wczoraj jej opowiedziałem, że idziemy, i aż jej się oczy zaświeciły.

Kasia z namaszczeniem odstawiła widelec na brzeg talerza, wstała i podeszła do blatu pod pretekstem nalania sobie wody. Twarz wykrzywiła się jej sama, nawet nad tym nie panowała i nie zamierzała ukrywać. Bo po co znowu tłumaczyć Marcinowi, co jest nie tak, skoro nie miała na to ochoty ani siły…

No oczywiście. Mama chce. Mama zawsze chce. Pani Barbara zawsze miała ochotę.

Stojąc przy zlewie, Katarzyna powoli nalewała sobie wodę i przed oczami przebiegły jej zdjęcia ze ślubu. Całe dwieście trzydzieści sztuk, które fotograf wrzucił jej na pendrive z uroczą kokardką. Potem przez trzy wieczory przeglądała te fotografie, szukając choć jednej, na której są z Marcinem razem, tylko we dwoje, bez gości i całej rodziny. Takiej nie było.

Na każdym zdjęciu była pani Barbara poprawia synowi muchę, obejmuje go za ramię albo stoi tuż między panną młodą a panem młodym i się śmieje do aparatu, jakby to był jej wielki dzień. Katarzyna kiedyś myślała, że to przypadek, że to wina fotografa. Teraz już w przypadki nie wierzyła.

Od pierwszego dnia teściowa zachowywała się tak, jakby Katarzyna była tylko współlokatorką Marcina, do tego tymczasową. Mieszkanie, o ironio, należało do Kasi. Jej własne, kupione za jej ciężko zarobione złotówki. Mimo to Barbara wpadała kiedy chciała, bez zapowiedzi, z gotową opinią na każdy temat. Zasłony nie takie. Garnek nie taki. Mięso przesolone. Marcin ostatnio chudy. Marcin blady. Marcin za mało je.

Kasia odłożyła szklankę na blat…

Każde wyjście zamieniało się w to samo. Kino w zeszłym miesiącu? We troje. Lodowisko na ferie? We troje. Nawet do tej malutkiej kawiarni na Chmielnej, do której Katarzyna chciała się wybrać tylko z Marcinem, posiedzieć cicho, pogadać Marcin zaprosił mamę. I mama przyszła. Usiadła pomiędzy nimi przy maleńkim stoliczku, zamówiła herbatę z cytryną i przez czterdzieści minut opowiadała o swoim ciśnieniu oraz Geńce z dołu, co znowu zalała jej sufit…

Teatr. Ten jeden spektakl wybrali specjalnie. Katarzyna czekała na niego półtora miesiąca, dorwała bilety w dobrych miejscach trzeci rząd. To miał być ICH wieczór. NIKT inny.

Kasiu, co tak cicho siedzisz?

Marcin wreszcie oderwał się od telefonu.

No widzisz, mamie samotnie, jej się bardzo nudzi dorzucił, tak rutynowo, że Kasia się zastanowiła, czy on w ogóle zauważa, ile razy to powtarza.

Kasia skinęła głową.

Dobra, kup.

A co miała powiedzieć? Rozmawiać już próbowała, niejeden raz. Kończyło się tak samo: Marcin się obrażał, milczał do wieczora, potem Barbara dzwoniła rano z pytaniem pseudotroskliwym, czy aby na pewno u nich dobrze. Błędne koło, z którego Katarzyna przestała szukać wyjścia.

Marcin z wdzięcznym uśmiechem znowu zanurzył się w swój świat na ekranie…

…Trzeci rząd naprawdę był super. Scenę widać jak na dłoni, każdą zmarszczkę na twarzach aktorów. Tyle że podziwiać to musiała sama, bo Marcin od początku siedział odwrócony do mamy i nawet raz nie obejrzał się do niej.

Barbara zajęła miejsce obok syna i zaraz zaczęli rozprawiać o programie spektaklu, potem o foyer, potem o jakimś znajomym, którego Barbara niby wypatrzyła przy szatni. Kasia siedziała z drugiej strony i patrzyła na scenę, choć przedstawienie jeszcze się nie zaczęło. W przerwie Marcin z mamą czmychnęli do bufetu Kasi nikt nie zaproponował, żeby poszła, a sama się nie narzucała. Wrócili w najlepsze, a Barbara przez pięć minut relacjonowała zdarzenia z pierwszego aktu z takim zaangażowaniem, jakby Marcin siedział w innym teatrze. Kasia przewracała w milczeniu program i myślała, że ten trzeci rząd jednak nie był wart tej kasy.

W drodze powrotnej oczywiście też we trójkę. Najpierw podwieźli Barbarę, a Katarzyna dziesięć minut kiblowała w aucie, podczas gdy Marcin odprowadzał mamę pod drzwi, kręcił się przy zamku, wysłuchiwał jeszcze jakichś instrukcji, nie wiadomo po co. Jak w końcu wrócił i usiadł za kierownicą, wyglądał jak człowiek po dobrych wczasach w Ustce.

Fajnie wyszło, prawda?

Kasia pokiwała głową i odwróciła się do okna. Nie miała siły rozmawiać na „zmęczenie” zrzuciła, choć spać wcale jej się nie chciało. Rozmawiać z Marcinem tego wieczora byłoby równie owocne, co tłuc grochem o ścianę.

Następne dwa miesiące wyglądały tak, jak się tego spodziewała. Pani Barbara bywała coraz częściej, Marcin więcej czasu spędzał u mamusi niż z żoną, a właściwie to Katarzyna coraz częściej siedziała samotnie w swoim mieszkaniu, słuchając przez ścianę, jak mama i syn chichrają się i omawiają sens życia. Kolacje tylko we dwoje to była rzadkość, weekendy zamieniły się w maraton wizyt u teściowej albo wspólnych „atrakcji” w trójkę. Kasia chodziła spać pierwsza i budziła się z tym samym dziwnym ciężarem pod żebrami, coraz bardziej znajomym.

…W połowie marca Katarzynie wpadła do kieszeni ekstra premia nie byle co, całkiem sporo złotówek. Trzy dni chodziła jak kot z pęcherzem, zanim się zdecydowała. Piętnaście dni w Turcji. All inclusive. Morze, słońce, porządny hotel z samymi pochlebnymi opiniami. Tydzień porównywała różne opcje, recenzje, dystans do plaży. Miało być idealnie. Mieli odpocząć we dwoje, poczuć się wreszcie jak para.

Marcin, zamówiłam nam wczasy, powiedziała wieczorem, kładąc mu przed nosem wydruk rezerwacji. Turcja, 15 dni w czerwcu, all inclusive. Kasa z premii nie poszła na głupoty!

Marcin tylko spojrzał i lekko się rozjaśnił na twarzy coś jak cień entuzjazmu.

Super. Fajnie, Kasiu.

Katarzynie ulżyło. Może jeszcze nie wszystko stracone; może wystarczy wyjechać, żeby wszystko odkręcić na dobre? Spała tej nocy spokojniej niż przez ostatnie tygodnie.

Następnego dnia Marcin wrócił z pracy, zasiadł do stołu, poczekał, aż Kasia nałoży mu schabowego na talerz i tak beznamiętnie, pomiędzy ziemniaczkiem a buraczkami wypalił:

Kasiu, mówiłem mamie o Turcji. Też by chciała jechać, mogłabyś domówić jeszcze jeden wyjazd?

Widelec zamarł w połowie drogi. Katarzyna powoli odłożyła go na stół i spojrzała na Marcina, próbując wyczuć, czy on sobie kpi, czy naprawdę nie słyszy, co mówi.

Tym razem nie zamilkła.

Nie, Marcin. Nie jadę na urlop z twoją mamą.

Marcin przestał żuć, spojrzał na nią jak na wariatkę.

Kasiu, przecież jej samotnie, przez trzy lata nad morzem nie była. Masz z tym problem?

Kasia wstała, odeszła do okna, przycisnęła palce do blatu aż pobielały im końce, a w środku narastało coś gorącego, coś, co miała w sobie od miesięcy.

Niech jedzie z koleżankami! Ma ich pięć, całą bandę, co u niej co tydzień na ciachu i kawie! Niech do Turcji sobie pojadą razem, a my wreszcie zostaniemy w spokoju.

Kasia, to moja matka, co ty…

Doskonale wiem, że to twoja matka! Kasia odwróciła się gwałtownie, a z niej wylała się cała ta latami gromadzona cierpliwość. Wiem dobrze, bo ona jest w naszym życiu non stop! Do kina z nią, na lodowisko z nią, do teatru z nią, na kolacji z nią! Mam dość bycia drugą żoną w tym związku, Marcin! W ogóle to zauważasz?!

Marcin odsunął talerz, wstał i założył ręce na piersi.

Jesteś bez serca, Kasia. Nie rozumiesz jej samotności.

Nie i nie muszę rozumieć! Kasia podeszła i patrzyła mu w oczy. Chcę normalnego, romantycznego wyjazdu z mężem, żeby wreszcie pobyć tylko razem! A nie leżeć na plaży i słuchać, jak rozmawiasz z mamą o jej tabletkach na ciśnienie, kiedy nawet nie masz dla mnie pięciu minut!

Marcin zmrużył oczy i odsunął się krok w tył.

Jesteś okrutna. Albo mama z nami, albo ja nigdzie nie jadę.

Kasia zamarła. Spojrzała na niego długo, aż w środku coś w niej pękło cicho, ale nieodwracalnie.

W porządku. To ja pojadę sama.

Minęła Marcina, poszła do sypialni, wybebeszyła walizkę spod łóżka i rzuciła ją na kołdrę. Marcin pojawił się chwilę później w drzwiach.

Kasia, pogięło cię? Przestań, pogadajmy normalnie!

My zawsze rozmawiamy normalnie, Marcin. I zawsze wszystko i tak kończy się na twojej mamie Kasia zdjęła sukienkę z wieszaka i ułożyła ją w walizce. Składam pozew o rozwód. Nie dam rady dłużej żyć w tym trójkącie, gdzie jestem zbędna.

Marcin zamilkł, oparł się o framugę i po twarzy widać było, że zaczyna rozumieć: Kasia się nie kłóci, Kasia już po prostu podjęła decyzję.

…Dwa miesiące później Katarzyna leżała na leżaku przy basenie tego tureckiego hotelu, który wyszukała na forach. Słońce grzało jej ramiona, z morza powiewało ciepłe, słone powietrze, a drink z lodem rosą spływał po szkle. Nikt obok nie narzekał na przeciąg, nie opowiadał przerażającej relacji z wczorajszego telefonu od sąsiadki, nie komentował jej opalenizny. W nikim obok nie musiała szukać swojego miejsca. Katarzyna upiła łyk, przymknęła oczy i pomyślała, że mogła załatwić to dużo szybciej. Nie warto marnować życia na kogoś, kto nawet nie zauważył, że już dawno dorosnąć powinien.